Koniec ery i czas ligowych weryfikacji. Reprezentacja Polski czeka na prawdziwe trzęsienie ziemi w związku ze zbliżającą się emeryturą „Lewego”. Oczy selekcjonera kierują się na krajowe podwórko. Bierzemy pod lupę profile Karola Świderskiego, Łukasza Zjawińskiego i Karola Czubaka.
Kto za „Lewego”?
Kadrę Polski niedługo napotka spory problem. Robert Lewandowski jest u schyłku swojej kariery. Skończył swoją grę w Europie i przeniósł swoje talenty do „Wietrznego Miasta”. W Chicago Fire ma pomóc swym ogromnym doświadczeniem. Wydaje się, że „Orły” mają zabezpieczone. Na pozycji bramkarza Jan Urban ma pełen komfort. Do dyspozycji są Kacper Trelowski, Xavier Dziekoński czy Sławomir Abramowicz. W defensywie mamy perspektywicznego Michała Gurgula, Kacpra Potulskiego czy młodzieżowca roku PKO BP Ekstraklasy – Wojciecha Mońkę. Ostatnim dobrze zaopatrzonym bastionem jest pomoc. Tutaj prym wiedzie Oskar Pietuszewski, obwieszczany jako największy talent Polski ostatniej dekady. Dodatkowo mamy Antoniego Kozubala, Filipa Rózgę czy Marcela Regułę, a można by było w tym aspekcie wymienić jeszcze więcej genialnych Polaków. Problem pojawia się w napadzie. Chciałoby się powiedzieć, że naturalnym następcą Roberta Lewandowskiego jest Krzysztof Piątek. To doświadczony snajper z genialnymi epizodami we Włoszech czy Niemczech. Ten jednak wchodzi w swoje późne lata kariery piłkarskiej. Nie jest już tą samą „dziewiątką”, którą był jeszcze nie tak dawno temu.
Jan Urban ma więc ból głowy, lecz odpowiedź może leżeć bliżej, niż nam się wydaje – na rodzimej ziemi. W tym artykule skupimy się wyłącznie na snajperach PKO BP Ekstraklasy. Karol Świderski, Karol Czubak czy Łukasz Zjawiński to główni kandydaci. Mogą trafić na listę powołanych podczas jesiennego zgrupowania. Kogo jednak powinien wybrać szkoleniowiec? Wyjaśnienie nie jest oczywiste, ale analiza obecnej formy prowadzi do ciekawych wniosków. Stały punkt kadry narodowej – Karol Świderski – wypada na tle pędzących rywali po prostu gorzej. Czas sprawdzić, co rzeczywistość mówi o naszych napastnikach i kto zasługuje na grę z orzełkiem na piersi.
Krajowe podwórko czy zagraniczne wojaże?
Niewykluczone jest również to, że następcami Roberta Lewandowskiego mogą być Polacy już grający w ligach zagranicznych. Adrian Benedyczak, Mateusz Żukowski czy Adam Buksa – wszyscy ci snajperzy mają wyrobioną markę na arenie międzynarodowej lub dopiero ją kształtują i znajdują się pod czujnym okiem sztabu szkoleniowego kadry. Każdy z nich oferuje zgoła inny profil – od genialnej fizyczności w polu karnym, po dużą uniwersalność w ataku i na skrzydle. Zanim jednak wzrok Jana Urbana powędruje w stronę zagranicznych boisk, warto przyjrzeć się tym, którzy biegają po naszym krajowym podwórku.
Karol Świderski – pierwszy wybór czy melodia przeszłości?
Przez lata w reprezentacji Polski Karol Świderski pracował na opinię idealnego napastnika zadaniowego – prawdziwego dżokera. 13 goli w 47 meczach, z czego aż 6 po wejściu z ławki. Jego atutem nigdy nie były predyspozycje fizyczne, a raczej boiskowa inteligencja. Świetne poruszanie się bez piłki i kapitalne odnajdowanie się w tłocznych sytuacjach. To był prawdziwy as w rękawie „Biało-czerwonych”, który rozumiał, jak się gra w reprezentacji.
