Dwudziestu dwóch zdeterminowanych piłkarzy biegających po boisku i on, wspomagany jedynie przez dwóch kolegów, mający pilnować przestrzegania zasad przez zawodników. Praca piłkarskiego arbitra to bardzo trudne i odpowiedzialne zajęcie. Sędzia ma pozostawać na boisku niewidoczny, a często wyrasta na głównego „bohatera” spotkania. O znaczeniu pracy „stróża prawa”, różnicach w respektowaniu przepisów w poszczególnych ligach i ich udoskonalaniu, w ramach cyklu „Na trybunie” dyskutowali: Artur Kocurek, Łukasz Koszewski, Piotr Matuszak i Michał Wiśniewski.
P.M.: Dobry arbiter to niewidoczny arbiter – mawia się w piłkarskim świecie. Niestety często sędzia zostaje antybohaterem meczu i swoim postępowaniem znacząco wpływa na jego przebieg. Jakie decyzje i ich konsekwencje zapisały się największymi literami w historii piłki nożnej?
Ł.K.: Stwierdzenie, że sędzia staje się antybohaterem meczu, potwierdziło się zwłaszcza podczas Mistrzostw Świata w Korei Południowej i Japonii. To, co robili arbitrzy, wołało o pomstę do nieba. Szczególnie dało się to zauważyć w 1/8 i 1/4 finału z udziałem Koreańczyków, gdzie w pierwszej konfrontacji Ekwadorczyk Byron Moreno nie uznał Włochom prawidłowo strzelonej bramki, a w drugiej Egipcjanin Gamal El Ghandour Hiszpanom dwóch.
A.K.: Ostatnie środowe wydarzenia pokazały, że sędzia może zostać antybohaterem spotkania o tak ważnym znaczeniu jak awans do finału Ligi Mistrzów. To, co wyprawiał norweski sędzia Ovrebo, przekraczało granice dobrego smaku. Rozumiem, można raz nie podyktować rzutu karnego, ale nie trzykrotnie, w tym jeden raz, gdy sędzia widział ewidentnie rękę Gerarda Pique w polu karnym. Sędzia się mylił na niekorzyść obu zespołów, ale najbardziej odczuli to piłkarze i kibice londyńskiej Chelsea. Norweski sędzia na trwale zapadnie im w pamięć.
M.W.: W historii piłki nożnej wielokrotnie to sędzia chciał być głównym aktorem meczu. Przypomnijmy choćby mecz Polski z Austrią, który dzięki Howardowi Webbowi zakończył się dla nas niekorzystnie. Na powtórkach każdy widział, że karnego nie było, ale co z tego, skoro inaczej widział to angielski arbiter. A z ostatnich wydarzeń na pewno przychodzi mi na myśl właśnie wspomniane spotkanie przez Artura Chelsea – Barcelona, gdzie sędzia mylił się wielokrotnie.
Ł.K.: Angielscy sędziowie na arenie międzynarodowej nie dają sobie rady. Na MŚ w Niemczech Graham Poll w meczu z Australią nie dostrzegł wyraźnej gry Chorwatów w siatkówkę w polu karnym, a Josipowi Simuniciowi pokazał trzy żółte kartki. Na Euro 2004 w meczu z Niemcami Mike Riley nie podyktował Łotyszom trzech rzutów karnych. O Howardzie Webbie lepiej nie wspominać…
P.M.: Przepisy są teoretycznie takie same dla rozgrywek na całym świecie. Często można się jednak spotkać z opinią, że sędziowie w różnych ligach inaczej interpretują zachowania graczy i „pozwalają na więcej”. Z czego to wynika i jak odnosi się do rozgrywek międzynarodowych?
