Moyes i jego wataha

Byłem niemal pewny, że po każdym z tych osłabień jakość gry  „The Toffees” spadnie, ale co roku obserwuję, że nic takiego się nie dzieje. Gdy jeden z kluczowych graczy odchodził, natychmiast zastępował go ktoś inny. Rożne wariancje zestawienia 1-4-4-2 w wykonaniu Moyesa na stałe wpisały się w krajobraz klubu z niebieskiej części Liverpoolu. Z tego też powodu Moyes często porównywany jest to sir Aleksa Fergusona, który lubi eksperymentować ze składem, ale nigdy nie sprowadza wielu zawodników naraz. Zdaniem wielu fachowców Moyes obok Martina O’Neila jest najpoważniejszym kandydatem do objęcia stanowiska menedżera „Czerwonych Diabłów”, bo wie, jak radzić sobie w zmiennej rzeczywistości Premier League, bo potrafi wydobyć ze średnich zawodników ponadprzeciętne umiejętności i wreszcie, bo jest lojalny wobec swojego klubu, a to dość rzadka cecha. W większym klubie nie miałby połowy tych zmartwień i może w końcu miałby więcej powodów do radości.

Nic dziwnego, że mimo takich wpadek jak 0:7 czy 1:6 z Arsenalem w Premier League czy 1:6 w dwumeczu z Rapidem Bukareszt w eliminacjach Ligi Europy Kenwright bez większego żalu pozwolił kontynuować Moyesowi swoją katorżniczą pracę. Arsenal też dostał lanie od United, a United od City, ale za Wengerem i Fergusonem przemawiają zdobyte puchary. Jak już wspominałem, w klubowym muzeum Evertonu ostatnio ich nie przybywa. Dlaczego więc Moyes trwa z Evertonem? Z odsieczą przybywa Ferguson. – David musi się zmagać z różnymi przeciwnościami. Nie ma silnego wsparcia finansowego, a mimo to czasem dokonuje cudów. Podpisuje długoterminowe kontrakty z młodymi zawodnikami, którzy później stanowią o sile klubu. Z materiału, jaki dostaje, tworzy świetny zespół, nawet gdy ma ograniczone pole manewru z powodu kontuzji kluczowych graczy. To imponujące – powiedział szkoleniowiec United. Co na to Kenwright? – Ten człowiek jest niemożliwy! Ma zaplanowany cały tydzień naprzód, co do godziny, w najdrobniejszych szczegółach. Kocham takie noce jak te z meczów z City, Chelsea i Tottenhamem, ale żyjemy w świecie zdominowanym przez pieniądze – mówił prezes Evertonu po zwycięstwach z tymi klubami w zeszłym sezonie. – Z Davidem przyjaźnimy się od 10 lat i tak naprawdę nigdy się na poważnie nie kłóciliśmy. Drobne różnice zdań załatwiamy w pięć minut – mówił Kenwright.

Psy wojny, czyli Toffi

Everton to mocny zespół środka tabeli, który jest zdolny wygrać z każdym, ale Premier League raczej nie wygra. Stać go natomiast na niespodzianki typu wygrana w Pucharze Ligi czy Pucharze Anglii. – Obecną drużynę Evertonu cechuje zdyscyplinowanie taktyczne, ogromne zaangażowanie i – wbrew słodkiemu przydomkowi „The Toffees” – olbrzymia waleczność – pisał na swoim blogu Rafał Nahorny. – Gdyby w końcu udało im się sięgnąć po jakiś spektakularny sukces, mogliby otrzymać od mediów groźniejszy przydomek niż Toffi, np. „Psy wojny”, jak nazwano piłkarzy Evertonu, którzy w 1995 roku zdobywali FA Cup. A „Psy wojny” do „Złego Porucznika” pasują jak ulał – dodaje znany dziennikarz.

