Séamus Coleman

Pochodzenie

Urodził się 11 października 1988 roku i wychował w Killybegs w hrabstwie Donegal. Przez długi czas jego sportem był futbol gaelicki. Grał w drużynach młodzieżowych hrabstwa, a jako 16-latek występował już w seniorach klubu Killybegs, najpierw na skrzydle obrony, potem w środku. Michael Murphy, późniejszy kapitan Donegalu, wspominał mecz do lat 15, w którym obrońca Coleman cały czas spychał go do defensywy.

Równolegle grał w piłkę nożną w miejscowym St Catherine's FC. Na początku 2006 roku klub zagrał sparing z Sligo Rovers. Coleman przez 45 minut grał na środku obrony i trener Sligo Sean Connor od razu zaproponował mu kontrakt. Mówił później, że futbol gaelicki był dla niego numerem jeden i trudno mu było zostawić drużynę kolegów. Dostał jednak 150 euro tygodniowo, uznał, że spróbuje, a do futbolu gaelickiego zawsze może wrócić.

Kariera

W Sligo był najmłodszy w szatni i nieśmiały, ale na pierwszym treningu ostro wchodził w starszych kolegów. Rozwinął się u trenera Paula Cooka, który dał mu swobodę w ataku, i rajdy prawą stroną stały się jego znakiem rozpoznawczym. Wcześniej był na testach w Burnley i Celticu, ale bez skutku. Zauważył go Mick Doherty, który oglądał w Sligo mecze syna. Gdy został skautem Evertonu, polecił Colemana Davidowi Moyesowi jako szybkiego, silnego i pracowitego, choć jeszcze surowego technicznie zawodnika. W styczniu 2009 roku Everton kupił go za niewielką sumę, bez testów.

W pierwszym meczu o stawkę, w Lidze Europy na Estádio da Luz, zagrał na lewej obronie i Everton przegrał z Benfiką 0:5. Pierwszy raz pokazał się w grudniu 2009 roku z Tottenhamem, gdy wszedł z ławki i miał udział przy obu golach, dzięki którym Everton odrobił dwie bramki straty. Wiosną 2010 roku na wypożyczeniu w Blackpool zagrał w wygranym finale baraży na Wembley i pomógł klubowi awansować do Premier League. Mówił, że futbol gaelicki nauczył go twardości: gdy ktoś cię popchnie, od razu wstajesz, zamiast patrzeć na sędziego.

Moyes ustawiał go najpierw na prawym skrzydle, a w sezonie 2010/11 Coleman został najlepszym młodym piłkarzem Evertonu. Najlepszy okres przeżył za Roberta Martíneza. W sezonie 2013/14 strzelał z prawej obrony efektowne gole, był piłkarzem sezonu Evertonu i trafił do jedenastki roku Premier League wybranej przez piłkarzy (PFA).

24 marca 2017 roku, w meczu eliminacji mistrzostw świata z Walią w Dublinie, po wejściu Neila Taylora złamał kość piszczelową i strzałkową prawej nogi. Taylor dostał czerwoną kartkę, a FIFA zawiesiła go na dwa mecze. Coleman wrócił do pełnego meczu pod koniec stycznia 2018 roku, z Leicester City. W 2019 roku został kapitanem Evertonu. W 2024 roku pobił rekord klubu w liczbie występów w Premier League, wyprzedzając Tima Howarda. Na początku 2025 roku, po zwolnieniu Seana Dyche'a, razem z Leightonem Bainesem tymczasowo poprowadził zespół w meczu Pucharu Anglii z Peterborough United.

W maju 2026 roku ogłosił, że po 17 latach kończy grę w Evertonie. Na pożegnanie pracownicy ośrodka treningowego ustawili mu szpaler, a Moyes, który go sprowadził, nazwał go wspaniałym kapitanem i jeszcze lepszym człowiekiem. Coleman mówił młodym piłkarzom, że do pierwszego zespołu nie doprowadził go talent, tylko praca na każdym treningu. Latem odrzucił ofertę Sheffield United, bo uznał, że to za wcześnie po odejściu z Evertonu. Mówił, że chciał kończyć karierę, ale selekcjoner Heimir Hallgrímsson namawiał go, by grał dalej z myślą o Euro 2028.

Sukcesy

• 2014 Jedenastka roku Premier League PFA za sezon 2013/14

Styl gry

To prawy obrońca, który najlepiej czuje się w ataku: biega wzdłuż linii, schodzi do środka i zagrywa z linii końcowej. Jest szybki i silny, a wielu trenerów podkreślało jego pracowitość i nieustępliwość. Na początku w Evertonie zdarzało mu się źle ustawiać i za szybko wchodzić w rywala, ale słuchał uwag i się poprawiał.

Reprezentacja

W reprezentacji Irlandii zadebiutował 8 lutego 2011 roku w Dublinie, w wygranym 3:0 meczu Pucharu Narodów z Walią. Nie znalazł się w kadrze Giovanniego Trapattoniego na Euro 2012 i oglądał turniej w pubie w Killybegs. Na Euro 2016 zagrał we wszystkich meczach grupowych. W pierwszym, ze Szwecją, dograł do Wesa Hoolahana, a z Włochami w Lille był kapitanem drużyny, która wygrała 1:0 i awansowała do 1/8 finału. Po Robbiem Keanie przejął opaskę kapitana kadry.