Rafa Lopes

Pochodzenie

Urodził się 28 lipca 1991 roku w Esposende na północy Portugalii. Do szesnastego roku życia grał w miejscowym AD Esposende, a potem przeszedł do Varzim SC w Póvoa de Varzim, gdzie przeszedł przez drużyny juniorskie i zadebiutował w seniorach.

Kariera

Po młodzieżowych mistrzostwach świata w 2011 roku trafił do Vitórii Setúbal i zaczął grać w portugalskiej ekstraklasie. Po słabym sezonie w Moreirense, bez pewności siebie, wrócił do drugiej ligi, do FC Penafiel. Trener Miguel Leal zapytał go, ile goli chce strzelić. Usłyszał, że dziesięć by go ucieszyło, i odpowiedział, że strzeli dwadzieścia. Leal zmienił też jego sposób gry. Nauczył go wychodzić na wolne pole i być gotowym do kontrataku, zamiast czekać na piłkę do nogi. Sam mówił potem, że to Lealowi zawdzięcza to, jakim jest piłkarzem.

Trzy lata spędził w Académice Coimbra, gdzie przez pół roku prowadził go Sérgio Conceição. Potem grał w GD Chaves, z którym był blisko finału Pucharu Portugalii, i dwukrotnie pracował z Jorge Simão, w Chaves i w Boaviście. Latem 2017 roku przeszedł do Omonii Nikozja, ale po sezonie z powodów rodzinnych poprosił o zgodę na powrót do Portugalii. Wcześniej miał propozycję z Wisły Kraków, a mówiło się też o Jagiellonii Białystok.

Pod koniec maja 2019 roku przyszedł z Boavisty do Cracovii. Mówił, że gdy pojawiła się ta propozycja, coś mu podpowiadało, żeby iść. W Polsce przestał oceniać swoje mecze po wygranych pojedynkach główkowych i zaczął myśleć przede wszystkim o golach. Michał Probierz w 2020 roku dał mu opaskę kapitana. 24 lipca 2020 roku Rafa wyszedł w podstawowym składzie w finale Pucharu Polski z Lechią Gdańsk, wygranym przez Cracovię 3:2 po dogrywce. Był to pierwszy Puchar Polski w historii klubu. Przed finałem negocjował nowy kontrakt, ale nie doszedł do porozumienia co do jego długości, a po meczu dowiedział się o zainteresowaniu Legii.

Do Legii Warszawa przyszedł latem 2020 roku z kontuzją mięśnia przywodziciela, której nabawił się w finale pucharu. Ściągał go Aleksandar Vuković, który szukał drugiego napastnika do pary z Tomášem Pekhartem, ale wkrótce stracił pracę. U Czesława Michniewicza długo nie mógł przebić się do składu. W listopadzie 2020 roku wszedł z ławki w meczu z Lechem Poznań i w doliczonym czasie strzelił gola na 2:1, pierwszego dla Legii. Wiosną 2021 roku dał Legii wygraną 1:0 z Piastem w Gliwicach, mecz, który uważał za przełomowy w walce o mistrzostwo. Latem 2021 roku w eliminacjach Ligi Mistrzów z Florą Tallinn strzelił zwycięskiego gola w ostatniej minucie w Warszawie i jedynego gola w rewanżu w Estonii.

Latem 2022 roku jako wolny zawodnik przeszedł do AEK Larnaka. We wrześniu 2022 roku wrócił do Krakowa na mecz Ligi Europy z Dynamem Kijów, które z powodu wojny grało na stadionie Cracovii. AEK wygrał 1:0. Później grał w Anorthosisie Famagusta i w lutym 2025 roku, gdy prowadził w klasyfikacji strzelców ligi cypryjskiej, przeszedł do drugoligowej Wieczystej Kraków. Mówił, że przekonał go projekt klubu, który walczył o awans. W sezonie 2025/26 grał z Wieczystą w pierwszej lidze, a w styczniu 2026 roku rozwiązał kontrakt i wrócił do Anorthosisu.

Sukcesy

• 2021 Mistrzostwo Polski z Legią Warszawa
• 2020 Puchar Polski z Cracovią

Styl gry

W Legii miał być ruchliwym drugim napastnikiem, który biega między obrońcami i robi miejsce dla bardziej statycznej „dziewiątki”. Grał też poza swoją pozycją i godził się z rolą zmiennika. Sam mówił, że na boisku nie liczy tylko na gole, ale chce pomagać drużynie pracą, utrzymaniem piłki i robieniem miejsca kolegom. Oba gole z Lechem Poznań w barwach Legii strzelił głową po dośrodkowaniu.

Reprezentacja

Grał w młodzieżowej reprezentacji Portugalii prowadzonej przez Ilídio Vale, która w 2011 roku w Kolumbii zdobyła wicemistrzostwo świata do lat 20. Portugalia wyeliminowała po drodze Argentynę i Francję, do finału nie straciła gola, a w finale przegrała z Brazylią. Ten turniej nazywał najważniejszym momentem swojej kariery.