Maroko
Skrzydłowy urodzony w Holandii, reprezentant Maroka na mundialu 2018, mistrz Turcji, Arabii Saudyjskiej i Grecji.
Urodził się 31 marca 1987 roku w Naarden w Holandii. Szkolił się w akademii Ajaksu Amsterdam, ale w wieku 13 lat klub się z nim rozstał. Miał wtedy problemy z rozwojem fizycznym i rzadko grał. Przez kolejne lata występował w amatorskim SV Huizen, aż zauważył go drugoligowy Omniworld z Almere.
W sezonie 2006/2007 w Omniworld strzelił 14 goli i zanotował 14 asyst w 36 meczach. Latem 2007 roku, jako 20-latek, podpisał trzyletni kontrakt z VVV-Venlo, świeżym beniaminkiem Eredivisie. 4 marca 2008 roku PSV Eindhoven ogłosiło jego transfer z VVV, od lata, na czteroletni kontrakt. Amrabat mówił wtedy, że dwa sezony wcześniej grał jeszcze w Omniworld, a o PSV nie musiał długo myśleć, choć VVV porozumiało się już w jego sprawie także z SC Heerenveen. W barwach PSV zagrał w Lidze Mistrzów, także na Anfield przeciwko Liverpoolowi. Po latach mówił, że w dwa lata przeszedł od amatorskiej piłki do Ligi Mistrzów.
W styczniu 2011 roku przeniósł się do tureckiego Kayserisporu. Latem 2012 roku Galatasaray podpisał z nim pięcioletni kontrakt. W szatni miał tam między innymi Didiera Drogbę i Wesleya Sneijdera. Wygrał z Galatasaray mistrzostwo Turcji i dwa Superpuchary, ale po półtora roku został wypożyczony do Málagi. Zadebiutował w niej 1 lutego 2014 roku w meczu z Sevillą i w tamtym sezonie zdobył dwa gole oraz zanotował pięć asyst. Został w Andaluzji na kolejny sezon, a klub wykupił go na stałe.
18 stycznia 2016 roku przeszedł do Watfordu, z którym podpisał kontrakt na trzy i pół roku. Zadebiutował pięć dni później, grając ostatnie dwie minuty wygranego 2:1 meczu z Newcastle United. U Quique Sáncheza Floresa głównie wchodził z ławki, a w kolejnym sezonie Walter Mazzarri uczynił z niego regularnego wahadłowego. Marco Silva wystawił go w pierwszych czterech meczach sezonu 2017/2018, a 1 września 2017 roku Amrabat został wypożyczony do Leganés. Pomógł drużynie utrzymać się w LaLidze na 17. miejscu.
W lipcu 2018 roku, po mundialu, podpisał trzyletni kontrakt z saudyjskim Al-Nassr. W sezonie 2018/2019 klub zdobył mistrzostwo kraju, a Amrabat miał dziewięć asyst, tyle samo co Abderrazak Hamdallah, najwięcej w lidze.
W sierpniu 2021 roku został piłkarzem AEK Ateny, z którym podpisał dwuletni kontrakt. W sezonie 2022/2023 był regularnie w składzie AEK i strzelił siedem goli w lidze. 14 maja 2023 roku AEK wygrało 4:0 z Volosem w ostatniej kolejce i zdobyło 13. mistrzostwo Grecji. Dziesięć dni później Amrabat wszedł w 62. minucie wygranego 2:0 finału Pucharu Grecji z PAOK-iem. W styczniu 2025 roku AEK i Amrabat rozwiązali kontrakt za porozumieniem stron.
17 stycznia 2025 roku podpisał z Hull City umowę do końca sezonu. 24 maja 2025 roku dołączył do marokańskiego Wydadu Casablanca przed Klubowymi Mistrzostwami Świata. Po sezonie 2025/2026 klub nie przedłużył jego kontraktu. We wrześniu 2026 roku, po dwóch tygodniach treningów, związał się z FC Utrecht na zasadzie amatorskiej. Do klubu pomógł mu trafić młodszy brat Sofyan, który przeszedł tam przez całą akademię. Wrócił w ten sposób do Eredivisie, w której ostatni raz grał w sezonie 2010/2011 w PSV.
Może grać na obu skrzydłach. Gdy przechodził do Watfordu, opisywano go jako piłkarza dryblującego prosto na obrońców i sprawiającego im kłopoty. Nie unikał też pracy w obronie ani wejść w pojedynki. Walter Mazzarri używał go jako wahadłowego, a w Utrechcie ceniono jego doświadczenie i to, że potrafi grać na kilku pozycjach.
W młodości grał w reprezentacjach Holandii. W 2009 roku uczestniczył też w krótkim zgrupowaniu pierwszej reprezentacji Holandii. W październiku 2009 roku, po rozmowie z selekcjonerem Hassanem Moumenem, zdecydował, że będzie grał dla Maroka. W jej barwach zadebiutował dopiero 11 listopada 2011 roku, w wyjściowym składzie przegranego 0:1 meczu towarzyskiego z Ugandą.
Był w kadrze Maroka na Puchar Narodów Afryki 2012, a potem pojechał na igrzyska olimpijskie w Londynie jako jeden z dwóch zawodników spoza limitu wiekowego. W 2017 roku nie zagrał w Pucharze Narodów Afryki z powodu urazu, którego doznał w meczu Watfordu z Tottenhamem.
Na mundialu w Rosji w 2018 roku zagrał we wszystkich trzech meczach grupowych. W pierwszym, z Iranem, został zdjęty z boiska po zderzeniu głowami z przeciwnikiem. Pięć dni później wyszedł w podstawowym składzie na mecz z Portugalią, początkowo w ochronnej opasce na głowę, i według selekcjonera Hervé Renarda był „wojownikiem”. FIFA oceniła decyzję marokańskiego sztabu jako „wątpliwą”. W ostatnim meczu z Hiszpanią trafił w poprzeczkę. Maroko odpadło po fazie grupowej.
W Pucharze Narodów Afryki 2019 zagrał w czterech meczach, a Maroko odpadło w 1/8 finału z Beninem. Ostatni mecz w kadrze rozegrał w 2019 roku.
0
0
Minuty w sezonie
30′2 z 10 meczów
1:1
PEC Zwolle76,41:1PEC Zwolle6,4
1:2FC Utrecht236,81:2FC Utrecht6,83:1
Willem II Tilburg––3:1Willem II Tilburg
5:0FC Utrecht0–5:0FC Utrecht
1:2FC Utrecht––1:2FC Utrecht3:3
Go Ahead Eagles––3:3Go Ahead Eagles