Pamięć kibiców i trenerów jest jednak krótka. Dawne zasługi nie są tak cenione jak obecna dyspozycja, która drastycznie spadła. Po przejściu do Widzewa „Świder” nie daje liczb, jakie dawał trzy, cztery lata temu. W obecnym sezonie zaliczył jak na razie tylko asystę w ostatnim ligowym pojedynku ze Śląskiem Wrocław. W tym samym starciu nabawił się również urazu barku. Kolejnym problemem napastnika z Rawicza jest utrata swojego głównego atutu. Nie jest już tak mobilny i nie tworzy tyle przestrzeni partnerom.
Gdy zestawimy go z bramkostrzelnymi i głodnymi gry Czubakiem i Zjawińskim, prezentuje się bardzo blado. W czystej walce fizycznej czy pojedynkach powietrznych ze stoperami drużyn przeciwnych prezentuje się dużo gorzej od samego siebie sprzed kilku lat. Czuł się w tym dobrze, gdy był ważnym ogniwem nie tylko reprezentacji Polski, lecz także Charlotte FC czy Panathinaikosu. Jan Urban szuka dzisiaj napastnika, który zapewni pressing, wykończenie i grę tyłem do bramki. Przy takich wymaganiach Karol Świderski przestaje być automatycznym następcą „Lewego”.
Przykład „Kanonierów” i nadzieja kibiców
Zderzenie z europejskimi standardami napastnika jeszcze bardziej uwypukla obecne mankamenty 29-latka. Gdy spojrzymy na innych napastników mocnych lig zachodnich, którzy grają w podobny sposób do Świderskiego – różnica staje się widoczna gołym okiem. Czas na podjęcie decyzji w Premier League czy Bundeslidze jest drastycznie krótszy niż w PKO BP Ekstraklasie, do której Polak powrócił latem. Świetnym przykładem tego typu zawodnika na poziomie światowym jest Kai Havertz z Arsenalu. Niemiec również schodzi głęboko do rozegrania i tworzy przestrzenie, wyciągając obrońców rywala. Niemiec posiada jednak elitarną motorykę i wzrost, które pozwalają mu wygrywać ze stoperami pojedynki powietrzne, jak i bark w bark. „Świder” stracił dawne tempo i lekkość w kreowaniu miejsc partnerom. Stracił przez to część swojej przydatności na boisku, a dla obrońców stał się przewidywalny.
Choć obecny kryzys stawia Karola Świderskiego w niezwykle trudnym położeniu, to historia wielu karier uczy, by nie skreślać go nawet w takim momencie. Kibice reprezentacji wierzą, że ich dżoker wróci na właściwe tory i nie powiedział jeszcze ostatniego słowa.
Karol Czubak – gotowy na Europę i reprezentację Polski?
Foto: Przemek Gąbka / Motor Lublin
Napastnik Motoru Lublin od dłuższego czasu swoją formą pokazuje, że polska piłka klubowa przestaje mu wystarczać. Po nieudanym epizodzie w belgijskim KV Kortrijk snajper jest gotowy na wielką piłkę jak nigdy dotąd. Posiada profil klasycznej, silnej „dziewiątki” – zawodnika stworzonego do demolowania defensywy rywali w polu karnym. Jego głównym atutem jest wykańczanie akcji, a także walka fizyczna i powietrzna. W przeciwieństwie do Karola Świderskiego jest on typowym lisem pola karnego – nie schodzi do rozegrania, tylko żyje z podań w „szesnastce”, a także kapitalnie czuje się przy wychodzeniu do wrzutek.
