Senne Lammens

Pochodzenie

Urodził się 7 lipca 2002 roku w Zottegem we Flandrii Wschodniej, a mieszkał w Aaigem w gminie Erpe-Mere. W piłkę zaczął grać w wieku pięciu lat w KRC Bambrugge. Po trzech latach przeszedł do FCV Dender, gdzie w drugim roku stanął w bramce i prawie trzy lata bronił jako bramkarz. W 2014 roku trafił do akademii Club Brugge.

W październiku 2018 roku, jako 16-latek, pojechał z pierwszą drużyną Club Brugge do Madrytu na mecz Ligi Mistrzów jako trzeci bramkarz. W młodzieżowych reprezentacjach Belgii grał od U-15 do U-21.

Kariera

W seniorskiej drużynie Club Brugge zadebiutował 17 lipca 2021 roku w meczu o Superpuchar Belgii z Genkiem. Jako 19-latek zagrał w bramce i interwencjami przy strzałach Dessersa i Trésora był jedną z postaci meczu, który Club Brugge wygrał 3:2. Później rzadko dostawał szansę, bo bronił Mignolet.

Latem 2023 roku jako wolny zawodnik przeszedł do Royal Antwerp, mistrza Belgii. Tam znów był zmiennikiem, tym razem Jeana Buteza. Szansę na dłuższy czas dostał w play-offach sezonu 2023/2024, gdy kontuzji doznał Butez. Mówił, że w tym okresie dużo nauczył się od Mignoleta i Buteza i że cały czas wierzył w siebie. Od sezonu 2024/2025 był pierwszym bramkarzem Antwerpu. W tamtym sezonie miał w Pro League najwięcej czystych kont.

1 września 2025 roku, w ostatnim dniu okna transferowego, przeszedł do Manchesteru United. Trener Rúben Amorim dał mu debiut dopiero po czterech meczach sezonu: 4 października 2025 roku Lammens zagrał w wygranym meczu z Sunderlandem i zachował pierwsze w tym sezonie czyste konto drużyny. W swoim pierwszym sezonie wystąpił w 32 meczach Premier League.

Sukcesy

• 2021 Superpuchar Belgii z Club Brugge

Styl gry

Jest pewnym bramkarzem z bardzo dobrą grą nogami. W Antwerpie wyróżniał się też refleksem i skokami w bramce, na przykład w meczu z Kortrijk w listopadzie 2024 roku. W debiucie dla Manchesteru United obronił strzał Granita Xhaki z daleka i nie dał się pokonać w sytuacji sam na sam z Chemsdine Talbim.

Reprezentacja

W reprezentacji Belgii zadebiutował w listopadzie 2025 roku w wygranym 7:0 meczu eliminacji mistrzostw świata z Liechtensteinem i nie stracił gola. Został powołany na mundial 2026.

10 lipca 2026 roku w ćwierćfinale z Hiszpanią w 71. minucie zmienił kontuzjowanego Thibauta Courtois. W drugiej połowie nie utrzymał w rękach strzału Pau Cubarsíego, a Mikel Merino dobił piłkę na 2:1. Belgia przegrała mecz i odpadła z turnieju.