Marten de Roon

Pochodzenie

Urodził się 29 marca 1991 roku w Zwijndrecht. Zaczynał w klubie ASWH w Hendrik-Ido-Ambacht, potem trenował w akademii Feyenoordu, a w 2006 roku, jako 15-latek, trafił do Sparty Rotterdam, gdzie był kapitanem drużyn młodzieżowych. Wychowywał się na holenderskiej szkole: w juniorach zawsze grał w ustawieniu 4-3-3 i trenował grę pozycyjną.

Kariera

W lutym 2010 roku podpisał pierwszy zawodowy kontrakt ze Spartą, a 27 marca, dwa dni przed 19. urodzinami, zadebiutował w pierwszej drużynie w przegranym 0:3 meczu z FC Twente. W kolejnych dwóch sezonach w drugiej lidze był już podstawowym zawodnikiem. W 2012 roku przeszedł do Heerenveen, gdzie trener Marco van Basten zrobił go kapitanem. De Roon mówił, że od Van Bastena nauczył się prowadzić zespół przykładem. W Holandii jego rola w drużynie budziła jednak dyskusje; sam przyznawał, że nie jest typowym holenderskim, technicznym pomocnikiem.

W 2015 roku przeniósł się do Atalanty. Pierwszy tydzień na zgrupowaniu w Clusone był tak trudny, że dzwonił do żony z pytaniem, gdzie wylądowali. Po jednym sezonie przeszedł do Middlesbrough i grał w Premier League, ale po spadku klubu wrócił do Bergamo. U Giana Piero Gasperiniego, jak mówił, nauczył się myśleć o futbolu i nigdy wcześniej nie trenował tak ciężko. Z Atalantą pierwszy raz zagrał w Lidze Mistrzów, w której nie opuścił ani minuty fazy grupowej sezonu 2019/20, a zespół awansował do fazy pucharowej.

W sezonie 2023/24 Atalanta zdobyła Ligę Europy. W ćwierćfinale z Liverpoolem i półfinale z Olympique Marsylia de Roon grał także na nietypowych pozycjach, nawet w obronie, ale przed finałem w Dublinie doznał kontuzji i nie mógł zagrać. Mówił, że był to jeden z najtrudniejszych momentów jego życia i że mimo zwycięstwa wciąż czuje, że czegoś mu brakuje.

Bergamo nazywa swoim domem, a jego córki dorastały we Włoszech. 30 sierpnia 2026 roku, po 445 meczach w barwach Atalanty, przeszedł do AS Romy.

Sukcesy

• 2024 Liga Europy z Atalantą

Styl gry

To defensywny pomocnik, odpowiedzialny za równowagę zespołu. Sam opisywał swoją siłę jako bieganie przez 90 minut za rywalem i odbieranie piłek. We Włoszech, gdzie przerwanie ataku rywala budzi aplauz trybun, jego rolę doceniano bardziej niż w Holandii. Pod okiem Gasperiniego zbudował siłę fizyczną i nauczył się gry taktycznej, także w ustawieniach innych niż 4-3-3. W szatni uchodzi za cichego lidera, który woli zachęcać niż krytykować.

Reprezentacja

W reprezentacji Holandii zadebiutował w listopadzie 2016 roku, jako piłkarz Middlesbrough, za selekcjonera Danny'ego Blinda, w meczu z Luksemburgiem na wyjeździe. Grał na mistrzostwach świata 2022 i 2026.