Sensacja goniąca sensację. Puchar Narodów Afryki 2023 – podsumowanie

Afryka ma swojego Łukasza Piszczka

Wróćmy jeszcze na chwilę do Gwinei Równikowej. Reprezentacja tego malutkiego kraju przez ostatnie kilkanaście lat zaliczyła nieprawdopodobny skok poziomowy, o czym świadczy poniższa grafika.

Przez ostatnie lata najgłośniejszą i najbardziej rozpoznawalną postacią tej drużyny jest Emilio Nsue. Zawodnik grający na prawej obronie w trzecioligowym hiszpańskim Intercity FC. Jednak w swojej kadrze narodowej występuje jako… środkowy napastnik. I to z ogromnymi sukcesami! Nsue jest najlepszym strzelcem w historii Gwinei Równikowej, kompletnie zdeklasował drugiego w hierarchii Juvenala Edjogo-Owono, od którego ma ponaddwukrotnie więcej zdobytych goli.

Zakończony Puchar Narodów Afryki okazał się kolejnym wielkim spektaklem Emilio Nsue. W czterech meczach zdobył aż pięć bramek (przypominam – nominalny prawy obrońca), a to wystarczyło do zostania królem strzelców. Jednocześnie zawodnik przeszedł do historii dzięki temu, że zdobył on samodzielny tytuł jako piłkarz, który odpadł z rozgrywek najwcześniej w historii. Jego Gwinea Równikowa przegrała w 1/8 finału z Gwineą, a Nsue nie wykorzystał rzutu karnego.

Emilio jest o tyle nietuzinkowym przypadkiem, że ma on na swoim koncie… dwa młodzieżowe mistrzostwa Europy. Wywalczył je w 2007 roku z Hiszpanią U-19 oraz w 2011 roku z Hiszpanią U-21. Wówczas grał jeszcze jako napastnik.

Złe dobrego początki

Reprezentacja Wybrzeża Kości Słoniowej była przed turniejem jednym z kandydatów do końcowego triumfu. Natomiast w trakcie rozgrywek przeszła drogę z nieba do piekła i ponownie do nieba. W inauguracyjnym spotkaniu spokojnie pokonała 2:0 Gwineę Bissau. Potem jednak doszło do katastrofy. Porażka 0:1 z Nigerią i rozgromienie 4:0 przez Gwineę Równikową sprawiły, że jeszcze przed zakończeniem fazy grupowej zwolniony został trener Jean-Louis Gasset.

Wybrzeże Kości Słoniowej zajęło w swojej grupie trzecie miejsce z trzema punktami na koncie i bilansem bramkowym 2:5. Federacja najprawdopodobniej nie wierzyła już w możliwość awansu, stąd takie szybkie pożegnanie się z trenerem. Jednakowoż Iworyjczykom pomocną dłoń podała… Ghana, rywalizująca w grupie B. Do awansu potrzebowała ona zwycięstwa nad Mozambikiem i wiele zapowiadało, że uda się to osiągnąć. Aż do 90. minuty Ghańczycy prowadzili 2:0, by finalnie zremisować 2:2. To sprawiło, że zajęli trzecie miejsce w swojej grupie z dorobkiem jedynie dwóch punktów. Doliczając do tego Zambię z grupy F, która w ostatniej kolejce nie zdobyła żadnego punktu w meczu z Marokiem, okazało się, że WKS niesamowitym szczęściem wyszło z grupy.

W całej fazie pucharowej „Słonie” grały bez pierwszego trenera. Jego obowiązki tymczasowo przejął asystent Emerse Faé. Trudno określić, jak tego dokonał, ale wskrzesił w swojej kadrze niesamowitego ducha walki, który prowadził ją do zwycięstw. Najpierw Iworyjczycy pokonali w 1/8 finału po rzutach karnych obrońcę tytułu – Senegal. Następnie mimo gry od końca pierwszej połowy w osłabieniu udało im się przejść Mali. A wszystko to dzięki wyrównaniu w doliczonym czasie gry i doprowadzeniu do dogrywki, w której… „Słonie” rozstrzygnęły mecz na swoją korzyść również w doliczonym czasie gry. Następnie udało się pokonać groteskową Demokratyczną Republikę Konga, co doprowadziło Iworyjczyków do wielkiego finału, w którym wygrali! Historia jak z filmu.

Wygrywanie wyszło z mody

Zapewne większość z was pamięta drogę Portugalii do mistrzostwa Europy w 2016 roku. Drużyna prowadzona przez Fernando Santosa w regulaminowym czasie gry wygrała… tylko jeden mecz – półfinałowy pojedynek z Walią. Puchar Narodów Afryki pokazał, że ta strategia ma swoich naśladowców.

Zarówno Demokratyczna Republika Konga, jak i Egipt zajęły w swoich grupach drugie miejsca po zremisowaniu wszystkich trzech spotkań! Jakby tego było mało – los skrzyżował obie drużyny w 1/8 finału. I jakżeby inaczej miałby się ten pojedynek skończyć niż serią rzutów karnych? Po niej Kongijczycy przeszli do ćwierćfinału, a Egipt odpadł z turnieju, zanotowawszy teoretycznie cztery remisy.