Drużyna Evertonu rozpoczęła tegoroczne rozgrywki w znakomitym stylu, ogrywając Manchester United 1:0. Ktoś kto nie oglądał tego spotkania, mógłby pomyśleć, że to szczęśliwy wynik, jednak proszę mi uwierzyć, że gdyby de Gea nie miał dobrego dnia, mogłoby się skończyć równie dobrze 3:0. Kolejny test na Villa Park piłkarze „Złego Porucznika” również zdali celująco, pokonując zespół z Birmingham 3:1. W 3. kolejce przyszła niespodziewana porażka z West Bromwich na The Hawthorns. I tu moje kolejne pytanie: jaka nieoczekiwana? Drużyna, która rozbija Liverpool 3:0, remisuje na White Hart Lane z Tottenhamem i która po porywającym meczu wygrywa z dobrze grającym Evertonem jest niespodzianką? Stabilna forma 10. drużyny ubiegłego sezonu nie jest niespodzianką, a gospodarze po prostu wykorzystali atut własnego boiska. Ot i cała historia. W kolejnym spotkaniu na Goodison Park przyjechało Newcastle. 5. zespół poprzedniego sezonu uratował remis w 90. minucie spotkania. Prawdziwym testem jakości piłkarzy z północno-zachodniej Anglii był wyjazdowy mecz z nieźle spisującym się Swansea. „The Toffees” rozbili gospodarzy 3:0, a rozradowany grą swojego zespołu Moyes powiedział: – Powinniśmy strzelić sześć albo siedem bramek. Wiele sezonów kończyliśmy mocnym akcentem, ale brakowało nam punktów na początku. Gdy dobrze wystartowaliśmy, raz zdobyliśmy prawo gry w Lidze Misztrzów [przyp. red. – ostatnia runda eliminacyjna Ligi Mistrzów w sezonie 2005/2006, w której piłkarze Evertonu odpadli z późniejszym półfinalistą Villarrealem] – powiedział Szkot.

Co ciekawe, w tym sezonie „The Toffees” zaliczyli jeden z najlepszych startów za kadencji Moyesa. W każdym z sezonów, gdy piłkarze Evertonu w pierwszych pięciu meczach zdobywali ponad 10 punktów, kończyli sezon w pierwszej szóstce gwarantującej udział w europejskich pucharach: sezon 2004/2005 – 10 punktów w pierwszych pięciu meczach i 4. miejsce na koniec, sezon 2006/2007 – 11 punktów i 6. miejsce, sezon 2007/2008 – 10. punktów 5. miejsce i wreszcie sezon 2012/2013 – 10 punktów i … ?

Takie podejście do tematu może nie oddawać realnych możliwości zespołu, dlatego przytoczę też inne statystyki. Porażka z West Bromwich była pierwszą od… 12 ligowych spotkań! Wcześniej zespół Davida Moyesa przegrał z Arsenalem… w marcu. Dlaczego sądzę, że Everton w najbliższych tygodniach nadal będzie się plasował wysoko w tabeli? Spójrzmy na kolejnych rywali zespołu z Goodison Park: Southampton (dom), Wigan (wyjazd), QPR (wyjazd), Liverpool (dom), Fulham (wyjazd), Sunderland (dom), Reading (wyjazd), Norwich (dom). Większość z nich powinni z łatwością wygrać. Prawdziwy test dojrzałości drużyna Evertonu przejdzie za dwa miesiące. Najpierw podejmie u siebie Arsenal, tydzień później Manchester City, a 9 grudnia Tottenham. Jeśli po tych meczach Everton nadal będzie w czołówce (a sądzę, że tak), a na wiosnę nie zdarzy się katastrofa lub ważni zawodnicy (m.in. Fellaini, Baines, Jagielka, Jelavić) zostaną w klubie, to w przyszłym roku klub z niebieskiej części miasta Beatlesów powinien zagrać w europejskich pucharach. Wierzę, że stać ich na to.

– Villas-Boas, Mourinho i wielu innych trenerów dostało oferty na szczycie, bo zdobywali trofea, bo na to zasłużyli. Ja reputację zawdzięczam ciężkiej pracy w jednym miejscu, stabilizacji, jaką dałem Evertonowi. Ktoś kiedyś powiedział mi, bym był wytrwały i zawsze, gdy jest ciężko,przypominam to sobie – powiedział niedawno Moyes. – Chcę wreszcie osiągnąć z Evertonem coś większego. Kibice zasłużyli, żebyśmy w końcu coś wygrali. Wierzę, że w najbliższym czasie uda nam się spełnić ich marzenie. Trzeba dodać, że jest to marzenie całkiem realne. Chyba najwyższy czas…