Nicolas Raskin

Pochodzenie

Urodził się 23 lutego 2001 roku w Liège. Jego ojciec Thierry też był piłkarzem i grał m.in. w Standardzie Liège i Cercle Brugge. Mniej więcej od szóstego do czternastego roku życia Nicolas chodził z ojcem i starszym bratem na trybunę T3 stadionu Sclessin i znał na pamięć wszystkie przyśpiewki kibiców Standardu. Jego idolem był Axel Witsel, którego jako chłopiec poznał osobiście.

W akademii Standardu zaczynał jako dziecko. W 2015 roku przeszedł do Anderlechtu, a dwa lata później do KAA Gent. Jako szesnastolatek mieszkał sam w Gandawie i, jak mówił, szybko nauczył się samodzielności. Do Gent ściągnął go Hein Vanhaezebrouck, który wziął go pod swoje skrzydła i uczył zawodowej piłki.

Kariera

W lutym 2018 roku, mając 16 lat i 352 dni, zagrał przez siedem minut w meczu Gent z Sint-Truiden i został pierwszym piłkarzem urodzonym w XXI wieku, który wystąpił w belgijskiej ekstraklasie. Był to jednak jego jedyny mecz w pierwszej drużynie Gent. Po odejściu Vanhaezebroucka i kolejnych zmianach trenerów stracił szansę, a w mediach przylgnęła do niego łatka aroganckiego i niecierpliwego chłopaka. Sam zaprzeczał i mówił, że nie grał także z powodów, na które nie miał wpływu.

W styczniu 2019 roku wrócił do Standardu, klubu swojego serca. W pierwszym meczu na Sclessin, z Club Brugge, spojrzał na swoje dawne miejsce na T3. Przez ponad rok czekał na regularną grę, a przełom przyszedł w sezonie 2020/21, gdy Philippe Montanier postawił na niego od pierwszej kolejki. Szybko stał się jednym z kluczowych piłkarzy zespołu.

Jesienią 2022 roku, za trenera Ronny'ego Deili, nie chciał przedłużyć kończącego się kontraktu. W grudniu odsunięto go od pierwszej drużyny i przesunięto do rezerw. Raskin napisał wtedy w mediach społecznościowych, że kiedy brakuje szacunku, trzeba umieć odejść od stołu. Ostatni mecz dla Standardu zagrał 13 listopada 2022 roku.

31 stycznia 2023 roku podpisał długi kontrakt z Rangers. Przekonała go wizja gry Michaela Beale'a: bez długich piłek, z budowaniem akcji od tyłu. Początkowo przeszkadzały mu kontuzje; po czterech urazach w półtora roku zmienił dietę i schudł dwa, trzy kilogramy. Za Philippe'a Clementa, a potem Barry'ego Fergusona stał się ważnym piłkarzem zespołu. Na początku stycznia 2025 roku, pod nieobecność Jamesa Taverniera i Jacka Butlanda, koledzy wybrali go na kapitana w derbach z Celtikiem, wygranych 3:0. W marcu 2025 roku strzelił głową pierwszego gola w wygranych 3:2 derbach na Celtic Park.

W sezonie 2025/26 rozegrał w Rangers 50 meczów i spędził na boisku więcej minut niż jakikolwiek inny piłkarz z pola. Klub nagrodził go wyróżnieniem imienia Johna Greiga za zaangażowanie i oddanie.

Styl gry

Jest niski, ale agresywny i dobry przy piłce. Sam mówił, że lubi odbierać piłkę, grać do przodu na jeden, dwa kontakty, wchodzić między linie rywala i grać w szybkim tempie, a trener może go ustawić zarówno jako „szóstkę”, jak i „ósemkę”. Jako wzór wskazywał Radję Nainggolana, za zadziorność i grę do przodu. W Szkocji poprawił grę głową; ojciec zwracał uwagę, że Nicolas nauczył się lepiej wyczuwać moment wyskoku i grać nieco spokojniej.

Reprezentacja

Grał w młodzieżowych reprezentacjach Belgii od U-15 do U-21. Na mistrzostwach Europy U-21 w 2023 roku zagrał we wszystkich trzech meczach.

W marcu 2025 roku Rudi Garcia pierwszy raz powołał go do pierwszej reprezentacji. Raskin zadebiutował w Murcji, wchodząc na ostatnie dziesięć minut przegranego 1:3 meczu barażowego Ligi Narodów z Ukrainą. W rewanżu, wobec zawieszenia Youriego Tielemansa, wyszedł w podstawowym składzie, został piłkarzem meczu, a Belgia wygrała 3:0 i utrzymała się w dywizji A. Przy zejściu z boiska dostał owację na stojąco.

Zagrał we wszystkich meczach eliminacji mistrzostw świata 2026 poza jednym, a we wrześniu 2025 roku strzelił pierwszego gola w kadrze, w wygranym 6:0 meczu z Kazachstanem. Na mundialu wszedł z ławki w zremisowanym 1:1 meczu z Egiptem. Belgia pokonała 4:1 gospodarzy, Stany Zjednoczone, a odpadła w ćwierćfinale, przegrywając 1:2 z Hiszpanią.