Ligowy Bigos #9: Najczarniejsze 30 minut Lechii w sezonie

Lechia w kilku minionych tygodniach była wręcz modelowym przykładem potwierdzającym to, o czym napisaliśmy wyżej. W trzech dotychczasowych spotkaniach w grupie mistrzowskiej gdańszczanie ponieśli dwie porażki i odnieśli jedno zwycięstwo (które budziło zresztą wiele wątpliwości, ale o tym za chwilę). Wygląda więc na to, że użycie słowa „kryzys” w kontekście klubu z Trójmiasta nie będzie nadużyciem z naszej strony.

Poważnym ostrzeżeniem dla Piotra Stokowca powinien być mecz przeciwko Cracovii, który jego zespół przegrał 2:4. Tak wysokie wyniki były do tej pory rzadkością w przypadku Lechii, która przypominała do bólu pragmatyczne włoskie drużyny z XX wieku. Tydzień później gdańszczanie znów przegrali, tym razem 0:2 z Piastem. O ile trener nie mógł być zadowolony z rozstrzygnięcia tej potyczki, to jednak pocieszać mógł go fakt, że nie stracił tak wielu goli jak w Krakowie.

Na prawdziwy rollercoaster Lechia dała się zaciągnąć w Szczecinie. Jedno z najbardziej emocjonujących spotkań w sezonie zakończyło się zwycięstwem gości 4:3. Pomimo końcowego triumfu Stokowiec miał zapewne sporo gorzkich słów do powiedzenia swoim zawodnikom. Tracili oni bowiem gole w sposób sztubacki, niegodny drużyny z takimi aspiracjami. Szczęście „Biało-zielonych” polegało na tym, że Pogoń zachowywała się w swoim polu karnym jeszcze bardziej niefrasobliwie, choć trudno uwierzyć, że tak się dało. Wpływ na końcowy wynik miał również sędzia Dobrynin, którego decyzje budziły niemałe wątpliwości. Brak rzutu karnego dla szczecinian, „jedenastka” dla Lechii w bliźniaczej sytuacji, uznany gol po domniemanym faulu na Kowalczyku… Zwycięstwo nie przyszło łatwo.

Czas próby

Z perspektywy czasu łatwiej jest nam ocenić, że porażki z Cracovią i Piastem, a także kontrowersyjna wygrana z Pogonią nie były dziełem przypadku. Lechia przeżywała swoje problemy, które raz gorzej, a raz lepiej udawało się ukryć. Gdańszczanie mieli również szczęście, ponieważ Legia nie wykorzystywała w pełni potknięć rywala. Kiedy więc w sobotę dwie czołowe ekipy naszej ligi wybiegały na murawę, miały tyle samo punktów w tabeli. Bezpośrednie starcie miała wyłonić faworyta do końcowego triumfu.

W 17. minucie drzwi do piłkarskiego raju uchylił swojej drużynie Lukas Haraslin. Prowadzenie 1:0 udało się utrzymać do przerwy i kibice w Gdańsku zaczynali wierzyć, że mistrzowska patera jest na wyciągnięcie ręki. W drugiej połowie spotkania zawodnicy Lechii nie przypominali jednak samych siebie. Popełniali błąd za błędem, nie byli w stanie przeciwstawić się Legii, która z minuty na minutę nabierała rozpędu. Kiedy Kuciak skapitulował po raz pierwszy w 61. minucie, drużyna posypała się niczym domek z kart. Warszawianie zyskali pełną dominację i wykorzystali ją.

Triumf 3:1 dał „Wojskowym” fotel lidera. Zapewnił im także niezwykle cenną przewagę psychiczną, ponieważ teraz wszystko zależy od nich. Lechia musi wygrywać i liczyć na porażkę przeciwników. Nie wszystko jest więc w rękach zespołu Piotra Stokowca.

30 minut sobotniego spotkania mogło zniweczyć ponad 30 meczów wysiłku. Piłka jest brutalna i niesprawiedliwa, ale przecież za to ją kochamy. Dzięki swojej nieprzewidywalności zapewnia nam niezwykłą rozrywkę. Wierzymy, że jeszcze niejedna niespodzianka przed nami w pozostałych czterech kolejkach!

