Remo Freuler

Pochodzenie

Urodził się 15 kwietnia 1992 roku i dorastał w Hinwil w kantonie Zurych. Jego matka jest Niemką, a on sam od dziecka kibicował Borussii Dortmund. Do FC Hinwil przyprowadził go starszy o dwa lata brat Dario, gdy Remo miał pięć lat. Był najmłodszy i najmniejszy w grupie, więc wszyscy nazywali go „Mini”. Trenerzy z Hinwil wspominali, że zawsze chciał wygrywać i jako jedyny przychodził na dodatkowe treningi nawet przy złej pogodzie. Na konfirmacji córki jednego z nich wstał i powiedział tylko: „Jestem Remo Freuler i chcę być piłkarzem zawodowym”.

W wieku 15 lat przeszedł do akademii FC Winterthur. W dzieciństwie grał w ataku. Na jednym z turniejów do lat 18, gdy zabrakło bramkarza, zgłosił się, że stanie w bramce.

Kariera

Latem 2010 roku przeszedł z Winterthur do Grasshoppers, ale tam szybko się zatrzymał. Na początku 2012 roku usłyszał, że nie ma większych szans na grę, więc na halowym turnieju zapytał trenera Winterthur Boro Kuzmanovicia, czy może wrócić. Usłyszał, że tak, ale bez gwarancji miejsca w składzie. Wrócił, przebił się do składu i zapracował na transfer do FC Luzern. Trener Markus Babbel chwalił tam jego inteligencję i to, że biegał „jak szalony”, porównując go do dwunastocylindrowego silnika.

W styczniu 2016 roku przeszedł do Atalanty. Bramkarz Luzernu David Zibung namawiał go, by został jeszcze pół roku i poszedł potem do większego klubu, ale Freuler odpowiedział, że w Atalancie też może się rozwijać. Na początku u Edy'ego Reji nie przekonywał, a przełom przyszedł z Gian Piero Gasperinim. Za jego kadencji Freuler stał się niemal nieodłącznym elementem składu, a Atalanta z drużyny walczącej o utrzymanie stała się zespołem z czołówki Serie A. W 2019 roku po raz pierwszy w historii awansowała do Ligi Mistrzów i w kolejnym sezonie doszła do ćwierćfinału. Freuler zagrał w Atalancie 260 meczów i strzelił 21 goli.

W sierpniu 2022 roku przeszedł do Nottingham Forest, bo chciał spróbować Premier League. Po roku wrócił do Włoch, do Bologny. W maju 2025 roku zagrał w wygranym 1:0 finale Pucharu Włoch z AC Milan na Stadio Olimpico. Przed meczem mówił, że ma za sobą dwa przegrane finały i nie zdobył jeszcze żadnego trofeum. Chwalił też trenera Vincenzo Italiano, którego filozofię drużyna zrozumiała po początkowych trudnościach. W sierpniu 2026 roku przeszedł do Olympiakosu Pireus.

Sukcesy

• 2025 Puchar Włoch z Bologną

Styl gry

To środkowy pomocnik, który przebiega w meczu około 13 kilometrów i nie traci sił w trzecim meczu tygodnia. Nie jest wybitnie atletyczny, ale w Atalancie był mózgiem drużyny: asekurował kolegów, odbierał piłki i budował grę od tyłu z wysoką skutecznością podań. We Włoszech wzmocnił się fizycznie i lepiej radził sobie w pojedynkach. W Bergamo nazywano go „Iceman”, bo przy piłce zawsze zachowywał spokój. Strzela rzadko, ale potrafi zdobyć efektowne gole.

Reprezentacja

W reprezentacji Szwajcarii zadebiutował w marcu 2017 roku, w wieku 25 lat. Na mundialu 2018 nie zagrał ani minuty, bo przed nim byli Granit Xhaka, Valon Behrami i Denis Zakaria. Jesienią 2020 roku strzelił efektowne gole w meczach Ligi Narodów z Niemcami (3:3) i Hiszpanią (1:1), a w kadrze stał się partnerem Xhaki w środku pola.

Na Euro 2020 zagrał w ćwierćfinale z Hiszpanią: przy stanie 0:1 odebrał piłkę i podał do Xherdana Shaqiriego, który wyrównał, ale w 77. minucie dostał czerwoną kartkę. Szwajcaria odpadła po rzutach karnych. Na mundialu 2022 strzelił zwycięskiego gola na 3:2 w meczu z Serbią, który dał awans do 1/8 finału. Na Euro 2024 w Berlinie otworzył wynik meczu 1/8 finału z Włochami, wygranego przez Szwajcarów 2:0.