Samu

Pochodzenie

Urodził się 5 maja 2004 roku w Melilli, hiszpańskiej eksklawie w Afryce Północnej, w rodzinie nigeryjskiej. Jako dziecko przeniósł się do Sewilli. Krótko był w młodzieżowej drużynie Sevilli FC, ale klub z niego zrezygnował. W wieku 12 lat trafił do AD Nervión, sewilskiego klubu juniorskiego. Prezes klubu Manuel Fernández zapamiętał go jako szczupłego i wysokiego chłopaka, o którego szansach na grę w piłkę na początku wątpiono. Żona prezesa, María Sánchez, wspominała, że zachęcała go do strzelania, obiecując pięć euro za każdego gola. Trener Javi López, który prowadził go w kadetach, zapamiętał go jako oportunistę, który wypracowywał sobie wiele sytuacji, a wykończenie akcji szlifował z czasem, zwłaszcza w Granadzie.

Z Nervión przeszedł do Granady. W sezonie 2022/2023 strzelał gole w rezerwach, Recreativo Granada.

Kariera

14 sierpnia 2023 roku zadebiutował w pierwszej drużynie Granady, w wyjazdowym meczu LaLigi z Atlético Madryt (1:3). Wyszedł w podstawowym składzie, a w 62. minucie po podaniu Gonzalo Villara wyrównał. Diego Simeone mówił po meczu, że ma w nim ciekawe cechy i widać dobrą perspektywę. Kilka dni później Atlético sprowadziło go z Granady i wypożyczyło do Deportivo Alavés. W sezonie 2023/2024 został najlepszym strzelcem Alavés w lidze, zdobywając osiem goli.

Latem 2024 roku jego przejście do Chelsea było uzgodnione między klubami, ale transfer upadł w sierpniu z powodu problemów przy finalizowaniu kontraktu. Po igrzyskach trenował w Atlético osobno i mówił później, że nie czuł się częścią zespołu, a nikt z klubu nie wyjaśnił mu powodów. 23 sierpnia 2024 roku FC Porto ogłosiło jego transfer z Atlético i podpisanie pięcioletniego kontraktu. Mówił, że prezes Porto przyjechał do Madrytu i oświadczył, że nie wyjedzie bez jego podpisu, a on właśnie takiego zaufania potrzebował.

W Porto szybko zaczął strzelać w europejskich pucharach. 25 września 2024 roku trafił w przegranym 2:3 meczu z Bodø/Glimt, a 3 października zdobył dwa gole w remisie 3:3 z Manchesterem United w Lidze Europy.

W listopadzie 2024 roku poprosił, by nie nazywać go już Omorodion, tylko Aghehowa, od nazwiska matki. Mówił, że wszystko, co robi, robi dla niej.

W sezonie 2025/2026 grał w Porto regularnie. 9 lutego 2026 roku w meczu ligowym ze Sportingiem (1:1) upadł pod koniec pierwszej połowy, a na drugą nie wyszedł. Okazało się, że zerwał więzadło krzyżowe przednie w prawym kolanie. 18 lutego przeszedł operację w Madrycie. Do końca sezonu już nie zagrał, a Porto 2 maja 2026 roku zapewniło sobie mistrzostwo kraju, wygrywając z Alverca 1:0. Na boisko wrócił 20 września 2026 roku, wchodząc w ostatnich minutach wygranego 3:1 meczu z Benfiką.

Sukcesy

• 2026 Mistrzostwo Portugalii z FC Porto
• 2024 Złoty medal igrzysk olimpijskich z Hiszpanią

Styl gry

Czysty napastnik, który w ustawieniu 4-2-3-1 lub 4-3-3 był w Alavés głównym punktem odniesienia w ataku. Wyróżniają go siła fizyczna i ustawianie się w polu karnym. Potrafi grać plecami do bramki, utrzymać piłkę i rozciągać obronę biegami za jej plecy. Mocno naciska rywali, a gdy drużyna się cofa, wraca pomagać w defensywie. Strzela obiema nogami i głową. W 2024 roku jego słabszą stroną były pierwszy kontakt z piłką i gra kombinacyjna w ciasnych przestrzeniach.

Sam mówił, że jego wzorem był zawsze Samuel Eto'o, a później zwracał uwagę na Erlinga Haalanda. Z reprezentacji Hiszpanii podziwiał Davida Villę oraz Diego Costę, z którym się identyfikował, bo to zawodnik z charakterem i dużą siłą.

Reprezentacja

W 2023 roku grał w mistrzostwach Europy U-19 na Malcie, na których Hiszpania odpadła w półfinale z Włochami.

W 2024 roku był w kadrze olimpijskiej Hiszpanii na igrzyskach w Paryżu. Miał tam niewiele minut, ale strzelił gola w przegranym 1:2 meczu grupowym z Egiptem. Hiszpanie zdobyli złoty medal.

Pierwsze powołanie do seniorskiej reprezentacji dostał w listopadzie 2024 roku od Luisa de la Fuente. Selekcjoner mówił, że to profil, który dobrze pasuje do tego, co lubi jego drużyna, a Samu ma wyjątkowy margines poprawy. Zadebiutował 18 listopada 2024 roku w Santa Cruz de Tenerife, wchodząc po przerwie za Álvaro Moratę w wygranym 3:2 meczu Ligi Narodów ze Szwajcarią.

Kontuzja z lutego 2026 roku wykluczyła go z mundialu 2026.