Ślęza Wrocław – najstarszy wrocławski klub doznaje smaku porażki

Ustawienie Ślęzy

Na inaugurację sezonu szkoleniowiec Ślęzy – Grzegorz Kowalski – ustawił zespół w systemie 4-2-3-1 z osamotnionym Guilherme na szpicy. Ustawienie to zdało egzaminy na 5. W końcu Miedź II musiała uznać zdecydowaną wyższość wrocławian. Jednak już od kolejnego ligowego spotkania Kowalski postanowił zmienić system z czwórki na trójkę obrońców. Efekt? Wrocławianie nadal wygrywali. Jeżeli jednak przyjrzelibyśmy się dokładniej, moglibyśmy zauważyć sporo błędów i niedokładności.

Już w spotkaniu z Ruchem Chorzów widać było, że brakuje bocznych obrońców. Wtedy co prawda wrocławianie zdobyli trzy punkty, ale błędów się nie ustrzegli. Zwłaszcza w pierwszej połowie, kiedy to na prawej stronie wielokrotnego mistrza Polski szalał Paweł Kwaśniewski. Nominalny prawy pomocnik, który często występuje w bloku defensywnym, rozegrał wyśmienitą połówkę. Do pełni szczęścia zabrakło tylko asysty. Jego występ uwydatnił problem na bokach obrony Ślęzy Wrocław. Dało się to zauważyć nawet wśród sympatyków wrocławskiej drużyny, którzy oglądali to spotkanie z trybun.

Ten pełen emocji mecz Ślęza zdołała wygrać dzięki wspaniałemu trafieniu Huberta Muszyńskiego. Jak na ironię – środkowego obrońcy. Strzał z 20 metrów zapewnił trzy punkty zespołowi z siedzibą w Kłokoczycach.

O czym należy wspomnieć, to fakt, że pomimo częstych problemów w defensywie Ślęza Wrocław straciła na razie jedynie pięć bramek. Jest to drugi najlepszy wynik w lidze.

Filary zespołu

Jak każdy zespół, tak i Ślęza Wrocław potrzebuje wiodących postaci i swoistych liderów. Bez zawodników, na których można oprzeć skład, trudno myśleć o tworzeniu czegokolwiek trwałego i długofalowego. W przypadku Ślęzy Wrocław jesteśmy w stanie wymienić przynajmniej kilku zawodników, bez których trener Kowalski prawdopodobnie nie wyobraża sobie zespołu.

Analizując skład, możemy zauważyć, że Grzegorz Kowalski nie jest typem trenera, który rotuje składem co kolejkę. Wyjściowe jedenastki Ślęzy są zwykle niemal takie same, z drobnymi kosmetycznymi zmianami. Główne filary i motory napędowe Ślęzy to przede wszystkim:

Hubert Muszyński – środkowy obrońca, który gra praktycznie wszystko „od dechy do dechy”. Jeden z dowódców bloku defensywnego, ale i całego zespołu, gdyż już kilkukrotnie zakładał opaskę kapitana na swoje ramię. Sporo daje w defensywie (co powinno być oczywiste), ale i w ofensywie, o czym wspominaliśmy już wyżej. Wysoki, dysponujący dobrym uderzeniem z dystansu. Z pewnością jeden z filarów w układance Grzegorza Kowalskiego

Robert Pisarczuk – kolejny zawodnik, który gra praktycznie wszystko. 27-letni środkowy pomocnik jest przy okazji drugim najskuteczniejszym zawodnikiem Ślęzy. Do tej pory uzbierał trzy bramki na swoim koncie. Pisarczuk jest jednym z bardziej doświadczonych zawodników drużyny, z przeszłością w Chrobrym Głogów czy też Górniku Łęczna.

Piotr Stępień – środkowy napastnik, który jest najlepszym strzelcem drużyny. Zwykle występuje u boku Brazylijczyka Guilherme (dwie bramki do tej pory). 22-latek na ten moment ma na swoim koncie cztery gole.

To oczywiście tylko wybrani przez nas zawodnicy. Według nas to oni stanowią o sile, ale też napędzają zespół. Poza tym, tak jak podkreślaliśmy wcześniej, Ślęza gra niemal niezmienionym składem w każdym spotkaniu. Zespół wygląda na zgrany, chociaż przytrafiają im się błędy w defensywie.

Przerwana seria i co dalej?

Koniec serii nie sprawił bynajmniej, że we Wrocławiu się załamano. Koniec końców kiedyś musieli przegrać. Nie da się przecież wiecznie wygrywać, prawda? Zawodnicy, jak i sztab niemal od razu po meczu z LKS-em Goczałkowice zapowiedzieli, że zamierzają jak najszybciej wrócić na zwycięską ścieżkę. Na ten moment Ślęza zajmuje 2. miejsce w ligowej tabeli i może jeszcze sporo namieszać. Jeżeli „Twierdza Kłokoczyce” w niedzielę nie padnie, to liderem zostanie zespół z Wrocławia, stając się tym samym mocnym kandydatem do awansu do 2. ligi. Czy stać ich na to?

