Znajdujemy się teraz w fatalnym okresie wszystkich rocznych podsumowań, plebiscytów czy nagród. Gdy patrzę na kolejny tytuł z cyklu „Naj… 2009” mój poziom zażenowania jest większy niż wzrost Jana Kollera. Zastanawiam się, po co rozpatrywać przeszłość? Czy to coś zmieni? Wychodząc tym myślom naprzeciw, postanowiłem pójść w drugą stronę i przedstawić swoje oczekiwania wedle tego roku, który dopiero co rozpoczyna swój 365-dniowy maraton. A mam ich kilka.
I bynajmniej to, co przedstawię poniżej, nigdy nie nazwę życzeniami podobnymi do tych, które składaliśmy sobie, będąc w różnym stanie, krótko po północy. Dlaczego? Ponieważ czas na pobożne życzenia dobiegł końca – i to dawno… Teraz polskiej, jak i europejskiej piłce trzeba przedstawić wręcz żądania, bo zmiany są potrzebne. I to natychmiast.
Skończyć z pośmiewiskiem
Polską piłkę trzeba zacząć zmieniać od zarodka, czyli od PZPN-u. Tyle afer, pomyłek, kompromitacji i korupcji, ile naliczyłem w ostatnim roku, nie wydarzyło się chyba nigdy. Najprościej byłoby napisać, że należy pozbyć się Grzegorza Laty i wszystkich jego „leśnych” czy właściwie już „betonowych dziadków”. Przykre jest to, że zarówno prezes związku, jak i nasz prezydent mają przeogromną wadę: brak jakiejkolwiek prezencji wśród społeczeństwa. I o ile nie chcę wymieniać tutaj wad głowy naszego państwa, bowiem wychodzę z założenia, że prezydentowi – jaki by nie był – należy się szacunek, to Grzegorz Lato jest osobą co najmniej chybioną. On, razem z Piechniczkiem, Strejlauem i Engelem muszą zrobić to, co powinni zrobić już dawno: odejść na piłkarską emeryturę. Raz na zawsze.
Jak dla mnie pomysł, by na najwyższym piłkarskim stanowisku w Polsce obsadzać byłego piłkarza, nawet najlepszego, jest bezdennie głupi. To musi być osoba sprawna… ekonomicznie, albowiem zarządza dosyć sporymi zasobami, zarówno ludzkimi, jak i pieniężnymi. Nie wiem czemu, ale dla mnie zwykły kopacz, który przez większość swojego życia zarabia na chleb, grając w piłkę, nie zawsze będzie udanym menedżerem. Uważam, że dużo więcej do powiedzenia w sprawach związkowych powinien mieć minister sportu. Tylko, że z drugiej strony widząc, jakie efekty „osiągał” pan Drzewiecki, zaczynam się w swoich tezach zapędzać w kozi róg. W każdym razie liczę, że 2010 rok przyniesie poprawę zarówno wizerunku, jak i wydajności PZPN-u czy to z Latą, czy z kimkolwiek innym siedzącym za sterami.
Zagrać w końcu dobrą piłkę
Czas do Euro 2012 zleci jak z bicza strzelił, tutaj nie ma wątpliwości. A do zrobienia jest jeszcze wiele. I nie mówię tutaj o stadionach czy drogach, bowiem wierzę, że z tym akurat nie będzie problemu (nawet w świetle wydarzeń wrocławskich). Moje troski całkowicie kieruję w stronę reprezentacji. Nie mam pojęcia, jakim Smuda będzie selekcjonerem. Trzeba mu jednak zaufać, albowiem ocenić go będzie nie sposób. „Franz” nie zagra żadnych meczów o punkty, nie wiadomo nawet, czy będzie miał renomowanych sparingpartnerów. Musi jednak na nowo odbudować mentalność naszej kadry. Trzeba nauczyć się podnosić nawet po największych niepowodzeniach, tak przecież czynią najlepsi. Głęboko wierzę, że Polacy potrafią grać dobrą i skuteczną piłkę i tego właśnie oczekuję po nich w tym nowym roku.