Pytaniem pozostaje jednak to, jak jego genialny ekstraklasowy profil obroni się w starciu z wyższym progiem intensywności w topowych europejskich ligach. Karol Czubak trafiał do siatki w tym sezonie już trzykrotnie. Strzelanie goli na krajowym podwórku to jedno, ale skuteczność za granicą czy w reprezentacji Polski to zupełnie inne wymagania. Obrońcy z topowych lig zabezpieczają pole karne wyśmienicie, a czas na odwrócenie się i oddanie strzału skraca się do ułamków sekund. Jeśli Czubak ma wykonać ten odważny krok naprzód, musi udowodnić, że potrafi utrzymać swoją jakość wraz ze wzrostem tempa gry.
Europejskie porównanie. Kadra to klucz?
Choć Karol Czubak zaprezentował się już z orzełkiem na piersi, to rozegrał tylko minutę w sparingu. To nie szczyt marzeń napastnika ze Słupska. W kontekście wyborów Jana Urbana Karol Czubak może oferować coś, co właśnie jest potrzebne „Orłom”. Czysta, fizyczna siła w polu karnym i profil idealnej „dziewiątki” pt. „Plan B”. Gdy drużyna musi gonić wynik, a rywal cofa się głęboko do defensywy, to rozbicie jej przez posturę Karola może być tym, czego brakuje. Nie jest to napastnik tak wszechstronny taktycznie jak Świderski, ale pod względem czystej formy strzeleckiej i pewności siebie zdecydowanie wyprzedza starszego kolegę.
Idealnym porównaniem z największych stadionów świata jest Alexander Sorloth. Potężny, mierzący 195 cm Norweg nie jest genialnym sprinterem ani uzdolnionym dryblerem. Spełnia on jednak swoją rolę na boisku. Jest tam, gdzie powinien być – wygrywa pojedynki w powietrzu, rozbija defensywę rywali w polu karnym i dokłada nogę, gdy tego trzeba. Obaj zawodnicy musieli mierzyć się z nieudanymi podróżami europejskimi. Sorloth nie odnalazł się na Wyspach Brytyjskich, a dokładniej w Crystal Palace. Strzelił tam jedynie jednego gola w 20 meczach. Podobnie było z Czubakiem – ten zaliczył nieudany epizod w Belgii, gdzie rozegrał zaledwie 74 minuty w ośmiu meczach. Nie trafił ani razu do siatki, jedynie raz asystował. Sorloth otrzymał drugą szansę od Trabzonsporu i wykorzystał ją najlepiej, jak mógł. Obecnie regularnie wpisuje się na listę strzelców Atletico Madryt. Karol Czubak liczy na to samo – na naprawę swoich błędów z Belgii.
Karol Czubak to klasyczny, bezkompromisowy lis pola karnego, który stawia powtarzalność i fizyczność ponad styl. Czysta skuteczność w „szesnastce” może się obronić na każdym poziomie, a napastnik na pewno jeszcze nieraz wystąpi w kadrze reprezentacji Polski. Jedynym pytaniem otwartym pozostaje: czy będzie to pierwszy wybór?
Łukasz Zjawiński – dominator 1. ligi nową siłą ekstraklasy!
kspolonia.pl
Łukasz Zjawiński jeszcze rok temu grał w barwach Polonii Warszawa. Łącznie w dwóch sezonach dla „Czarnych Koszul” trafiał aż 43 razy. Taka powtarzalność i forma strzelecka nie mogły przejść bez echa. W tym sezonie postanowił zmienić barwy, ale nie miasto. Dołączył on do drugiego stołecznego klubu, Legii, z której to akademii wyrósł. Napastnik mierzący ponad 190 cm wzrostu to profil klasycznego, bezkompromisowego target mana. Potwierdza to fakt, że sięgnął po koronę króla strzelców 1. ligi w sezonie 2024/2025.
Przeskok poziom wyżej i presja przy Łazienkowskiej nie pętają mu nóg, lecz w przypadku tego sezonu to głowa jest ważniejsza. Wszystkie trzy trafienia dla Legii w tym sezonie Łukasza Zjawińskiego zostały zdobyte właśnie z główki. W układance taktycznej zespołu daje drużynie opcje, których brakuje wielu napastnikom. Jego główną bronią jest niesamowita fizyczność, walka w powietrzu oraz umiejętność zdominowania stoperów w polu karnym. W tych aspektach jest podobny do wyżej wymienionego Karola Czubaka. Niektórzy ogłaszają wychowanka Legii jak na razie królem przestworzy tego sezonu. Jest to jak najbardziej słuszne, w tym aspekcie jest bezkompromisowy.