W dalszej części rozgrywek kadra „Lampartów” wygrała z Gwineą oraz przegrała z gospodarzami, czego wypadkową była gra o brązowy medal z RPA. Tam wszystko wróciło do normy, Kongijczycy bowiem ponownie zremisowali. Tym razem jednak polegli po serii rzutów karnych i do domu wrócili z niczym. Mimo wszystko czwarte miejsce, uwzględniając bilans jednego zwycięstwa, pięciu remisów i jednej porażki, jest naprawdę dobrym wynikiem.

Déjà vu

Kibice reprezentacji Egiptu, oglądając poczynania swoich reprezentantów na boiskach w Wybrzeżu Kości Słoniowej, mogli odnieść wrażenie, że gdzieś to już widzieli.

Dwa lata temu na turnieju w Kamerunie pierwszym bramkarzem kadry był El Shenawy. W meczu 1/8 finału doznał kontuzji i w jego miejsce wskoczył Gabaski, który został bohaterem. Najpierw w tym samym meczu obronił rzut karny w serii „jedenastek” i doprowadził swoją kadrę do ćwierćfinału. Następnie w półfinale ponownie został bohaterem, broniąc strzały z jedenastu metrów. Tego samego dokonał też w regulaminowym czasie gry w finale, kiedy to zatrzymał strzał Sadio Mane.

Trudno sobie wyobrazić, jakie emocje musiały towarzyszyć kibicom tej kadry, kiedy pod koniec ostatniego meczu grupowego kontuzji dozdał podstawowy bramkarz – El Shenawy. Na spotkanie 1/8 między słupki wskoczył za niego… oczywiście Gabaski. Co więcej, w spotkaniu z Demokratyczną Republiką Konga doszło do serii „jedenastek”. Jeszcze przed jej rozpoczęciem słyszalne były okrzyki z trybun „GA-BA-SKI”. Tym razem sympatyzujący z reprezentacją Egiptu otrzymali kubeł zimnej wody na głowę. Gabaski nie obronił ani jednego rzutu karnego. Ponadto to właśnie on nie wykorzystał „jedenastki”, czego konsekwencją było odpadnięcie Egiptu z Pucharu Narodów Afryki.

To tylko część z wielu niewyobrażalnych historii, które miały miejsce na zakończonym turnieju. Puchar Narodów Afryki ponownie pokazał, że jest wysoce nieprzewidywalnymi rozgrywkami, co tylko wzmaga ich atrakcyjność.

• Iban Salvador
• Wybrzeże Kości Słoniowej
• Demokratyczna Republika Konga
• Egipt

Afryka ma swojego Łukasza Piszczka

Wróćmy jeszcze na chwilę do Gwinei Równikowej. Reprezentacja tego malutkiego kraju przez ostatnie kilkanaście lat zaliczyła nieprawdopodobny skok poziomowy, o czym świadczy poniższa grafika.

Przez ostatnie lata najgłośniejszą i najbardziej rozpoznawalną postacią tej drużyny jest Emilio Nsue. Zawodnik grający na prawej obronie w trzecioligowym hiszpańskim Intercity FC. Jednak w swojej kadrze narodowej występuje jako… środkowy napastnik. I to z ogromnymi sukcesami! Nsue jest najlepszym strzelcem w historii Gwinei Równikowej, kompletnie zdeklasował drugiego w hierarchii Juvenala Edjogo-Owono, od którego ma ponaddwukrotnie więcej zdobytych goli.

Zakończony Puchar Narodów Afryki okazał się kolejnym wielkim spektaklem Emilio Nsue. W czterech meczach zdobył aż pięć bramek (przypominam – nominalny prawy obrońca), a to wystarczyło do zostania królem strzelców. Jednocześnie zawodnik przeszedł do historii dzięki temu, że zdobył on samodzielny tytuł jako piłkarz, który odpadł z rozgrywek najwcześniej w historii. Jego Gwinea Równikowa przegrała w 1/8 finału z Gwineą, a Nsue nie wykorzystał rzutu karnego.

Emilio jest o tyle nietuzinkowym przypadkiem, że ma on na swoim koncie… dwa młodzieżowe mistrzostwa Europy. Wywalczył je w 2007 roku z Hiszpanią U-19 oraz w 2011 roku z Hiszpanią U-21. Wówczas grał jeszcze jako napastnik.

Złe dobrego początki

Reprezentacja Wybrzeża Kości Słoniowej była przed turniejem jednym z kandydatów do końcowego triumfu. Natomiast w trakcie rozgrywek przeszła drogę z nieba do piekła i ponownie do nieba. W inauguracyjnym spotkaniu spokojnie pokonała 2:0 Gwineę Bissau. Potem jednak doszło do katastrofy. Porażka 0:1 z Nigerią i rozgromienie 4:0 przez Gwineę Równikową sprawiły, że jeszcze przed zakończeniem fazy grupowej zwolniony został trener Jean-Louis Gasset.

