Sezon 2008 w Premier Lidze upłynął pod znakiem triumfów tych, których sukcesów nie spodziewał się nikt. Prowadzone przez młodego i głodnego sukcesu Andrieja Kobieliewa Dynamo zajęło trzecie miejsce, a mistrzem okazał się 10. w poprzednich rozgrywkach Rubin Kazań. Jednak zdecydowanie największe pochwały należy kierować pod adresem Amkaru Perm.
Amkar Perm to niewielki klubik z siedzibą w liczącym niecałe sto tysięcy mieszkańców uralskim mieście. Założono go w maju 1993 roku jako zespół osób pracujących w fabryce nawozów sztucznych. Już w 1994 roku zespół wygrał mistrzostwa obwodu permskiego, a rok później przekształcono go w profesjonalny klub piłkarski, który przystąpił do rywalizacji w odpowiedniku polskiej trzeciej ligi.
Team z miasta leżącego na pograniczu Europy i Azji w niższych rosyjskich klasach rozgrywkowych radził sobie nieźle. W najniższej spędził zaledwie rok, po czym awansował piętro wyżej. 365 dni dłużej Amkar prezentował się w 2. Dywizji, kończąc swoją przygodę z nią awansem do przedsionka Premier Ligi. Bywało tam różnie. Zdarzały się sezony, że mało brakowało do promocji wyżej, a czasem piłkarze i działacze musieli zadowalać się lokatami w środku tabeli. Jednak i z tych opresji Amkarowi udało się wyjść obronną ręką. W końcu po pięciu latach od awansu do 1. Dywizji ekipa prowadzona przez Siergieja Oborina uzyskała promocję do Premier Ligi.
13 marca 2004 roku mistrz odpowiednika polskiej pierwszej ligi meczem z Kubaniem Krasnodar zadebiutował w rosyjskiej elicie. Starcie to zakończyło się wynikiem 0:0. Na pierwsze zwycięstwo permianie czekali do trzeciej kolejki, gdy udało im się pokonać 1:0 Ałanię Władykaukaz. Jednak po zdobyciu ośmiu punktów w pierwszych czterech potyczkach w zespole coś się zacięło. Zanotował serię czterech kolejnych porażek, ulegając Spartakowi Moskwa aż 0:6. Sezon nie układał się po myśli beniaminka. Nikt nie spodziewał się kokosów, ale 11. miejsce w debiutanckim sezonie w Premier Lidze przyjęto raczej z optymizmem.
Rozgrywki w roku 2005 rozpoczęły się dla permian bardzo nieudanie. Po raz pierwszy zeszli z boiska w glorii zwycięzców dopiero w siódmej kolejce. Siergiej Oborin, który zapowiadał lepsze wyniki niż w pierwszoligowym debiucie, szybko musiał zweryfikować swoje oczekiwania co do końcowego rezultatu. Ostatecznie udało się utrzymać klub w lidze, ale zajął on dopiero 12. lokatę. Trzeci sezon w elicie również nie zaczął się po myśli osób związanych z Amkarem. Kierownictwo klubu doceniało dziewięcioletnią pracę, jaką dla ekipy z pogranicza Europy i Azji wykonał Oborin, lecz uznano, że najwyższy czas na zmianę i w połowie sezonu 2006 podziękowano mu, a jego miejsce zajął Raszyd Rachimow. Aktualny szkoleniowiec Lokomotiwu starał się, jak mógł. Zajął 13. miejsce, ale jego przełożonych najbardziej cieszyło to, że wciąż mieli szansę na grę w Premier Lidze. W kolejnych rozgrywkach było już o wiele lepiej niż w trzech pierwszych sezonach spędzonych wśród elity. Po raz pierwszy Amkar w ostatecznym rozrachunku znalazł się w górnej połowie tabeli, pozostawiając za sobą m.in. Krylja Sowietow i Rubin. Największym zwycięzcą okazał się Rachimow. Jego praca została doceniona przez działaczy „Porowozu”, którzy zaproponowali mu lukratywny kontrakt.
