Środkowy pomocnik wychowany w Zielonej Górze, który po odejściu ze Śląska Wrocław pomógł Koronie Kielce awansować do Ekstraklasy w 2022 roku.
Urodził się 26 września 2001 roku w Zielonej Górze. Piłką zainteresował się podczas mundialu w 2006 roku, a ojciec zaprowadził go na trening do miejscowego klubu. Początkowo grał ze starszymi dziećmi, bo nie było jeszcze grupy dla jego rocznika; w UKP i Falubazie spędził około dziesięciu lat. Wspominał też wymagania trenera Daniela Szałęgi, który uzależniał powołanie do kadry wojewódzkiej od odpowiednich ocen w szkole.
Do Śląska trafił po tym, jak skaut zauważył go podczas mistrzostw województw i polecił wrocławskiemu klubowi. W wieku szesnastu lat dołączył do zespołu U17, a później grał w juniorach i rezerwach wrocławskiego klubu.
W lutym 2021 roku wybrał pierwszoligową Koronę, ponieważ chciał częściej grać, a przedstawiony przez klub plan przekonał go do zmiany. Paweł Barylski, członek ówczesnego sztabu Śląska, uznał odejście Szpakowskiego za porażkę sztabu i przyznał, że piłkarz mógł dostawać więcej szans. W Kielcach najpierw ogrywał się w rezerwach, a zaufanie Dominika Nowaka pomogło mu wejść do pierwszego składu. W sezonie 2021/22 uczestniczył w wywalczeniu przez Koronę awansu do Ekstraklasy.
W czerwcu 2023 roku przeszedł do GKS-u Tychy, a w sierpniu 2026 roku wrócił do rodzinnego miasta jako zawodnik Lechii Zielona Góra.
Sam podkreśla, że lubi mieć piłkę przy nodze i często wymieniać podania z kolegami. Od dzieciństwa wzorował się na Lionelu Messim i Andrésie Inieście, a w ich grze szczególnie cenił kombinacje na małej przestrzeni.
14 października 2019 roku wystąpił w reprezentacji Polski U19 przeciwko Albanii, wchodząc za Bartosza Białka. Miesiąc później zagrał także w kadrze U20, zastępując Łukasza Porębę w wygranym 5:1 spotkaniu ze Szwajcarią w Chojnicach.
548
z 1080 możliwych
1
co 548 minut
1




