Trwające od połowy października protesty w Libanie całkowicie sparaliżowały ligę. Zawodnicy tamtejszych klubów dopiero mają wznowić rozgrywki, tymczasem jak dotąd udało im się rozegrać trzy kolejki. To natomiast wpływa negatywnie na i tak trudną kondycję finansową libańskich zespołów.
Liban należy do najbardziej tolerancyjnych, ale jednocześnie najbiedniejszych państw regionu. Co prawda onegdaj był nawet nazywany „Szwajcarią Bliskiego Wschodu”, jednak po tych czasach pozostało już tylko wspomnienie. Libański dobrobyt zakończyła rozpoczęta w 1975 roku wojna domowa, a od czasu jej zakończenia w 1990 roku i tak nie udało się zaprowadzić trwałego pokoju. Co kilka lat Liban jest więc targany dużymi protestami społecznymi, a do nich dochodzą jeszcze nieustanne podziały polityczne i religijne.
Obecne demonstracje zaczęły się w połowie października ubiegłego roku. Choć po wyborach parlamentarnych w 2018 udało się stworzyć rząd jedności narodowej, Libańczycy mają wyraźnie dosyć całej klasy politycznej. Co prawda protestujących nie można traktować jako jednolitej grupy, lecz wyraźnie łączy ich kilka wspólnych postulatów. Wśród nich dominują te o charakterze ekonomicznym, a także wymierzonym w „sekciarski” charakter obecnego systemu politycznego.
Podzieleni
Przyczyną wybuchu wojny w 1975 roku były narastające antagonizmy religijne, niechęć części Libańczyków do przebywających w kraju palestyńskich uchodźców i sprzeciw wobec obcej ingerencji w wewnętrzne sprawy państwa. Zakończenie konfliktu w 1990 roku oznaczało rozbrojenie uczestniczących w nim ugrupowań, ale nie zlikwidowało istniejących podziałów. Po części nawet je umocniło. Zgodnie z libańską konstytucją prezydentem musi być bowiem chrześcijanin, premierem wyznawca sunnickiej wersji islamu, natomiast przewodniczącym parlamentu muzułmanin-szyita. Członkowie parlamentu również wybierani są według religijnych parytetów.
Przedstawiciele różnych religii i grup etnicznych żyją więc razem, ale tak naprawdę osobno. Podziały widać też wyraźnie w tamtejszym futbolu. Wszystkich Libańczyków łączy oczywiście reprezentacja narodowa, jednak już same kluby rządzą się swoimi prawami. Każdemu z nich kibicuje więc określona grupa wyznaniowa lub etniczna.
Aktualnym mistrzem Libanu jest drużyna Al Ahed Bejrut. Zdobyła ona trzy tytuły mistrzowskie z rzędu, a także triumfowała w dwóch ostatnich edycjach krajowego pucharu. Jednocześnie odniosła w ubiegłym roku największy sukces w swojej historii. Udało jej się sięgnąć po AFC Cup, czyli w dużym przybliżeniu azjatycki odpowiednik Ligi Europy, w którym nie biorą jednak udziału najsilniejsze ligi kontynentu. Triumf był możliwy dzięki nieformalnemu wsparciu szyickiego ruchu Hezbollah, uważanego w wielu krajach za organizację terrorystyczną.












