Martin Zlomislić

Pochodzenie

Urodził się 16 sierpnia 1998 roku w Mostarze, bo w rodzinnym Posušju nie było porodówki. Jako dziecko bronił w Posušju, a w wieku 14–15 lat przeszedł do akademii NK Široki Brijeg. Tam przeszedł wszystkie drużyny młodzieżowe. Za trenera, który ukształtował go jako bramkarza, uważa Nikolę Maricia. Jego bramkarskimi wzorami byli Buffon i Casillas.

Kariera

W pierwszej drużynie Širokiego Brijegu zadebiutował jako dziewiętnastolatek, w przegranym 0:1 meczu Pucharu Bośni i Hercegowiny z Željezničarem. Latem 2019 roku, po odejściu doświadczonego Luki Bilobrka, niespodziewanie został pierwszym bramkarzem klubu.

Latem 2021 roku jako wolny zawodnik przeszedł do HNK Rijeka. Zadebiutował w sierpniu 2021 roku w meczu z Šibenikiem, ale przez kolejne sezony bronił głównie Nediljko Labrović. Zlomislić mówił, że kusiły go inne oferty, ale klub dawał mu sygnały, że na niego liczy, i proponował przedłużenie kontraktu. Duże wsparcie dostawał od trenera bramkarzy Gojka Mrčeli.

Szansę dostał na początku sezonu 2024/25, po transferze Labrovicia do Augsburga. W pierwszych ośmiu kolejkach ligi stracił tylko jednego gola. W grudniu 2024 roku w derbach z Hajdukiem (2:2) po groźnym upadku trafił do szpitala ze wstrząśnieniem mózgu. W lutym 2025 roku, po odejściu Ivana Smolčicia, przejął opaskę kapitana. Mówił, że Rijeka gra twardą obronę, przypominającą Atlético Madryt.

25 maja 2025 roku, po wygranej 2:0 ze Slavenem Belupo w decydującym meczu, Rijeka została mistrzem Chorwacji, pierwszy raz od 2017 roku, a puchar przyjął Zlomislić. 29 maja 2025 roku bronił w rewanżowym finale Pucharu Chorwacji ze Slavenem Belupo, wygranym 1:0, i Rijeka zdobyła dublet. W sumie rozegrał dla klubu 117 meczów. Setny był jednym z jego najlepszych: obronami zapewnił Rijece wyjazdowe zwycięstwo 1:0 z Omonią Nikozja.

21 czerwca 2026 roku, będąc z reprezentacją na mistrzostwach świata, podpisał trzyletni kontrakt z azerskim Qarabağiem.

Sukcesy

• 2025 Puchar Chorwacji z HNK Rijeka
• 2025 Mistrzostwo Chorwacji z HNK Rijeka

Styl gry

Sam przyznawał, że trudniej mu się broni, gdy przez cały mecz ma mało pracy i musi czekać skupiony na tę jedną sytuację, która może przyjść w 50. albo 90. minucie. Jako bramkarz i kapitan na głośnym stadionie Rijeki porozumiewał się z drużyną głównie przez stopera Stjepana Radeljicia. Podziwiał bramkarzy dobrze grających nogami, jak Oblak, ter Stegen i Ederson.

Reprezentacja

Grał w reprezentacjach Bośni i Hercegowiny U-19 i U-21, ale rzadko, bo pierwszym wyborem był Vladan Kovačević. Do pierwszej reprezentacji Sergej Barbarez powołał go we wrześniu 2024 roku, po kilku meczach w bramce Rijeki. Zadebiutował w listopadzie 2024 roku w Zenicy, w zremisowanym 1:1 meczu Ligi Narodów z Holandią, w którym kilkoma interwencjami, m.in. po strzałach Stefana de Vrija i Brobbeya, pomógł zdobyć punkt. W 2026 roku pojechał z reprezentacją na mistrzostwa świata.