Piłkarz turnieju – Oribe Peralta

W ćwierćfinale, pomimo faktu, że Meksyk zdobył aż cztery bramki, Peralcie nie udało się wpisać na listę strzelców ani też zanotować choćby asysty, ale po raz kolejny był wyróżniającym się zawodnikiem w swojej drużynie, robiąc wiele zamieszania do spółki z dos Santosem i Aquino. Meksykanin wszystko, co najlepsze, zostawił na najważniejsze mecze, w których walka toczyła się już o medale. Półfinał rozpoczął się dla drużyny z Ameryki Północnej najgorzej, jak tylko mógł, bo już w 11. minucie Yuki Otsu dał prowadzenie Japonii. Przed tym trafieniem lepsze wrażenie sprawiali jednak Meksykanie, głównie za sprawą właśnie Oribe Peralty, który dwukrotnie wypracowywał sobie sytuacje strzeleckie. Na kolejny zryw gracza Santosu Laguna czekaliśmy aż do drugiej połowy. Przy stanie 1:1 i narastającej przewadze Japonii to właśnie Peralta dał sygnał do ataku swoim kolegom. Opłaciło się to bardzo szybko – dwojący się i trojący napastnik zdołał przejąć piłkę niefrasobliwie zachowującym się obrońcom rywala i pięknym strzałem dał prowadzenie Meksykowi. Bramka równie cudowna, co i odbierająca nadzieję drużynie z Kraju Kwitnącej Wiśni, która już się po niej nie podniosła.

Bohaterem narodowym Peralta stał się jednak dopiero po półfinale. Co prawda przed pojedynkiem z Brazylią Meksyk nie był bez szans, ale zdecydowana większość ekspertów nie wyobrażała sobie, żeby „Kanarki” miały wrócić do domu bez złotego medalu. Ich miny zrzedły już w 32. sekundzie meczu, kiedy to Peralta po raz kolejny w tym turnieju wykazał się sprytem i wykorzystał nonszalanckie zagrania brazylijskich defensorów. Po przejęciu piłki nie czekał zbyt długo i huknął sprzed „szesnastki”, wprawiając w ekstazę cały meksykański naród. W pojedynku Neymar – Peralta na samym początku na prowadzenie wysunął się gracz Santosu, ale Santosu Laguna. Neymar miał jednak prawie 90 minut na udowodnienie, dlaczego zasługuje na miano najlepszego piłkarza turnieju. Niestety, sztuka ta mu się nie udała. Nastawieni głównie na kontry Meksykanie sprawili, że Peralta nie błyszczał, ale nie robił tego także Brazylijczyk, który chyba trochę zbyt mocno wierzył w swoje umiejętności. Wdawanie się w dryblingi z trójką obrońców przeciwnika raczej pożądanych skutków nie przynosi…

Kto tam jednak przejmowałby się tym, że Peralta po zdobytej bramce niespecjalnie błyszczał, skoro ten sam zawodnik pozbawił Brazylię nadziei na walkę o złoto na kwadrans przed zakończeniem pojedynku. Gracz Santosu Laguna nie potrzebuje szybkich nóg, genialnej techniki i mnóstwa zwodów, aby zdobywać bramki. Wystarczają spryt i natura snajpera, bo to właśnie te czynniki sprawiły, że Oribe zdobył swojego czwartego gola w turnieju, uciekając – jak dzieciom – spod krycia brazylijskich obrońców i głową pakując piłkę do siatki. Na nic tym samym zdała się bramka Hulka w doliczonym czasie gry, bo to Meksyk – na czele z Peraltą – cieszył się z ostatecznego triumfu.

Cztery gole – tyle na igrzyskach olimpijskich zdobył Peralta. To trzeci najlepszy wynik w turnieju. Lepsi byli tylko Moussa Konate (5) i Leandro Damiao (6). Ten pierwszy, gdyby Senegal wyeliminował w ćwierćfinale Meksyk, mógł walczyć o miano najlepszego, bo był zdecydowanie najlepszym graczem swojej reprezentacji. Drugi, gdyby Brazylia sięgnęła po złoto, i tak zapewne piłkarzem turnieju by nie został, bo to miano przyznawane było już wcześniej Neymarowi. Możliwe oczywiście, że Damiao strzeliłby w finale dwie czy trzy bramki i przyćmił swojego kolegę, ale gdybanie nie ma sensu, bo historii nikt nie zmieni. A ta dla Brazylii jest brutalna – cudowna z kolei dla Meksyku i Peralty.