To, co różni go od Świderskiego i Czubaka, to próba połączenie obu stylów gry. Gdy zespół próbuje wyjść z wysokiego pressingu, Zjawiński staje się zawodnikiem idealnym. Potrafi utrzymać się przy piłce pod presją dwóch obrońców, zebrać trudne podanie i je odegrać. Do tego dochodzi jego praca bez piłki. Jest pierwszym, który doskakuje do obrońców i przypiera ich do muru, zmuszając do nerwowych wykopań.
Gotowy na kadrę?
Łukasz ma mniejsze doświadczenie od pozostałych propozycji. Jednak dla selekcjonera szukającego alternatyw w ataku jest gotowym produktem. Ma w sobie instynkt strzelecki, genialną grę głową, pracę bez piłki i jest świetną opcją z ławki, gdy rywale są już podmęczeni. To wszystko pozwala mu na bezwzględną walkę ze stoperami innych reprezentacji. Jeśli „Zjawa” chce stanowić o przyszłości reprezentacji Polski, to ten sezon musi być przełomowy.
Dylemat Jana Urbana
Kto więc powinien dostać większą szansę w kadrze narodowej? Odpowiedź nie jest jednoznaczna, ale w polskim ataku na pewno mamy do wyboru kilku ciekawych kandydatów, którzy mają sporo do zaproponowania.
Karol Świderski wyraźnie traci swoje atuty. Spadek dynamiki, gorsza dyspozycja fizyczna, a do tego problemy zdrowotne i brak liczb. To wszystko sprawia, że przestaje być automatycznym numerem jeden. Nie znaczy to jednak, że skreślamy go z kadry. Jest on dalej piłkarzem, który może wykonywać na boisku brudną robotę dla Jana Urbana, ponieważ trudno teraz o tak ciekawego taktycznie napastnika.
Karol Czubak to idealny profil typowego lisa pola karnego. Potrafi on swoją powtarzalnością, pewnością siebie i siłą fizyczną dosłownie rozbroić głęboko cofniętą defensywę rywala. Napastnik Motoru Lublin na pewno jest bacznie obserwowany przez selekcjonera Jana Urbana, który powołał go już na posezonowe sparingi. Tam jednak wystąpił zaledwie minutę i nie zaliczył kontaktu z piłką, ale sama szansa pojawienia się na boisku powinna sugerować, że jest pomysł na Karola w kadrze narodowej.
Łukasz Zjawiński wyrasta na najbardziej bezkompromisowego target mana w PKO BO Ekstraklasie. Korona strzelców na zapleczu sprzed dwóch sezonów, udane wejście do Legii i dominacja w powietrzu dają mocne argumenty Janowi Urbanowi, że „Zjawa” również może być brany pod uwagę w jesiennych angażach do kadry. Byłby to absolutny debiut 25-latka, a przejście w jeden sezon od grania na zapleczu ekstraklasy do występu w reprezentacji Polski pozostałoby na długo w pamięci kibiców, jak i samego zawodnika.
Czas ligowych weryfikacji nadszedł bardzo szybko – wraz z początkiem sezonów. Jedyne, co teraz pozostało snajperom z naszego podwórka, to pokazanie się w najbliższych tygodniach. Ruch jest po ich stronie.
Nikt jeszcze nie skomentował tego tekstu. Bądź pierwszy.
Dodaj komentarz
Koniec ery i czas ligowych weryfikacji. Reprezentacja Polski czeka na prawdziwe trzęsienie ziemi w związku ze zbliżającą się emeryturą „Lewego”. Oczy selekcjonera kierują się na krajowe podwórko. Bierzemy pod lupę profile Karola Świderskiego, Łukasza Zjawińskiego i Karola Czubaka.