Wybrzeże Kości Słoniowej zajęło w swojej grupie trzecie miejsce z trzema punktami na koncie i bilansem bramkowym 2:5. Federacja najprawdopodobniej nie wierzyła już w możliwość awansu, stąd takie szybkie pożegnanie się z trenerem. Jednakowoż Iworyjczykom pomocną dłoń podała… Ghana, rywalizująca w grupie B. Do awansu potrzebowała ona zwycięstwa nad Mozambikiem i wiele zapowiadało, że uda się to osiągnąć. Aż do 90. minuty Ghańczycy prowadzili 2:0, by finalnie zremisować 2:2. To sprawiło, że zajęli trzecie miejsce w swojej grupie z dorobkiem jedynie dwóch punktów. Doliczając do tego Zambię z grupy F, która w ostatniej kolejce nie zdobyła żadnego punktu w meczu z Marokiem, okazało się, że WKS niesamowitym szczęściem wyszło z grupy.

W całej fazie pucharowej „Słonie” grały bez pierwszego trenera. Jego obowiązki tymczasowo przejął asystent Emerse Faé. Trudno określić, jak tego dokonał, ale wskrzesił w swojej kadrze niesamowitego ducha walki, który prowadził ją do zwycięstw. Najpierw Iworyjczycy pokonali w 1/8 finału po rzutach karnych obrońcę tytułu – Senegal. Następnie mimo gry od końca pierwszej połowy w osłabieniu udało im się przejść Mali. A wszystko to dzięki wyrównaniu w doliczonym czasie gry i doprowadzeniu do dogrywki, w której… „Słonie” rozstrzygnęły mecz na swoją korzyść również w doliczonym czasie gry. Następnie udało się pokonać groteskową Demokratyczną Republikę Konga, co doprowadziło Iworyjczyków do wielkiego finału, w którym wygrali! Historia jak z filmu.

Wygrywanie wyszło z mody

Zapewne większość z was pamięta drogę Portugalii do mistrzostwa Europy w 2016 roku. Drużyna prowadzona przez Fernando Santosa w regulaminowym czasie gry wygrała… tylko jeden mecz – półfinałowy pojedynek z Walią. Puchar Narodów Afryki pokazał, że ta strategia ma swoich naśladowców.

Zarówno Demokratyczna Republika Konga, jak i Egipt zajęły w swoich grupach drugie miejsca po zremisowaniu wszystkich trzech spotkań! Jakby tego było mało – los skrzyżował obie drużyny w 1/8 finału. I jakżeby inaczej miałby się ten pojedynek skończyć niż serią rzutów karnych? Po niej Kongijczycy przeszli do ćwierćfinału, a Egipt odpadł z turnieju, zanotowawszy teoretycznie cztery remisy.

W dalszej części rozgrywek kadra „Lampartów” wygrała z Gwineą oraz przegrała z gospodarzami, czego wypadkową była gra o brązowy medal z RPA. Tam wszystko wróciło do normy, Kongijczycy bowiem ponownie zremisowali. Tym razem jednak polegli po serii rzutów karnych i do domu wrócili z niczym. Mimo wszystko czwarte miejsce, uwzględniając bilans jednego zwycięstwa, pięciu remisów i jednej porażki, jest naprawdę dobrym wynikiem.

Déjà vu

Kibice reprezentacji Egiptu, oglądając poczynania swoich reprezentantów na boiskach w Wybrzeżu Kości Słoniowej, mogli odnieść wrażenie, że gdzieś to już widzieli.

Dwa lata temu na turnieju w Kamerunie pierwszym bramkarzem kadry był El Shenawy. W meczu 1/8 finału doznał kontuzji i w jego miejsce wskoczył Gabaski, który został bohaterem. Najpierw w tym samym meczu obronił rzut karny w serii „jedenastek” i doprowadził swoją kadrę do ćwierćfinału. Następnie w półfinale ponownie został bohaterem, broniąc strzały z jedenastu metrów. Tego samego dokonał też w regulaminowym czasie gry w finale, kiedy to zatrzymał strzał Sadio Mane.

Trudno sobie wyobrazić, jakie emocje musiały towarzyszyć kibicom tej kadry, kiedy pod koniec ostatniego meczu grupowego kontuzji dozdał podstawowy bramkarz – El Shenawy. Na spotkanie 1/8 między słupki wskoczył za niego… oczywiście Gabaski. Co więcej, w spotkaniu z Demokratyczną Republiką Konga doszło do serii „jedenastek”. Jeszcze przed jej rozpoczęciem słyszalne były okrzyki z trybun „GA-BA-SKI”. Tym razem sympatyzujący z reprezentacją Egiptu otrzymali kubeł zimnej wody na głowę. Gabaski nie obronił ani jednego rzutu karnego. Ponadto to właśnie on nie wykorzystał „jedenastki”, czego konsekwencją było odpadnięcie Egiptu z Pucharu Narodów Afryki.

To tylko część z wielu niewyobrażalnych historii, które miały miejsce na zakończonym turnieju. Puchar Narodów Afryki ponownie pokazał, że jest wysoce nieprzewidywalnymi rozgrywkami, co tylko wzmaga ich atrakcyjność.