To, co działo się później, miało mało wspólnego z piłką nożną. Winni tego byli kibice Lecha. Obie strony odpalały race, ale to sympatycy mistrza Polski wrzucali je na boisko, raz trafiając bramkarza, Arkadiusza Malarza. Mecz był wielokrotnie przerywany przez Szymona Marciniaka, przez co całkowicie stracił swój rytm, a wszyscy zebrani na Stadionie Narodowym bardziej patrzyli na to, co działo się poza murawą niż na niej.
Alexandar Prijović golem z 69. minuty meczu rozstrzygnął kolejny finał krajowego pucharu, chociaż dyskusje po meczu będą bardziej skupione na tym, co działo się na trybunach.
Zaczęło się bardzo efektownie, ale nie z czysto piłkarskiego powodu. Prawdziwą ucztę na trybunach urządzili kibice zarówno Lecha, jak i Legii. Efekt był też widoczny poza stadionem…
Na obiekt zawitał Prezydent Polski, Andrzej Duda, ale został przez fanów z obu stron wygwizdany, gdy przywitał go stadionowy spiker.
https://twitter.com/Avanti_Ultras_/status/727139524501995520
Początek spotkania przyniósł sporo emocji za sprawą uderzeń Pawłowskiego z jednej strony (zatrzymanego dopiero przez słupek bramki Arkadiusza Malarza) i Nikolicia z drugiej.
Po pierwszych minutach sytuacja się uspokoiła i inicjatywę przejęła Legia. Lech ustawił się głębiej na własnej połowie, w ustawieniu 1-4-4-2, a Legia prowadziła atak pozycyjny – z marnym efektem. To, co sprawdziło się w ekipie Stanisława Czerczesowa, to przede wszystkim znak firmowy rosyjskiego szkoleniowca, czyli pressing. Poza tym działo się niewiele, a najbardziej wyróżniającym się piłkarzem był reprezentant Polski, Michał Pazdan.
https://twitter.com/cwiakala/status/727147277568086016
Druga część zaczęła się jeszcze gorzej. Nawet niezłe tempo siadło, emocji brakowało, a obie strony irytowały niecelnymi zagraniami. Po godzinie gry szkoleniowiec Legii postanowił zareagować, wprowadzając na boisko Guilherme za mało efektywnego Ondreja Dudę. I to Brazylijczyk swoją determinacją wywalczył warszawianom gola, którego zdobył Prijović.
To, co działo się później, miało mało wspólnego z piłką nożną. Winni tego byli kibice Lecha. Obie strony odpalały race, ale to sympatycy mistrza Polski wrzucali je na boisko, raz trafiając bramkarza, Arkadiusza Malarza. Mecz był wielokrotnie przerywany przez Szymona Marciniaka, przez co całkowicie stracił swój rytm, a wszyscy zebrani na Stadionie Narodowym bardziej patrzyli na to, co działo się poza murawą niż na niej.
Jakkolwiek to zabrzmi, o triumfie zeszłorocznego zwycięzcy zdecydowały walory, których nie uznamy za czysto piłkarskie – większa determinacja, zaangażowanie, pewność siebie. Symbolizował to wcześniej wspomniany Michał Pazdan, będący sporym kontrastem w porównaniu z teoretycznymi gospodarzami finału pod względem serca do gry, walki o każdy centymetr murawy.
Sporo zaś stracił dziś sam turniej. Od początku kadencji Zbigniewa Bońka PZPN próbował odbudowywać markę Pucharu Polski, a po dziś wraz z zachowaniem grupki (bo nie wszystkich) fanów, znowu nie będziemy mówili o tych rozgrywkach w samych superlatywach. Przecież ostatni raz, gdy wydarzenia poza piłkarskie przesłoniły to, co miało miejsce na boisku nie tak dawno, bo w finale w Bydgoszczy, gdy zmierzyły się te same ekipy.
