Ranking iGola: Sędziowskie pomyłki

7. ARGENTYNA – ANGLIA

Turniej mistrzostw świata w 1986 roku miał tylko jednego bohatera, Diego Maradonę. Swoimi dokonaniami przyćmił on wszystkich tak mocno, że nikt więcej się nie liczył. Cudowne bramki, wspaniałe asysty, porywające dryblingi. Diego czarował w najlepszym możliwym stylu, za co piłka nożna wynagrodziła go wielkim sukcesem. Maradona błyszczał na wielu płaszczyznach, był nie tylko świetnym piłkarzem, ale też aktorem, a złośliwi mówili, że był jeszcze lepszym oszustem. Autorami tej tezy byli głównie Anglicy, którzy długo nie mogli się pogodzić z porażką 1:2 w meczu ćwierćfinałowym. Stało się tak za sprawą zagrania, które przeszło do historii jako „ręka Boga”. Maradona w sytuacji podbramkowej wykazał się wielkim sprytem, strącając ręką futbolówkę zmierzającą w dłonie Petera Shiltona. Widzieli to kibice na stadionie i w telewizji, widzieli piłkarze, ale nie sędziowie. Błąd Ali Bin Nassera był oczywisty, lecz wyolbrzymienie przez kibiców zagrania Maradony do boskości to chyba jeszcze większa pomyłka niż wpadka Tunezyjczyka.

6. FRANCJA – IRLANDIA

Można się cieszyć z sędziowskich pomyłek, korzystać z nich i grać dalej, jakby nic się nie stało. Jednak zdarza się, że taka pomyłka rozsadza zespół, nastawia media przeciwko piłkarzom i nie pozwala zbudować dobrej atmosfery. Tak było z reprezentacją Francji, która na mistrzostwach świata 2010 miała odegrać rolę jednego z faworytów. To wydarzenie pamiętamy doskonale, Henry zagrywa piłkę ręką w kierunku Gallasa, a ten strzela gola gwarantującego awans „Trójkolorowym”. Arbiter Martin Hansson rzeczywiście mógł mieć problem z dostrzeżeniem nieprzepisowego zagrania, ale następstwa tej sytuacji stawiają zagranie Henry’ego w gronie jednego z najbardziej kontrowersyjnych skandali sędziowskich w historii futbolu. Debata trwała długo, niektórzy byli zwolennikami wykluczenia Francji z turnieju, co było oczywiście pomysłem równie irracjonalnym co obcięcie napastnikowi ręki. Ekipa trenera Domenecha nie poradziła sobie z tym ciężarem, grała fatalnie na mistrzostwach, zakończyła je nie tylko z beznadziejnym bilansem, ale też w fatalnym stylu i atmosferze konfliktów.

5. NIEMCY – ANGLIA

Historia pojedynków Anglii z Niemcami jest wyjątkowo barwna. Zdarzały się pomyłki sędziów, które decydowały o losach najważniejszych piłkarskich imprez, zdarzały się też takie upokorzenia, jakich żadna z drużyn nigdy wcześniej nie doświadczyła. Mecz finałów mistrzostw świata w 2010 roku miał jedno i drugie. Niemcy wygrali 4:1, co dla Anglików było monstrualnym dyshonorem. Jednak jak do tego doszło? Niemiecka machina doskonale zaczęła to spotkanie, dwie szybko strzelone bramki ustawiły mecz. Potem inicjatywę przejęli synowie Albionu i po golu Upsona było już 2:1. 60 sekund później Lampard posłał atomowe uderzenie, piłka wyraźnie minęła linię bramkową, i to o dobre 20 centymetrów, jednak sędzia tego nie widział. No cóż, niektórzy mają w sobie coś z tygrysa, inni coś z małpy, a Jorge Larrionda miał coś z… kreta.

4. KOREA POŁUDNIOWA – WŁOCHY

Czy można dostać czerwoną kartkę za to, że zostało się sfaulowanym w polu karnym przeciwnika? Zapytajcie Francesco Tottiego i ekwadorskiego sędziego, Byrona Moreno. As reprezentacji Włoch w meczu z Koreą wpadł w pole karne i upadł na murawę, powtórki wyraźnie pokazały, że był kontakt między atakującym go obrońcą a stopą Tottiego. Sędzia uznał inaczej, może chciał uznać inaczej. Zamiast podyktować „jedenastkę” dla „Azzurrich”, pokazał Tottiemu żółtą kartkę za symulację, a że Włoch miał już na swoim koncie żółty kartonik i nie znał sztuczki Simunicia, o którym napiszemy za chwilę, to musiał opuścić boisko.

