Przywiązanie do barw klubowych zarówno w piłce nożnej, jak i w każdym innym sporcie to w dobie powszechnej pogoni za pieniędzmi zanikające zjawisko. Przestają się liczyć sentymenty, a sport zdominował już niemal w całości biznes. Wydaje się, że szczególnie łatwo uwieść finansowym eldorado młodych zawodników, którzy, kuszeni przez wielkie marki pieniędzmi, idą może nawet trochę na łatwiznę. Okazuje się, że nie wszyscy. Przed Wami Sergi Samper!
Arsene Wenger, który słynie z zamiłowania do katalońskiej akademii piłkarskiej, podbierając Barcelonie takich zawodników jak Hector Bellerin i Jon Toral, liczył, że uda mu się wyciągnąć prawdziwą perłę, która na nieszczęście Francuza była niedostępna. Mowa oczywiście o Sergi Samperze – piłkarzu Barcelony B, trzy dni temu skończył 19 lat i wydaje się, że wkrótce cały piłkarski świat usłyszy o młodym zawodniku, który nie dał się uwieść Wengerowi.
Sergi swą sportową karierę rozpoczął w wieku 5 lat, kiedy to trenował tenis ziemny. Szybko jednak zareagował dziadek, który skierował go na tory piłki nożnej. Okazało się, że był to wspaniały ruch, ponieważ Samper to prawdziwy boiskowy przywódca i człowiek wprost stworzony do dyrygowania grą.
Kibice Barcelony drżą o przyszłość klubu, kiedy już przestaną grać Xavi, Iniesta, Busquets czy Fabregas. Powiadam zatem, że nie ma potrzeby. Mając taki diament jak Sergi Samper, kibice „Barcy” nie powinni się martwić. Mówi się, że żaden dobry film nie powstanie bez właściwego reżysera. Tak samo jest z piłką nożną. Jeśli brakuje w drużynie piłkarza, który potrafi wymyślić i odpowiednio pokierować akcją, to wszystko będzie bardziej dziełem przypadku niż piłkarskiego kunsztu.
Kiedy ogląda się grę Sergi Sempera, widać chirurgiczną precyzję, inteligencje oraz niebywałą błyskotliwość. Te cechy predestynują go do pełnienia najważniejszej funkcji na boisku, która odpowiada za niemal każdą strefę boiska. To też rola, która często jest niedoceniana, bo to nie na tej pozycji zdobywa się setki bramek, a więc na pierwszy rzut oka jest to zawodnik niezauważalny. Z jednej strony rzemieślnik, który ciężko tyra w środkowej strefie boiska, aby stworzyć szansę dla kolegów albo odebrać piłkę rywalowi, a z drugiej magik, który potrafi świetnie podać za plecy obrońców albo jakimś niekonwencjonalnym podaniem otworzyć drogę do bramki.
Można jego grę scharakteryzować bardzo krótko – cofnięty Xavi. To określenie świetnie oddaje jego wszechstronność, ponieważ sugeruje, że z jednej strony jest świetnie usposobiony defensywnie, ale ma również to… coś – ten piłkarski dryg, złoty dotyk. Jeżeli do tego dorzucimy fakt, iż ma bardzo dobrze poukładane w głowie, to uważam, że nie ma innej opcji, jak wielki sukces, który jest wpisany w jego życiorys.
