Śląsk Wrocław – gra lepsza niż wyniki

Część młodych graczy wróciła również z wypożyczeń i czeka na zaistnienie w kadrze, a kilku kolejnych ogrywa się poza Wrocławiem. To jest właśnie polityka z przyszłością, która niebawem może okazać się niezwykle lukratywna. Na polu i sportowym, i finansowym. Śmiało można powiedzieć, że pod tym względem Śląsk funkcjonuje bardzo dobrze. Patrząc na najmocniejsze ogniwa drużyny, musi, ponieważ kilka z nich chodzi już po świecie z „trójką z przodu”. Zmiany pokoleniowe i kadrowe (pod wpływem reform PZPN-u) w końcu przecież nastąpią, wobec czego Śląsk może być jednym z tych klubów ekstraklasy, które na tę ewentualność będą doskonale przygotowane.

Styl jest, brakuje konkretów i wzmocnień

Oglądając mecz z trybun, śmiało można stwierdzić, że w grze „Wojskowych” drzemie jakiś potencjał. Tak jak wcześniej wspominałem, idea trenera Pawłowskiego opiera się na szybkim operowaniu piłką. Niewiele długich, a sporo krótkich zagrań. Polski szkoleniowiec nie raz z dumą podkreślał, że atak pozycyjny jego drużyny jest jednym z najlepszych w lidze. Częściowo deklaracja słuszna, częściowo nie. W składzie Śląska Wrocław są oczywiście piłkarze, którym nie brakuje inklinacji do polskiego odpowiednika „tiki-taki”, ale jest ich zdecydowanie za mało, by w pełni korzystać z dobrodziejstw tego systemu. Chrapek, Ahmadzadeh, Pałaszewski czy nawet Robak to przykłady postaci, które się w tej taktyce odnajdują.

Nie nadążają natomiast ci, którzy najlepsze lata mają już za sobą. Mowa tutaj o pozycjach, które odpowiedzialne są za dynamizowanie akcji. Tego elementu na pewno nie zapewniają boki obrony, czyli Cotra z Broziem. O lepsze obsadzenie prosi się również skrzydło. Takie, które przyniesie większe korzyści w statystykach. Zdobycze bramkowe nie mogą opierać się tylko na 36-letnim Robaku.

Jak widać, przebudowa trwa, a zmiany są potrzebne, bo szwankuje kilka trybików. Trener WKS-u mówi: – Atakiem pozycyjnym wszystkim drużynom w Polsce gra się trudno. Trzeba mieć doskonale wyszkolonych technicznie zawodników, potrafiących grać na małej przestrzeni, w trójkątach. My przebudowujemy drużynę, by właśnie tak grać w piłkę.

Właśnie. Ciężka praca i kilka przetasowań w składzie jest potrzebnych, by Śląsk nabrał odpowiednich obrotów. Mecze, w których wrocławska ekipa deklasuje swoich rywali, nie są przypadkiem, a bardziej próbką tego, co ta drużyna może osiągnąć w perspektywie dłuższego czasu. Adam Nawałka przed meczem obu drużyn w Poznaniu również powiedział, że wyniki „Wojskowych” nie oddają tego, co zespół oferuje na murawie. Dla Pawłowskiego to tylko bodziec do jeszcze bardziej wytężonej pracy, ale obawiam się, że jego stery są w tym momencie poddane dużym wątpliwościom. Co prawda na stanowisku prezesa wrocławskiego klubu zaszła zmiana, jednak zmian w określaniu teraźniejszości nie ma. – Ten zespół powinien plasować nas w górnej części tabeli, a nie powodować walkę o utrzymanie – Piotr Waśniewski.

Kontuzjowany Nik Prelec wypada z gry na kilka tygodni

• Śląsk Wrocław
• Tadeusz Pawłowski

Część młodych graczy wróciła również z wypożyczeń i czeka na zaistnienie w kadrze, a kilku kolejnych ogrywa się poza Wrocławiem. To jest właśnie polityka z przyszłością, która niebawem może okazać się niezwykle lukratywna. Na polu i sportowym, i finansowym. Śmiało można powiedzieć, że pod tym względem Śląsk funkcjonuje bardzo dobrze. Patrząc na najmocniejsze ogniwa drużyny, musi, ponieważ kilka z nich chodzi już po świecie z „trójką z przodu”. Zmiany pokoleniowe i kadrowe (pod wpływem reform PZPN-u) w końcu przecież nastąpią, wobec czego Śląsk może być jednym z tych klubów ekstraklasy, które na tę ewentualność będą doskonale przygotowane.

Styl jest, brakuje konkretów i wzmocnień

Oglądając mecz z trybun, śmiało można stwierdzić, że w grze „Wojskowych” drzemie jakiś potencjał. Tak jak wcześniej wspominałem, idea trenera Pawłowskiego opiera się na szybkim operowaniu piłką. Niewiele długich, a sporo krótkich zagrań. Polski szkoleniowiec nie raz z dumą podkreślał, że atak pozycyjny jego drużyny jest jednym z najlepszych w lidze. Częściowo deklaracja słuszna, częściowo nie. W składzie Śląska Wrocław są oczywiście piłkarze, którym nie brakuje inklinacji do polskiego odpowiednika „tiki-taki”, ale jest ich zdecydowanie za mało, by w pełni korzystać z dobrodziejstw tego systemu. Chrapek, Ahmadzadeh, Pałaszewski czy nawet Robak to przykłady postaci, które się w tej taktyce odnajdują.

Nie nadążają natomiast ci, którzy najlepsze lata mają już za sobą. Mowa tutaj o pozycjach, które odpowiedzialne są za dynamizowanie akcji. Tego elementu na pewno nie zapewniają boki obrony, czyli Cotra z Broziem. O lepsze obsadzenie prosi się również skrzydło. Takie, które przyniesie większe korzyści w statystykach. Zdobycze bramkowe nie mogą opierać się tylko na 36-letnim Robaku.

Jak widać, przebudowa trwa, a zmiany są potrzebne, bo szwankuje kilka trybików. Trener WKS-u mówi: – Atakiem pozycyjnym wszystkim drużynom w Polsce gra się trudno. Trzeba mieć doskonale wyszkolonych technicznie zawodników, potrafiących grać na małej przestrzeni, w trójkątach. My przebudowujemy drużynę, by właśnie tak grać w piłkę.

Właśnie. Ciężka praca i kilka przetasowań w składzie jest potrzebnych, by Śląsk nabrał odpowiednich obrotów. Mecze, w których wrocławska ekipa deklasuje swoich rywali, nie są przypadkiem, a bardziej próbką tego, co ta drużyna może osiągnąć w perspektywie dłuższego czasu. Adam Nawałka przed meczem obu drużyn w Poznaniu również powiedział, że wyniki „Wojskowych” nie oddają tego, co zespół oferuje na murawie. Dla Pawłowskiego to tylko bodziec do jeszcze bardziej wytężonej pracy, ale obawiam się, że jego stery są w tym momencie poddane dużym wątpliwościom. Co prawda na stanowisku prezesa wrocławskiego klubu zaszła zmiana, jednak zmian w określaniu teraźniejszości nie ma. – Ten zespół powinien plasować nas w górnej części tabeli, a nie powodować walkę o utrzymanie – Piotr Waśniewski.