3. KOREA POŁUDNIOWA – HISZPANIA

O ile mecz Korei Południowej z Włochami ze względu na pomyłkę sędziowską mógł się zakończyć sukcesem tych ostatnich, o tyle pojedynek współgospodarzy ówczesnego turnieju z Hiszpanią był policzkiem wymierzonym fanom futbolu. Hiszpanie wygrali, zdobyli jednego gola, nie tracąc żadnego, jednak wmówiono im, że zrobili to niezgodnie z przepisami. Powtórki pokazały, że nieuznanie bramki Morientesa było kłamstwem w żywe oczy. Długo rozmyślano, co było podstawą anulowania gola, o spalonym nie mogło być mowy, bo było to podanie do tyłu. Faul? Nikt przecież nie upadł, w końcu, po długich analizach, nasunęła się konkluzja, że arbiter mógł uznać, że piłka była poza boiskiem w momencie dośrodkowania. Hmmm… Okulista Ghamalowi Al-Ghandourowi nie pomoże, potrzebny jest ktoś, kto rytualnie wydłubie oczy sędziemu, bo i tak się one do niczego nie nadają.

2. ANGLIA – NIEMCY

Rok 1966. Największa skaza w historii sędziowskich wybryków na mistrzostwach świata. To był mecz finałowy, Anglia grała z drużyną RFN-u. Losów spotkania nie udało się rozstrzygnąć w 90 minut, do tego czasu utrzymywał się bowiem wynik 2:2. Potrzebna była więc dogrywka, która przeszła do legendy. Stało się tak dzięki dwóm ludziom, chodzi o napastnika reprezentacji Anglii, Geoffa Hursta, i sędziego liniowego, Tofika Bachramowa. Hurst w 101. minucie spotkania posłał bombę na niemiecką bramkę, piłka odbiła się od poprzeczki i… no właśnie, minęła linię bramkową czy nie? Sędzia główny, Gottfried Dienst, nie był pewny, więc zapytał Bachramowa, który był lepiej ustawiony i powinien wszystko widzieć. Radziecki arbiter stwierdził, że był gol, więc główny rozjemca uznał bramkę. Powtórki pokazały, że Bachramow się mylił, a fachowcy udowodnili, że do linii bramkowej zabrakło sześciu centymetrów.

1. AUSTRALIA – CHORWACJA

Mecz, który odbył się w ramach fazy grupowej mistrzostw świata 2006 roku, był wyjątkowy pod wieloma względami. Wysoki poziom i niezwykła dramaturgia na długie lata nie pozwoliły fanom zapomnieć o tym fantastycznym widowisku. Jednak nawet gdyby pojedynek był nudny jak flaki z olejem, to i tak kibice by o nim nie zapomnieli. Wszystko dzięki sędziemu, który nie do końca wiedział, co się dzieje wokół niego. W końcówce spotkania pokazał drugą żółtą kartkę jednemu z Chorwatów, jednak zapomniał o czerwonej! Josep Simunić już schodził z boiska, już był przy linii bramkowej, kiedy nagle go olśniło, że sędzia Graham Poll nie pokazał mu czerwonej kartki, więc nie musi opuszczać placu gry. Obrońca wrócił na boisko i grał, jak gdyby nic się nigdy nie stało. Dopiero w sytuacji podbramkowej, kiedy wzrok sędziego spostrzegł Simunicia, odnalazł się czerwony kartonik, po którego pokazaniu arbiter natychmiast zakończył festiwal kompromitacji. Mina Grahama Polla była absolutnie bezcenna, tak jakby chciał powiedzieć: „O! Zobaczyłem ducha! Simunić!”. Kto nie widział, koniecznie musi to zobaczyć.

Na koniec jeszcze taka perełka, coś z zupełnie innej beczki. Coś, co kibicom, piłkarzom czy sędziom nawet się nie śniło. Takich snów nie mają też chłopcy do podawania piłek, bo oni raczej marzą o strzelaniu goli w innych okolicznościach. Oto trafienie wszech czasów: