Męczarnie na Narodowym zakończone zwycięstwem. Polska z trzema punktami

Robert Lewandowski zapewnił trzy punkty, lecz nie oczarował

Po przerwie obraz gry nie uległ mocnej zmianie, bo i ulec nie mógł. Widać było po reprezentantach Wysp Owczych, że mają coraz mniej sił. Zostawiali na boisku dużo wolnej przestrzeni, bronili się coraz bardziej rozpaczliwie. Parokrotnie kładli się na ziemię z powodu skurczu bądź innego bólu. Wartym odnotowania był fakt wejścia na boiska Pawła Wszołka w miejsce Michała Skórasia. Dziwną taktykę obrał tym samym na ten mecz Fernando Santos. W pierwszym składzie wyszedł Krychowiak, który miał być w tej kadrze już skreślony. Jako pierwszy zmiennik na boisku z kolei pojawił się dowołany w ostatniej chwili Wszołek, o którym selekcjoner wypowiedział się, że jest prawym obrońcą, więc go nie potrzebuje.

Po zmianie stron w reprezentantach Polski widać było większą determinację do objęcia prowadzenia. W 51. minucie Piotr Zieliński zagrał z rzutu rożnego na głowę Lewandowskiego, który mocnym strzałem głową mógł w końcu rozwiązać worek z bramkami. Piłka jednak odbiła się od poprzeczki. 

W 65. minucie cały Stadion Narodowy oraz widzowie przed telewizorami byli przez kilka sekund przekonani, że padnie bramka. Lewandowski otrzymał bowiem podanie, które sprawiło, że w środkowej strefie boiska był przed nim tylko bramkarz. Rajd w stronę bramki skończył się jednak tym, że został on dogoniony przez pozostałych zawodników Wysp Owczych. Kapitan ostatecznie nie oddał w tej sytuacji nawet strzału.

Pięć minut później jednak męczarnie się skończyły. Ręką w polu karnym zagrał po odegraniu Piotra Zielińskiego Odmar Færø i arbiter musiał odgwizdać w tej sytuacji „jedenastkę”. Na dwa tempa, w swoim stylu, ale zawodnik Barcelony w końcu mógł cieszyć się z trafienia. Tym bardziej, jeśli przypomni się statystykę, że czekał on na gola na Stadionie Narodowym aż około dziesięć godzin. Jeszcze kilka lat temu było to nie do pomyślenia.

Wynik spotkania został ustalony w 83. minucie. Świderski odegrał do „Lewego”, ten zatrzymał się i ułożył sobie piłkę, po czym technicznym strzałem pokonał Lamhaugena. Prawdopodobnie bramka ta nie padłaby, gdyby naprzeciwko kapitana stanęli obrońcy o wyższej klasie piłkarskiej, lecz nie jest to istotne. Ważne jest to, że Polska wygrała. W męczarniach ze słabym rywalem, ale wygrała.

Polska przed meczem o wszystko?

Mimo tego, ciężko być optymistą przed starciem w Albanii. Wszyscy z pewnością pamiętamy starcie w Tiranie w 2021 roku, kiedy selekcjonerem był jeszcze Paulo Sousa. Polska wygrała wówczas 1:0, lecz spotkanie to było niezwykle trudne, nie tylko ze względu na albańskich piłkarzy, ale i kibiców. Nie ma wątpliwości, że w niedzielę będzie podobnie. 

Zwłaszcza, że Albania wciąż realnie liczy się w walce o bezpośredni awans na mistrzostwa Europy. Kiedy my mierzyliśmy się z Wyspami Owczymi, podopieczni Sylvinho zremisowali w Pradze z Czechami 1:1. Jest to dla nas dobry wynik, lecz pokazuje on, jak solidną ekipą są Czerwono-Czarni.

Remis naszych sąsiadów z Albanią sprawia, że na prowadzeniu w grupie E są właśnie Czesi z dorobkiem ośmiu punków. Za nimi plasują się Albańczycy, którzy uzbierali punkt mniej. Zwycięstwo nad Wyspami Owczymi oraz fakt, że Mołdawia pauzowała pozwoliło nam awansować na trzecią lokatę z sześcioma punktami na koncie. Ta sytuacja pokazuje, jak ważny mecz czeka nas w niedzielę.