Nie ma mocnych?

„Pomarańczowi”, którzy mieli w końcu przestać chorować na – sprawdzające się w ich przypadku od 12 lat –   „gramy jak nigdy i przegrywamy jak zawsze”, również nie popisali się w debiucie przeciw Duńczykom. Wygrali, ale w bólach. Dania pokazała, że „Pomarańczowych” można zatrzymać dobrym ustawieniem i konsekwencją w obronie – a jeśli oni mogli, innym też powinno się udać. Oblicze drużyny van Marwijka może oczywiście zmienić powrót Arjena Robbena. Brak skrzydłowego Bayernu odczuwał zresztą chyba najbardziej, bardzo blady tego dnia, van Persie.

Na koniec Brazylia i Hiszpania. Pierwsi może i wygrywali towarzyskie spotkania przed mundialem z okolicznymi reprezentacjami, ale Korea okazała się już zupełnie inną parą kaloszy. Azjaci pokazali całemu światu, jak – grając dwoma defensywnymi pomocnikami i zabierając „Canarinhos” możliwość gry środkiem – siła ofensywna drużyny Dungi sprowadza się do strzałów (najczęściej z dystansu) ich bocznych obrońców. To mało ze strony Brazylijczyków, których na murawie prowadzić mają całkowicie nieinspirujący Kaka, łatwy do zatrzymania dla ostrzej grających defensorów Robinho i cierpiący na deficyt pewności siebie Luis Fabiano.

Mistrzowie Europy natomiast, wpadli w pułapkę Szwajcarów, grających zresztą z podobnym pomysłem, jak dzień wcześniej Korea Północna z Brazylią. Dla Iniesty i przyjaciół był to może i tylko wypadek przy pracy, ale hiszpańskich fanów martwić musi kondycja mentalna ich piłkarzy. Dużo kłótni na murawie, brak odpowiedniego nastawienia w walce o remis oraz wzajemnego motywowania w końcówce spotkania. Do tego wszystkiego na siłę wrzucany do składu Fernando Torres, po którym na pierwszy rzut oka widać przerwę w grze. Podopieczni del Bosque powinni podnieść swój poziom (nie mają już wyboru), ale do drużyny, która wygrywała Euro 2008 jeszcze im daleko.

Ocenianie zespołu po zaledwie pierwszym spotkaniu to oczywiście działanie ryzykowne, ale to jak się zaczyna ma przecież pewien wpływ na to, jak wysoko się kończy. Słabsza postawa zespołów z piłkarskiego świecznika nakazywałaby zresztą poszukiwania faworytów wśród drużyn z drugiego szeregu. Pośpieszcie się więc: kurs na triumf Grecji lub Szwajcarii (grającej zresztą jak drużyna Rehhagela na Euro2004) będzie stopniowo się obniżał. No chyba, że faworyci wreszcie się przebudzą. Na to ostatnie wszyscy czekamy z utęsknieniem.

„Pomarańczowi”, którzy mieli w końcu przestać chorować na – sprawdzające się w ich przypadku od 12 lat –   „gramy jak nigdy i przegrywamy jak zawsze”, również nie popisali się w debiucie przeciw Duńczykom. Wygrali, ale w bólach. Dania pokazała, że „Pomarańczowych” można zatrzymać dobrym ustawieniem i konsekwencją w obronie – a jeśli oni mogli, innym też powinno się udać. Oblicze drużyny van Marwijka może oczywiście zmienić powrót Arjena Robbena. Brak skrzydłowego Bayernu odczuwał zresztą chyba najbardziej, bardzo blady tego dnia, van Persie.

Na koniec Brazylia i Hiszpania. Pierwsi może i wygrywali towarzyskie spotkania przed mundialem z okolicznymi reprezentacjami, ale Korea okazała się już zupełnie inną parą kaloszy. Azjaci pokazali całemu światu, jak – grając dwoma defensywnymi pomocnikami i zabierając „Canarinhos” możliwość gry środkiem – siła ofensywna drużyny Dungi sprowadza się do strzałów (najczęściej z dystansu) ich bocznych obrońców. To mało ze strony Brazylijczyków, których na murawie prowadzić mają całkowicie nieinspirujący Kaka, łatwy do zatrzymania dla ostrzej grających defensorów Robinho i cierpiący na deficyt pewności siebie Luis Fabiano.

Mistrzowie Europy natomiast, wpadli w pułapkę Szwajcarów, grających zresztą z podobnym pomysłem, jak dzień wcześniej Korea Północna z Brazylią. Dla Iniesty i przyjaciół był to może i tylko wypadek przy pracy, ale hiszpańskich fanów martwić musi kondycja mentalna ich piłkarzy. Dużo kłótni na murawie, brak odpowiedniego nastawienia w walce o remis oraz wzajemnego motywowania w końcówce spotkania. Do tego wszystkiego na siłę wrzucany do składu Fernando Torres, po którym na pierwszy rzut oka widać przerwę w grze. Podopieczni del Bosque powinni podnieść swój poziom (nie mają już wyboru), ale do drużyny, która wygrywała Euro 2008 jeszcze im daleko.

Ocenianie zespołu po zaledwie pierwszym spotkaniu to oczywiście działanie ryzykowne, ale to jak się zaczyna ma przecież pewien wpływ na to, jak wysoko się kończy. Słabsza postawa zespołów z piłkarskiego świecznika nakazywałaby zresztą poszukiwania faworytów wśród drużyn z drugiego szeregu. Pośpieszcie się więc: kurs na triumf Grecji lub Szwajcarii (grającej zresztą jak drużyna Rehhagela na Euro2004) będzie stopniowo się obniżał. No chyba, że faworyci wreszcie się przebudzą. Na to ostatnie wszyscy czekamy z utęsknieniem.