Kto za „Lewego”?
Kadrę Polski niedługo napotka spory problem. Robert Lewandowski jest u schyłku swojej kariery. Skończył swoją grę w Europie i przeniósł swoje talenty do „Wietrznego Miasta”. W Chicago Fire ma pomóc swym ogromnym doświadczeniem. Wydaje się, że „Orły” mają zabezpieczone. Na pozycji bramkarza Jan Urban ma pełen komfort. Do dyspozycji są Kacper Trelowski, Xavier Dziekoński czy Sławomir Abramowicz. W defensywie mamy perspektywicznego Michała Gurgula, Kacpra Potulskiego czy młodzieżowca roku PKO BP Ekstraklasy – Wojciecha Mońkę. Ostatnim dobrze zaopatrzonym bastionem jest pomoc. Tutaj prym wiedzie Oskar Pietuszewski, obwieszczany jako największy talent Polski ostatniej dekady. Dodatkowo mamy Antoniego Kozubala, Filipa Rózgę czy Marcela Regułę, a można by było w tym aspekcie wymienić jeszcze więcej genialnych Polaków. Problem pojawia się w napadzie. Chciałoby się powiedzieć, że naturalnym następcą Roberta Lewandowskiego jest Krzysztof Piątek. To doświadczony snajper z genialnymi epizodami we Włoszech czy Niemczech. Ten jednak wchodzi w swoje późne lata kariery piłkarskiej. Nie jest już tą samą „dziewiątką”, którą był jeszcze nie tak dawno temu.
Jan Urban ma więc ból głowy, lecz odpowiedź może leżeć bliżej, niż nam się wydaje – na rodzimej ziemi. W tym artykule skupimy się wyłącznie na snajperach PKO BP Ekstraklasy. Karol Świderski, Karol Czubak czy Łukasz Zjawiński to główni kandydaci. Mogą trafić na listę powołanych podczas jesiennego zgrupowania. Kogo jednak powinien wybrać szkoleniowiec? Wyjaśnienie nie jest oczywiste, ale analiza obecnej formy prowadzi do ciekawych wniosków. Stały punkt kadry narodowej – Karol Świderski – wypada na tle pędzących rywali po prostu gorzej. Czas sprawdzić, co rzeczywistość mówi o naszych napastnikach i kto zasługuje na grę z orzełkiem na piersi.
Krajowe podwórko czy zagraniczne wojaże?
Niewykluczone jest również to, że następcami Roberta Lewandowskiego mogą być Polacy już grający w ligach zagranicznych. Adrian Benedyczak, Mateusz Żukowski czy Adam Buksa – wszyscy ci snajperzy mają wyrobioną markę na arenie międzynarodowej lub dopiero ją kształtują i znajdują się pod czujnym okiem sztabu szkoleniowego kadry. Każdy z nich oferuje zgoła inny profil – od genialnej fizyczności w polu karnym, po dużą uniwersalność w ataku i na skrzydle. Zanim jednak wzrok Jana Urbana powędruje w stronę zagranicznych boisk, warto przyjrzeć się tym, którzy biegają po naszym krajowym podwórku.
Karol Świderski – pierwszy wybór czy melodia przeszłości?
Mateusz Porzucek / PressFocus
Przez lata w reprezentacji Polski Karol Świderski pracował na opinię idealnego napastnika zadaniowego – prawdziwego dżokera. 13 goli w 47 meczach, z czego aż 6 po wejściu z ławki. Jego atutem nigdy nie były predyspozycje fizyczne, a raczej boiskowa inteligencja. Świetne poruszanie się bez piłki i kapitalne odnajdowanie się w tłocznych sytuacjach. To był prawdziwy as w rękawie „Biało-czerwonych”, który rozumiał, jak się gra w reprezentacji.