• 3 liga
• LKS Goczałkowice-Zdrój
• Ślęza Wrocław

Ustawienie Ślęzy

Na inaugurację sezonu szkoleniowiec Ślęzy – Grzegorz Kowalski – ustawił zespół w systemie 4-2-3-1 z osamotnionym Guilherme na szpicy. Ustawienie to zdało egzaminy na 5. W końcu Miedź II musiała uznać zdecydowaną wyższość wrocławian. Jednak już od kolejnego ligowego spotkania Kowalski postanowił zmienić system z czwórki na trójkę obrońców. Efekt? Wrocławianie nadal wygrywali. Jeżeli jednak przyjrzelibyśmy się dokładniej, moglibyśmy zauważyć sporo błędów i niedokładności.

Już w spotkaniu z Ruchem Chorzów widać było, że brakuje bocznych obrońców. Wtedy co prawda wrocławianie zdobyli trzy punkty, ale błędów się nie ustrzegli. Zwłaszcza w pierwszej połowie, kiedy to na prawej stronie wielokrotnego mistrza Polski szalał Paweł Kwaśniewski. Nominalny prawy pomocnik, który często występuje w bloku defensywnym, rozegrał wyśmienitą połówkę. Do pełni szczęścia zabrakło tylko asysty. Jego występ uwydatnił problem na bokach obrony Ślęzy Wrocław. Dało się to zauważyć nawet wśród sympatyków wrocławskiej drużyny, którzy oglądali to spotkanie z trybun.

Ten pełen emocji mecz Ślęza zdołała wygrać dzięki wspaniałemu trafieniu Huberta Muszyńskiego. Jak na ironię – środkowego obrońcy. Strzał z 20 metrów zapewnił trzy punkty zespołowi z siedzibą w Kłokoczycach.

O czym należy wspomnieć, to fakt, że pomimo częstych problemów w defensywie Ślęza Wrocław straciła na razie jedynie pięć bramek. Jest to drugi najlepszy wynik w lidze.

Filary zespołu

Jak każdy zespół, tak i Ślęza Wrocław potrzebuje wiodących postaci i swoistych liderów. Bez zawodników, na których można oprzeć skład, trudno myśleć o tworzeniu czegokolwiek trwałego i długofalowego. W przypadku Ślęzy Wrocław jesteśmy w stanie wymienić przynajmniej kilku zawodników, bez których trener Kowalski prawdopodobnie nie wyobraża sobie zespołu.

Analizując skład, możemy zauważyć, że Grzegorz Kowalski nie jest typem trenera, który rotuje składem co kolejkę. Wyjściowe jedenastki Ślęzy są zwykle niemal takie same, z drobnymi kosmetycznymi zmianami. Główne filary i motory napędowe Ślęzy to przede wszystkim:

Hubert Muszyński – środkowy obrońca, który gra praktycznie wszystko „od dechy do dechy”. Jeden z dowódców bloku defensywnego, ale i całego zespołu, gdyż już kilkukrotnie zakładał opaskę kapitana na swoje ramię. Sporo daje w defensywie (co powinno być oczywiste), ale i w ofensywie, o czym wspominaliśmy już wyżej. Wysoki, dysponujący dobrym uderzeniem z dystansu. Z pewnością jeden z filarów w układance Grzegorza Kowalskiego

Robert Pisarczuk – kolejny zawodnik, który gra praktycznie wszystko. 27-letni środkowy pomocnik jest przy okazji drugim najskuteczniejszym zawodnikiem Ślęzy. Do tej pory uzbierał trzy bramki na swoim koncie. Pisarczuk jest jednym z bardziej doświadczonych zawodników drużyny, z przeszłością w Chrobrym Głogów czy też Górniku Łęczna.

Piotr Stępień – środkowy napastnik, który jest najlepszym strzelcem drużyny. Zwykle występuje u boku Brazylijczyka Guilherme (dwie bramki do tej pory). 22-latek na ten moment ma na swoim koncie cztery gole.

To oczywiście tylko wybrani przez nas zawodnicy. Według nas to oni stanowią o sile, ale też napędzają zespół. Poza tym, tak jak podkreślaliśmy wcześniej, Ślęza gra niemal niezmienionym składem w każdym spotkaniu. Zespół wygląda na zgrany, chociaż przytrafiają im się błędy w defensywie.

Przerwana seria i co dalej?

Koniec serii nie sprawił bynajmniej, że we Wrocławiu się załamano. Koniec końców kiedyś musieli przegrać. Nie da się przecież wiecznie wygrywać, prawda? Zawodnicy, jak i sztab niemal od razu po meczu z LKS-em Goczałkowice zapowiedzieli, że zamierzają jak najszybciej wrócić na zwycięską ścieżkę. Na ten moment Ślęza zajmuje 2. miejsce w ligowej tabeli i może jeszcze sporo namieszać. Jeżeli „Twierdza Kłokoczyce” w niedzielę nie padnie, to liderem zostanie zespół z Wrocławia, stając się tym samym mocnym kandydatem do awansu do 2. ligi. Czy stać ich na to?