Lazio dość pewnie ograło Romę na błotnistej nawierzchni Stadio Olimpico i odniosło trzecie z rzędu zwycięstwo w derbach stolicy. Zapraszamy na szczegółową analizę taktyczną z tego spotkania, o którą pokusili się autorzy bloga Taktycznie.net.
Miroslav Klose wrócił do składu po zawieszeniu, dlatego Petkovic dysponował wszystkimi swoimi zawodnikami. W pierwszej jedenastce nie było więc żadnych niespodzianek, a Petkovic powrócił do ustawienia 4-1-4-1.
Oprócz kontuzji obu pierwszych bramkarzy Zdenek Zeman nie miał żadnych kłopotów kadrowych. Między słupkami stanął trzeci golkiper, Goicoechea, a Daniele De Rossi pełnił funkcję registy. Z przodu ponownie zaczął tercet Lamela – Osvaldo – Totti. Destro i tak był zawieszony za incydent z poprzedniego meczu. Formacja Romy to, tradycyjnie dla drużyn Zemana, 4-3-3.
Rzęsisty deszcz, który padał w Rzymie już od około 15. minuty meczu, miał ogromny wpływ na wydarzenia na boisku. Zawodnicy często popełniali proste błędy techniczne, piłka zatrzymywała się w zalegających kałużach, trzy gole padły po stałych fragmentach gry, a dwa kolejne po niefrasobliwych zagraniach obrońców.
Roma na prowadzeniu
Początek meczu rozgrywał się jednak na względnie suchej nawierzchni. Roma narzuciła rywalom zza miedzy swoją grę. Charakterystycznie dla siebie angażowała do ataku praktycznie wszystkich piłkarzy, za wyjątkiem może dwóch środkowych obrońców.
Ofensywne trio Romy grało wąsko, co zostawiało więcej miejsca po bokach boiska. Na prawej flance byliśmy świadkami interesującej współpracy. To nie Piris grający jako prawy obrońca podłączał się do przodu, lecz Bradley. Amerykanin wbiegał za linię obrony z głębokich i wąskich pozycji, raczej pod kątem. Nie były to zwykłe sprinty typowe dla bocznych obrońców. Tam wykorzystywał swoją siłę do walki z defensorami.
Z drugiej strony rozwiązanie było bardziej klasyczne. Bardzo ofensywnie grał Balzaretti, którego współpraca z Tottim sprawia ogólnie niezłe wrażenie. Paradoksalnie, przy pierwszej bramce decydujący był jednak Florenzi, bo to on, a nie Balzaretti obiegał Tottiego i wywalczył rzut rożny, z którego kapitan Romy celnie dośrodkował do Lameli. Argentyńczyk dobrze główkował i zdobył swoją ósmą w ligowym sezonie bramkę. Wracając jednak do Florenziego, to był to jego jedyny realny wkład w grę drużyny. Później młodzik zgasł, był tylko 32 razy przy piłce, celność jego podań była (oprócz Tottiego!) najgorsza w Romie. Nic dziwnego, że został zmieniony pół godziny przed końcem meczu.
Po zdobyciu prowadzenia Roma osiadła na własnej połowie i z minuty na minutę broniła się coraz głębiej. Trójka środkowych pomocników osiadła w linii przed obrońcami. Napastnicy nie oferowali im żadnego wsparcia. Ani Osvaldo, ani Lamela nie zanotowali nawet jednego odbioru czy przechwytu. W ten sposób Roma broniła się jedynie siedmioma zawodnikami, przez co zostawiała dużo miejsca na swojej połowie. Jednocześnie napastnicy byli odizolowani od reszty drużyny, co uniemożliwiało im wyprowadzanie kontrataku. Roma uciekała się do długich, górnych zagrań do napastników także z powodu deszczu, który uniemożliwiał płynne prowadzenie gry po boisku.