Pamięć kibiców i trenerów jest jednak krótka. Dawne zasługi nie są tak cenione jak obecna dyspozycja, która drastycznie spadła. Po przejściu do Widzewa „Świder” nie daje liczb, jakie dawał trzy, cztery lata temu. W obecnym sezonie zaliczył jak na razie tylko asystę w ostatnim ligowym pojedynku ze Śląskiem Wrocław. W tym samym starciu nabawił się również urazu barku. Kolejnym problemem napastnika z Rawicza jest utrata swojego głównego atutu. Nie jest już tak mobilny i nie tworzy tyle przestrzeni partnerom.
Gdy zestawimy go z bramkostrzelnymi i głodnymi gry Czubakiem i Zjawińskim, prezentuje się bardzo blado. W czystej walce fizycznej czy pojedynkach powietrznych ze stoperami drużyn przeciwnych prezentuje się dużo gorzej od samego siebie sprzed kilku lat. Czuł się w tym dobrze, gdy był ważnym ogniwem nie tylko reprezentacji Polski, lecz także Charlotte FC czy Panathinaikosu. Jan Urban szuka dzisiaj napastnika, który zapewni pressing, wykończenie i grę tyłem do bramki. Przy takich wymaganiach Karol Świderski przestaje być automatycznym następcą „Lewego”.
Przykład „Kanonierów” i nadzieja kibiców
Zderzenie z europejskimi standardami napastnika jeszcze bardziej uwypukla obecne mankamenty 29-latka. Gdy spojrzymy na innych napastników mocnych lig zachodnich, którzy grają w podobny sposób do Świderskiego – różnica staje się widoczna gołym okiem. Czas na podjęcie decyzji w Premier League czy Bundeslidze jest drastycznie krótszy niż w PKO BP Ekstraklasie, do której Polak powrócił latem. Świetnym przykładem tego typu zawodnika na poziomie światowym jest Kai Havertz z Arsenalu. Niemiec również schodzi głęboko do rozegrania i tworzy przestrzenie, wyciągając obrońców rywala. Niemiec posiada jednak elitarną motorykę i wzrost, które pozwalają mu wygrywać ze stoperami pojedynki powietrzne, jak i bark w bark. „Świder” stracił dawne tempo i lekkość w kreowaniu miejsc partnerom. Stracił przez to część swojej przydatności na boisku, a dla obrońców stał się przewidywalny.
Choć obecny kryzys stawia Karola Świderskiego w niezwykle trudnym położeniu, to historia wielu karier uczy, by nie skreślać go nawet w takim momencie. Kibice reprezentacji wierzą, że ich dżoker wróci na właściwe tory i nie powiedział jeszcze ostatniego słowa.
Karol Czubak – gotowy na Europę i reprezentację Polski?
Foto: Przemek Gąbka / Motor Lublin
Napastnik Motoru Lublin od dłuższego czasu swoją formą pokazuje, że polska piłka klubowa przestaje mu wystarczać. Po nieudanym epizodzie w belgijskim KV Kortrijk snajper jest gotowy na wielką piłkę jak nigdy dotąd. Posiada profil klasycznej, silnej „dziewiątki” – zawodnika stworzonego do demolowania defensywy rywali w polu karnym. Jego głównym atutem jest wykańczanie akcji, a także walka fizyczna i powietrzna. W przeciwieństwie do Karola Świderskiego jest on typowym lisem pola karnego – nie schodzi do rozegrania, tylko żyje z podań w „szesnastce”, a także kapitalnie czuje się przy wychodzeniu do wrzutek.
Pytaniem pozostaje jednak to, jak jego genialny ekstraklasowy profil obroni się w starciu z wyższym progiem intensywności w topowych europejskich ligach. Karol Czubak trafiał do siatki w tym sezonie już trzykrotnie. Strzelanie goli na krajowym podwórku to jedno, ale skuteczność za granicą czy w reprezentacji Polski to zupełnie inne wymagania. Obrońcy z topowych lig zabezpieczają pole karne wyśmienicie, a czas na odwrócenie się i oddanie strzału skraca się do ułamków sekund. Jeśli Czubak ma wykonać ten odważny krok naprzód, musi udowodnić, że potrafi utrzymać swoją jakość wraz ze wzrostem tempa gry.
