
Niemiecki prawy obrońca i skrzydłowy, mistrz Europy U-21 z 2017 roku i autor zwycięskiego gola w finale tego turnieju.
Urodził się 21 kwietnia 1994 roku w Troisdorfie. Jako dziecko grał w TVE Veltenhof, a w 2005 roku trafił do młodzieżowej drużyny 1. FC Köln. Jego ojciec Patrick był piłkarzem Bundesligi, występował w Kolonii i VfL Wolfsburg jako obrońca. Mitchell mówił, że nigdy nie czuł od niego presji, bo ojciec pozwalał mu robić swoje i wspierał pozytywnym słowem.
Z reprezentacją Niemiec U-17 doszedł do finału mistrzostw Europy w 2011 roku, w którym Niemcy przegrały z Holandią. Wyróżnił się na tym turnieju. W Bundeslidze zadebiutował w barwach Kolonii 25 lutego 2012 roku w meczu z Bayerem Leverkusen, jako 17-latek.
Latem 2012 roku, po spadku Kolonii z Bundesligi, przeszedł do Bayernu Monachium. Miał 18 lat i trzyletni kontrakt zawodowy. Mówił, że z tej szansy trzeba było skorzystać, że sam podjął tę decyzję, a zainteresowanie Bayeru Leverkusen dotyczyło raczej przyszłości. W styczniu 2013 roku został wypożyczony do 1. FC Kaiserslautern z 2. Bundesligi, gdzie grał do końca sezonu.
W Bayernie prawie nie dostawał szans. Mówił później, że żaden inny etap kariery nie wpłynął na niego tak jak praca z Pepem Guardiolą, z której korzysta do dziś, i że to jego zasługa, że czyta grę tak, jak ją czyta. W Bundeslidze dla Bayernu zagrał po raz pierwszy 5 kwietnia 2014 roku.
W czerwcu 2015 roku, jako 21-latek, przeszedł bez odstępnego do Herthy Berlin. Miał też oferty z Benfiki Lizbona, Schalke i Eintrachtu Frankfurt, ale wybrał Herthę, bo trener Pál Dárdai i menedżer Michael Preetz przekonali go rozmową. Mówił, że chce być tam podstawowym zawodnikiem i że Hertha nie powinna już walczyć o utrzymanie. W Berlinie został ważnym piłkarzem zespołu, a jako piłkarz Herthy wygrał w 2017 roku z reprezentacją U-21 mistrzostwa Europy. W 2018 roku przeszedł do Bayeru 04 Leverkusen.
W Leverkusen nie zagrał tak, jak liczył. Opowiadał, że latem 2020 roku dyrektor sportowy Simon Rolfes kazał mu poszukać innego klubu i uzasadnił to jednym przyjęciem piłki w półfinale Pucharu Niemiec z Saarbrücken. Weiser mówił też, że kazano mu grać zachowawczo i oddawać piłkę skrzydłowym, co nie pasowało do jego mocnych stron, i że przez to tracił pewność siebie. 31 sierpnia 2021 roku, w ostatnim dniu okna transferowego, został wypożyczony do Werderu Bremen, który grał wtedy w 2. Bundeslidze. Trener Markus Anfang rozmawiał z nim przez wideotelefon, a Weiser odebrał go pod prysznicem. Powiedział, że ma ochotę na ten klub.
Werder awansował do Bundesligi, a w lipcu 2022 roku Weiser przeszedł do klubu na stałe, bez odstępnego. Pod wodzą Ole Wernera, w ustawieniu 3-5-2, grał jako bardziej ofensywny z dwóch bocznych pomocników. Po zwycięstwie nad Schalke w listopadzie 2022 roku mówił, że w Bremie odzyskał radość z gry. 21 stycznia 2024 roku strzelił jedynego gola w wygranym 1:0 meczu na stadionie Bayernu, pierwszym zwycięstwie Werderu w Monachium od 2008 roku.
W przygotowaniach do sezonu 2025/2026 zerwał więzadło krzyżowe i przez 14 miesięcy nie grał. Wrócił we wrześniu 2026 roku w wyjazdowym meczu z 1. FC Köln (1:1), wchodząc na ostatnie dziesięć minut na stadionie, na którym zadebiutował w Bundeslidze. Po meczu płakał ze wzruszenia i powiedział, że to był dla niego jak sen.
W 2015 roku mówił, że najlepiej czuje się na obu skrzydłach, w ataku i w obronie, choć woli grać bardziej ofensywnie. W Bremie trener Ole Werner nazwał go piłkarzem, który potrafi technicznie rozwiązać każdą sytuację na ciasnej przestrzeni. Sam wymieniał dryblingi i intuicję w grze do przodu jako swoje mocne strony. W Werderze zyskał na dojrzałości i twardości: dobrze sprawdza się w sprintach, pojedynkach i dośrodkowaniach, a w systemie 3-5-2 ma dużą swobodę w ofensywie, o ile wraca do obrony.
Grał w niemieckich reprezentacjach młodzieżowych od U-16 do U-21.
W 2017 roku zdobył z kadrą U-21 mistrzostwo Europy w Polsce. W finale z Hiszpanią strzelił głową jedyną bramkę meczu tuż przed przerwą po dośrodkowaniu Jeremy'ego Toljana i został wybrany piłkarzem meczu.
Do seniorskiej reprezentacji Niemiec nie został powołany. W marcu 2023 roku mówił, że chciałby grać dla Algierii, ponieważ jego dziadek ze strony matki jest Algierczykiem, a niemiecka mentalność nie zawsze do niego pasowała. Przed mistrzostwami świata w Katarze spekulowano o powołaniu go do kadry Niemiec, ale, jak mówił, nie miał kontaktu z Hansim Flickiem. 18 października 2024 roku FIFA potwierdziła, że zmiana federacji została zakończona i może grać dla Algierii. W listopadzie 2024 roku selekcjoner Vladimir Petković nie uwzględnił go w ostatecznej kadrze na kolejne mecze, mówiąc, że wybrał inne rozwiązania, ale drzwi pozostają otwarte.
0
0
Minuty w sezonie
31′1 z 2 meczów
| Sezon | Klub | Rozgrywki | M | Min | Gole | Asysty |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 2018/2019Puchar Niemiec | Bayer Leverkusen | Puchar Niemiec | 1 | 90 | 0 | 0 |
| 2017/2018Puchar Niemiec | Hertha Berlin | Puchar Niemiec | 2 | 180 | 1 | 0 |
| 2016/2017Puchar Niemiec | Hertha Berlin | Puchar Niemiec | 2 | 144 | 2 | 1 |
| 2015/2016Puchar Niemiec | Hertha Berlin | Puchar Niemiec | 4 | 390 | 0 | 3 |
| 2014/2015Puchar Niemiec | Bayern Monachium | Puchar Niemiec | 1 | 120 | 0 | 0 |
| 2012/2013Puchar Niemiec | Bayern Monachium | Puchar Niemiec | 1 | 12 | 0 | 0 |