Losowanie el. MŚ – Panowie, tu trzeba awansować!

Kolejne atuty? Solidna defensywna, w której prym od lat wiodą Agger i Kjaer. Pierwszego przedstawiać nie trzeba, aczkolwiek należy podkreślić, że były piłkarz Liverpoolu najlepsze lata raczej ma już za sobą. Nie zmienia to jednak faktu, że nadal stanowi istotny element układanki Olsena i daje radę na międzynarodowym poziomie.

Nie ma się czego obawiać

„Wygraliśmy. Mamy pierwsze miejsce” – tymi słowami, wg Gheorghe Hagiego, miał zareagować na wynik losowania rumuński selekcjoner Anghela Iordanescu. Nie ma co ukrywać – w Rumunii panują podobne nastroje co w Polsce i nad Morzem Czarnym nie wyobrażają sobie, żeby miało ich zabraknąć na boiskach Rosji w 2018 roku. Jest to jednak opinia mijająca się z rzeczywistością. Fakt, Rumuni znajdują się obecnie w euforii wynikającej z dobrych wyników reprezentacji w eliminacjach do mistrzostw Europy we Francji. Znajdują się na czele tabeli, wyprzedzając o punkt Irlandię Północną i o trzy Węgry. W dodatku, oprócz meczu z Madziarami, wszystkie kluczowe spotkania grupy będą rozgrywali już w Bukareszcie. Jednak jak spojrzycie na skład tej grupy, przyznacie – to nie jest elita. Grecy w głębokim kryzysie, Węgrzy szukający swojej tożsamości i Irlandczycy z Północy, groźni, ale piłkarsko ubodzy. Nic więc dziwnego, że Rumuni znajdują się na czele tej mało wymagającej grupy i dosyć pewnym krokiem zmierzają na francuskie boiska.

W ostatnim czasie trudno jednak znaleźć w reprezentacji Rumunii piłkarzy klasy międzynarodowej lub chociażby europejskiej. Czasy, kiedy żółte trykoty przywdziewali Hagi, Petrescu, Munteanu i Popescu, bezpowrotnie minęły i tylko Iordanescu, który miał okazję trenować te „złote pokolenie” rumuńskiej piłki, przypomina o dawnej potędze. Na ten moment tylko Vlad Chiriches, obecnie grający w Tottenhamie, a także Alexandru Maxim mogą być uznawani za piłkarzy, którzy znajdują się w notesach skautów na Starym Kontynencie. Ciprian Marica odcina już raczej kupony od kariery w Getafe, Rusescu prawdopodobnie znów czeka ławka w Sevilli bądź ponowne wypożyczenia, a Stancu ma ciągłe problemy z kontuzjami.

Przyznam szczerze – z wylosowania Rumunów ucieszyłem się najbardziej. Ogranie ich powinno być dla podopiecznych Adama Nawałki obowiązkiem.

Drużyna z potencjałem

W poprzednich eliminacjach Czarnogórcy napsuli nam sporo krwi mimo tego, że w obu spotkaniach byliśmy lepsi. Głupota Ludovica Obraniaka i pech w spotkaniu na Narodowym spowodowały jednak, że ostatecznie zdobyliśmy dwa punkty (albo straciliśmy cztery), utrudniając sobie walkę o awans na mistrzostwa świata w Brazylii. Tamte eliminacje były zresztą całkiem dobre w wykonaniu piłkarzy znad Adriatyku. Piorunujący początek, zwycięstwa z Ukrainą i urwanie punktów Anglikom mogły zwiastować, że powalczą o awans na mundial, co ostatecznie się nie udało.

W tych eliminacjach tak różowo już nie jest. Porażki z Austrią, Szwecją i Rosją pogrzebały już na starcie szanse na awans podopiecznych Branko Brnovicia. Trudno już nie uznać, że te eliminacje posłużą raczej za przygotowanie do następnych, ograniczając swoją rolę do poligonu doświadczalnego. A jakby nie patrzeć, możliwości do szukania nowych rozwiązań są. Vucinić, Jovetić, Savić, Basa, do tego kilku solidnych rzemieślników i rysuje nam się reprezentacja, która przy odrobinie szczęścia może zagrozić najlepszym.

