
Czarnogórski napastnik z Golubovci, który przez Słowację trafił do Lecce i dwoma kluczowymi podaniami pomógł mu utrzymać się w Serie A.
Urodził się 5 kwietnia 2000 roku i wychował w Golubovci, w akademii miejscowej Zety. Piłkę trenował od ósmego roku życia. Zaczynał jako bramkarz i zbierał nagrody dla najlepszego bramkarza turniejów, ale trener Dragoljub Đuretić przesunął go najpierw na stopera, a potem do ataku. W pierwszym meczu jako napastnik strzelił trzy gole. Jego wzorami byli Zlatan Ibrahimović i Robert Lewandowski. Mówił, że zawsze słucha rad ojca, który kiedyś grał w piłkę.
23 kwietnia 2016 roku, mając 16 lat i 17 dni, zadebiutował w pierwszej drużynie Zety i, jak sam mówił, był wtedy najmłodszym debiutantem w jej historii. Trener Duško Vlaisavljević, który na niego postawił, mówił, że od dekady nie było w Czarnogórze takiego piłkarza. 11 marca 2017 roku w pierwszym meczu w podstawowym składzie strzelił dwa gole Jedinstvu Bijelo Polje (3:0), a latem trafił też w eliminacjach Ligi Europy z Željezničarem. W sezonie 2018/19 z 17 golami został królem strzelców ligi czarnogórskiej i najlepszym piłkarzem ligi.
W lutym 2019 roku podpisał czteroletni kontrakt z Crveną zvezdą Belgrad, do której przeszedł latem. W pierwszej połowie sezonu zagrał tylko sześć razy w lidze, bez gola, więc w lutym 2020 roku wypożyczono go do drugoligowego Grafičara. Wrócił do Crvenej zvezdy w sezonie 2020/21 i zdobył z nią mistrzostwo oraz Puchar Serbii. W pucharze strzelił gola w ćwierćfinale i wykorzystał rzut karny w finale z Partizanem.
W latach 2021–2023 grał w słowackim DAC Dunajská Streda. W sezonie 2022/23 z 18 golami w 27 meczach został królem strzelców słowackiej ligi. W sierpniu 2023 roku przeszedł do Lecce. Z Neapolu taksówką dojechał do Lecce tuż przed meczem z Fiorentiną i w pierwszych trzech kolejkach strzelił gole Fiorentinie, Salernitanie i Monzy. W tym samym sezonie wybrano go piłkarzem roku w Czarnogórze.
Jesienią 2024 roku kibice Lecce zarzucali mu egoizm, a część uważała, że nie nadaje się do Serie A. Za trenera Marco Giampaolo zaczął grać cierpliwiej i więcej współpracować z kolegami. W ostatnich dwóch kolejkach sezonu 2024/25 asystował przy golu na 1:0 z Torino i przy golu, który pokonał Lazio, a Lecce drugi raz z rzędu utrzymało się w Serie A. 11 stycznia 2025 roku z Empoli strzelił pierwszy dublet w Serie A. 20 sierpnia 2025 roku przeszedł do Atalanty i wybrał koszulkę z numerem 90.
Vlaisavljević opisywał go jako silnego, wystarczająco szybkiego napastnika, który gra obiema nogami, poprawił grę głową i bez przerwy atakuje rywali i przestrzeń. Sam mówi, że żyje dla goli, a gdy nie strzela, robi się nerwowy. W Lecce, gdzie przez długi czas był osamotniony w ataku, nauczył się też częściej podawać.
Grał w młodzieżowej reprezentacji Czarnogóry. W pierwszej reprezentacji zadebiutował 28 marca 2022 roku w meczu z Grecją.
626
z 990 możliwych
3
co 209 minut
1
6,8
Łącznie · Na 90 min
| Sezon | Klub | Rozgrywki | M | Min | Gole | Asysty |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 2025/2026Liga Mistrzów | Atalanta | Liga Mistrzów | 12 | 576 | 1 | 0 |
| 2024Eliminacje MŚ | Czarnogóra | Eliminacje MŚ | 8 | 704 | 2 | 0 |
| 2023Eliminacje ME | Czarnogóra | Eliminacje ME | 8 | 587 | 2 | 0 |