Europejskie porównanie. Kadra to klucz?
Choć Karol Czubak zaprezentował się już z orzełkiem na piersi, to rozegrał tylko minutę w sparingu. To nie szczyt marzeń napastnika ze Słupska. W kontekście wyborów Jana Urbana Karol Czubak może oferować coś, co właśnie jest potrzebne „Orłom”. Czysta, fizyczna siła w polu karnym i profil idealnej „dziewiątki” pt. „Plan B”. Gdy drużyna musi gonić wynik, a rywal cofa się głęboko do defensywy, to rozbicie jej przez posturę Karola może być tym, czego brakuje. Nie jest to napastnik tak wszechstronny taktycznie jak Świderski, ale pod względem czystej formy strzeleckiej i pewności siebie zdecydowanie wyprzedza starszego kolegę.
Idealnym porównaniem z największych stadionów świata jest Alexander Sorloth. Potężny, mierzący 195 cm Norweg nie jest genialnym sprinterem ani uzdolnionym dryblerem. Spełnia on jednak swoją rolę na boisku. Jest tam, gdzie powinien być – wygrywa pojedynki w powietrzu, rozbija defensywę rywali w polu karnym i dokłada nogę, gdy tego trzeba. Obaj zawodnicy musieli mierzyć się z nieudanymi podróżami europejskimi. Sorloth nie odnalazł się na Wyspach Brytyjskich, a dokładniej w Crystal Palace. Strzelił tam jedynie jednego gola w 20 meczach. Podobnie było z Czubakiem – ten zaliczył nieudany epizod w Belgii, gdzie rozegrał zaledwie 74 minuty w ośmiu meczach. Nie trafił ani razu do siatki, jedynie raz asystował. Sorloth otrzymał drugą szansę od Trabzonsporu i wykorzystał ją najlepiej, jak mógł. Obecnie regularnie wpisuje się na listę strzelców Atletico Madryt. Karol Czubak liczy na to samo – na naprawę swoich błędów z Belgii.
Karol Czubak to klasyczny, bezkompromisowy lis pola karnego, który stawia powtarzalność i fizyczność ponad styl. Czysta skuteczność w „szesnastce” może się obronić na każdym poziomie, a napastnik na pewno jeszcze nieraz wystąpi w kadrze reprezentacji Polski. Jedynym pytaniem otwartym pozostaje: czy będzie to pierwszy wybór?
Łukasz Zjawiński – dominator 1. ligi nową siłą ekstraklasy!
kspolonia.pl
Łukasz Zjawiński jeszcze rok temu grał w barwach Polonii Warszawa. Łącznie w dwóch sezonach dla „Czarnych Koszul” trafiał aż 43 razy. Taka powtarzalność i forma strzelecka nie mogły przejść bez echa. W tym sezonie postanowił zmienić barwy, ale nie miasto. Dołączył on do drugiego stołecznego klubu, Legii, z której to akademii wyrósł. Napastnik mierzący ponad 190 cm wzrostu to profil klasycznego, bezkompromisowego target mana. Potwierdza to fakt, że sięgnął po koronę króla strzelców 1. ligi w sezonie 2024/2025.
Przeskok poziom wyżej i presja przy Łazienkowskiej nie pętają mu nóg, lecz w przypadku tego sezonu to głowa jest ważniejsza. Wszystkie trzy trafienia dla Legii w tym sezonie Łukasza Zjawińskiego zostały zdobyte właśnie z główki. W układance taktycznej zespołu daje drużynie opcje, których brakuje wielu napastnikom. Jego główną bronią jest niesamowita fizyczność, walka w powietrzu oraz umiejętność zdominowania stoperów w polu karnym. W tych aspektach jest podobny do wyżej wymienionego Karola Czubaka. Niektórzy ogłaszają wychowanka Legii jak na razie królem przestworzy tego sezonu. Jest to jak najbardziej słuszne, w tym aspekcie jest bezkompromisowy.