Kwestią do rozwiązania postają na pewno kibice, których opanowanie powinno być jednym z głównych zadań związku. Nie ma co ukrywać – każdy mecz w Podgoricy trzeba uznać za spotkanie podwyższonego ryzyka, a problemy na niwie pozasportowej nigdy nie szły w parze z dużymi sukcesami.

„One Man Show”?

Trudno nie zgodzić się z opinią, że reprezentacja Armenii to teatr jednego aktora. Henrikh Mchitarjan to piłkarz, który na Kaukazie rodzi się raz na 50 lat. Oprócz gracza Borussii Dortmund trudno wskazać tutaj jakiegokolwiek innego znanego zawodnika, który prezentowałby przynajmniej poziom europejski. Dlatego dwójkę pozostałych rozpoznawalnych piłkarzy tworzą Aras Ozbiliz i Marcos Pizzelli – obaj nieurodzeni w Armenii.

Mimo to, gdy ktoś spojrzy na wyniki z poprzednich eliminacji, mógłby chwycić się za głowę. Zwycięstwa na wyjeździe z Danią (4:0) i Czechami, trzy punkty z Bułgarią i remis z Włochami w Neapolu pozwoliły Ormianom walczyć o awans praktycznie do ostatniej kolejki. Ostatecznie się nie udało, co nie zmienia jednak faktu, że Mchitarjan i spółka pozostawili po sobie świetne wrażenie. W tych eliminacjach nie idzie już tak dobrze i na ten moment zdobyli tylko jeden punkt w pięciu spotkaniach.

Trudno jednak przypuszczać, że wyjazd do Erywania będzie przyjemny. Portugalia wygrała tam ostanio 3:2, jednak gdyby nie przebłysk geniuszu Ronaldo, który praktycznie w pojedynkę rozstrzygnął losy spotkania, podopieczni Fernando Santosa mogliby wrócić na tarczy.

To jeszcze Europa?

Takie samo pytanie zadają sobie wszyscy, którzy zmuszeni są jechać na spotkanie europejskich pucharów do Astany, Karagandy czy też Ałma-Aty. Kazachstan jest jednak obecnie jednym z najszybciej rozwijających się państw na świecie, do czego przysłużyły się duże zasoby surowców mineralnych i miejscowa piłka również to odczuła. FC Astana odprawiła właśnie Maribor z eliminacji Ligi Mistrzów, a w kadrze ma m.in. Nemanję Maksimowicia – gwiazdę niedawno zakończonych MŚ U-20. Progres jest widoczny, chociaż co znamienne, dotyczy on na razie piłki klubowej. Reprezentacja gra słabo i w eliminacjach do mistrzostw Europy uciułała zaledwie jeden punkt, remisując u siebie z Łotwą.

Największym problemem będzie więc konieczność podróży i gry w nie do końca sprzyjających warunkach w innej strefie czasowej. Już raz to przerabialiśmy, kiedy ekipa Beenhakkera przywiozła z Kazachstanu jednobramkowe zwycięstwo. Teraz będzie równie ciężko, zwłaszcza że to właśnie tam zaczynamy eliminacje.

Czy warto na kogoś zwrócić uwagę? Nie chcę zgrywać omnibusa i przyznam szczerze, że kazachscy piłkarze są dla mnie kompletnie anonimowi. Sukcesy piłki klubowej na razie nie mają przełożenia na poprawę gry reprezentacji, jednak kiedyś musi do tego dojść. Oby ten proces nie zaczął się właśnie na spotkaniu z Polską.

Nie wylosowaliśmy najgorzej. Powtórzę to jeszcze raz i sam osobiście jestem pełen optymizmu. Teraz wszystko w nogach i rękach piłkarzy, gdyż wyjazd do Rosji stał się dzięki temu losowaniu bardzo realny. Jeżeli uda nam się ustabilizować formę reprezentacji, kwestia awansu nie powinna podlegać dyskusji.