Premier Liga bardziej wschodnia. Część 2.

Udany start Sibiru zadziwił wielu ekspertów. Nikt się nie spodziewał, że nowosybirscy piłkarze i trener na tyle poważnie podejdą do powierzonych im przez zarząd zadań. W pierwszej kolejce Sibir pokonał Ural, a zwycięskiego gola strzelił właśnie Żytnikow – ten sam pomocnik, którym Białorusin zaplanował załatać dziurę w pomocy po odejściu Gorbanca do Rubinu.

24-letni bramkarz pojawił się w klubie we wrześniu 2008 roku, kiedy na skraju rozpadu stanęła łotewska Ryga. Agent piłkarza zaproponował swojemu klientowi wyjazd do Nowosybirska. Nikt wtedy nie myślał o następstwach podpisania umowy. Jak później przyznał sam zainteresowany, w Nowosybirsku czuł się świetnie. Nawet od jego rodzinnego Krasnojarska leżał całkiem niedaleko. W ubiegłym sezonie Czepczugow wystąpił w 10 meczach i Kriuszenko długo zastanawiał się nad umieszczeniem go w podstawowym składzie, tym bardziej że do zespołu wrócił Nenad Erić, o którym białoruski trener miał bardzo dobre zdanie. Jednak poważnym minusem Ericia było jego obywatelstwo, które przeszkodziło mu zagwarantować sobie miejsce w składzie Sibiru 2009. Tym samym Czepczugow na dobre wpisał się w historię zespołu, zaliczając m.in. 728 minut bez utraty gola w kolejnych ośmiu meczach Pierwszego Dywizjonu. Rekord ustanowiony przez Pomazuna nie został pobity. Nie przeszkodziło to jednak w zwróceniu uwagi wielkich klubów Rosji na młodego bramkarza. Solidną grę Rosjanina odzwierciedla tabela ligowa. Sibir w 38 spotkaniach stracił zaledwie 21 bramek.

W czempionacie zespół radził sobie lepiej niż dobrze. Świetna postawa wpłynęła na zarząd klubu, który zaczął zastanawiać się nad modyfikacją sezonowych celów. Trzecie miejsce nie byłoby tragedią, jednak apetyt rośnie w miarę jedzenia… Z Nowosybirska na tarczy wyjeżdżali najgroźniejsi konkurenci. Zwłaszcza spotkanie z Anży utkwiło w pamięci wszystkim kibicom z powodu – delikatnie mówiąc – nieodpowiedzialnego zachowania publiczności, piłkarzy, a nawet samego sędziego, Witalija Doroszenki. W przyszłym roku zapowiadają się jeszcze dwie dodatkowe gry z podtekstami w tle.

Sybirakom w awansie pomogła także władykaukaska Ałania, którą na finiszu rozgrywek dopadła zadyszka. Kluczem do awansu Sibiru, a nie drugiej ekipy z Kaukazu, był przez długi czas lepszy bilans bramkowy. Najlepsza defensywa i fantastyczny atak na czele z Alieksiejem Miedwiediewem, najlepszym strzelcem sezonu (18 bramek), przyczyniły się do historycznego osiągnięcia.

Krótko mówiąc, plan Kriuszenki okazał się strzałem w dziesiątkę. Zespół wygrał najwięcej meczów, stracił najmniej bramek, a w liczbie strzelonych ustąpił tylko o jedną zwycięzcy pierwszego Dywizjonu, Anży Machaczkale. Kiedy w grudniu 2008 roku zarząd klubu podpisywał z Kriuszenką kontrakt, obie strony ustaliły, że równo rok później znowu się spotkają, aby zdecydować o dalszej przyszłości. Nie ulega wątpliwości, jaką decyzję podejmą szefowie Sibiru i sam trener.

Niewątpliwie, oba kluby są w stanie wstrząsnąć Premier Ligą i pokrzyżować plany jej możnym. Czy pójdą w ślady mistrza kraju i, tak jak Rubin, po awansie zaczną budować potęgę, która zawojuje rosyjski futbol? Na to musimy jeszcze poczekać. W każdym razie, ku uciesze kibiców, Premier Liga stanie się jeszcze bardziej urozmaicona i atrakcyjna, a pojedynki Dawidów z Goliatami znów dostarczą nam wszystkim wiele emocji.