To, co różni go od Świderskiego i Czubaka, to próba połączenie obu stylów gry. Gdy zespół próbuje wyjść z wysokiego pressingu, Zjawiński staje się zawodnikiem idealnym. Potrafi utrzymać się przy piłce pod presją dwóch obrońców, zebrać trudne podanie i je odegrać. Do tego dochodzi jego praca bez piłki. Jest pierwszym, który doskakuje do obrońców i przypiera ich do muru, zmuszając do nerwowych wykopań.
Gotowy na kadrę?
Łukasz ma mniejsze doświadczenie od pozostałych propozycji. Jednak dla selekcjonera szukającego alternatyw w ataku jest gotowym produktem. Ma w sobie instynkt strzelecki, genialną grę głową, pracę bez piłki i jest świetną opcją z ławki, gdy rywale są już podmęczeni. To wszystko pozwala mu na bezwzględną walkę ze stoperami innych reprezentacji. Jeśli „Zjawa” chce stanowić o przyszłości reprezentacji Polski, to ten sezon musi być przełomowy.
Dylemat Jana Urbana
Kto więc powinien dostać większą szansę w kadrze narodowej? Odpowiedź nie jest jednoznaczna, ale w polskim ataku na pewno mamy do wyboru kilku ciekawych kandydatów, którzy mają sporo do zaproponowania.
Karol Świderski wyraźnie traci swoje atuty. Spadek dynamiki, gorsza dyspozycja fizyczna, a do tego problemy zdrowotne i brak liczb. To wszystko sprawia, że przestaje być automatycznym numerem jeden. Nie znaczy to jednak, że skreślamy go z kadry. Jest on dalej piłkarzem, który może wykonywać na boisku brudną robotę dla Jana Urbana, ponieważ trudno teraz o tak ciekawego taktycznie napastnika.
Karol Czubak to idealny profil typowego lisa pola karnego. Potrafi on swoją powtarzalnością, pewnością siebie i siłą fizyczną dosłownie rozbroić głęboko cofniętą defensywę rywala. Napastnik Motoru Lublin na pewno jest bacznie obserwowany przez selekcjonera Jana Urbana, który powołał go już na posezonowe sparingi. Tam jednak wystąpił zaledwie minutę i nie zaliczył kontaktu z piłką, ale sama szansa pojawienia się na boisku powinna sugerować, że jest pomysł na Karola w kadrze narodowej.
Łukasz Zjawiński wyrasta na najbardziej bezkompromisowego target mana w PKO BO Ekstraklasie. Korona strzelców na zapleczu sprzed dwóch sezonów, udane wejście do Legii i dominacja w powietrzu dają mocne argumenty Janowi Urbanowi, że „Zjawa” również może być brany pod uwagę w jesiennych angażach do kadry. Byłby to absolutny debiut 25-latka, a przejście w jeden sezon od grania na zapleczu ekstraklasy do występu w reprezentacji Polski pozostałoby na długo w pamięci kibiców, jak i samego zawodnika.
Czas ligowych weryfikacji nadszedł bardzo szybko – wraz z początkiem sezonów. Jedyne, co teraz pozostało snajperom z naszego podwórka, to pokazanie się w najbliższych tygodniach. Ruch jest po ich stronie.
Karol Świderski odczuwa skutki meczu ze Śląskiem Wrocław, jednak w trakcie tygodnia będzie pracował w pełnym wymiarze. Od początku mikrocyklu z drużyną będzie trenował również Giannis Papanikolaou.
Do zdrowia wracają kontuzjowani piłkarze. Christopher Cheng oraz Paulinho ćwicząShow more
Karol Świderski odczuwa skutki meczu ze Śląskiem Wrocław, jednak w trakcie tygodnia będzie pracował w pełnym wymiarze. Od początku mikrocyklu z drużyną będzie trenował również Giannis Papanikolaou.
Do zdrowia wracają kontuzjowani piłkarze. Christopher Cheng oraz Paulinho ćwicząShow more