Kontuzjowany Nik Prelec wypada z gry na kilka tygodni

• Dusan Kuciak
• Lechia Gdańsk
• Legia Warszawa
• Ligowy Bigos
• Piotr Stokowiec
• Pogoń Szczecin
• Lukáš Haraslín

Lechia w kilku minionych tygodniach była wręcz modelowym przykładem potwierdzającym to, o czym napisaliśmy wyżej. W trzech dotychczasowych spotkaniach w grupie mistrzowskiej gdańszczanie ponieśli dwie porażki i odnieśli jedno zwycięstwo (które budziło zresztą wiele wątpliwości, ale o tym za chwilę). Wygląda więc na to, że użycie słowa „kryzys” w kontekście klubu z Trójmiasta nie będzie nadużyciem z naszej strony.

Poważnym ostrzeżeniem dla Piotra Stokowca powinien być mecz przeciwko Cracovii, który jego zespół przegrał 2:4. Tak wysokie wyniki były do tej pory rzadkością w przypadku Lechii, która przypominała do bólu pragmatyczne włoskie drużyny z XX wieku. Tydzień później gdańszczanie znów przegrali, tym razem 0:2 z Piastem. O ile trener nie mógł być zadowolony z rozstrzygnięcia tej potyczki, to jednak pocieszać mógł go fakt, że nie stracił tak wielu goli jak w Krakowie.

Na prawdziwy rollercoaster Lechia dała się zaciągnąć w Szczecinie. Jedno z najbardziej emocjonujących spotkań w sezonie zakończyło się zwycięstwem gości 4:3. Pomimo końcowego triumfu Stokowiec miał zapewne sporo gorzkich słów do powiedzenia swoim zawodnikom. Tracili oni bowiem gole w sposób sztubacki, niegodny drużyny z takimi aspiracjami. Szczęście „Biało-zielonych” polegało na tym, że Pogoń zachowywała się w swoim polu karnym jeszcze bardziej niefrasobliwie, choć trudno uwierzyć, że tak się dało. Wpływ na końcowy wynik miał również sędzia Dobrynin, którego decyzje budziły niemałe wątpliwości. Brak rzutu karnego dla szczecinian, „jedenastka” dla Lechii w bliźniaczej sytuacji, uznany gol po domniemanym faulu na Kowalczyku… Zwycięstwo nie przyszło łatwo.

Czas próby

Z perspektywy czasu łatwiej jest nam ocenić, że porażki z Cracovią i Piastem, a także kontrowersyjna wygrana z Pogonią nie były dziełem przypadku. Lechia przeżywała swoje problemy, które raz gorzej, a raz lepiej udawało się ukryć. Gdańszczanie mieli również szczęście, ponieważ Legia nie wykorzystywała w pełni potknięć rywala. Kiedy więc w sobotę dwie czołowe ekipy naszej ligi wybiegały na murawę, miały tyle samo punktów w tabeli. Bezpośrednie starcie miała wyłonić faworyta do końcowego triumfu.

W 17. minucie drzwi do piłkarskiego raju uchylił swojej drużynie Lukas Haraslin. Prowadzenie 1:0 udało się utrzymać do przerwy i kibice w Gdańsku zaczynali wierzyć, że mistrzowska patera jest na wyciągnięcie ręki. W drugiej połowie spotkania zawodnicy Lechii nie przypominali jednak samych siebie. Popełniali błąd za błędem, nie byli w stanie przeciwstawić się Legii, która z minuty na minutę nabierała rozpędu. Kiedy Kuciak skapitulował po raz pierwszy w 61. minucie, drużyna posypała się niczym domek z kart. Warszawianie zyskali pełną dominację i wykorzystali ją.

Triumf 3:1 dał „Wojskowym” fotel lidera. Zapewnił im także niezwykle cenną przewagę psychiczną, ponieważ teraz wszystko zależy od nich. Lechia musi wygrywać i liczyć na porażkę przeciwników. Nie wszystko jest więc w rękach zespołu Piotra Stokowca.

30 minut sobotniego spotkania mogło zniweczyć ponad 30 meczów wysiłku. Piłka jest brutalna i niesprawiedliwa, ale przecież za to ją kochamy. Dzięki swojej nieprzewidywalności zapewnia nam niezwykłą rozrywkę. Wierzymy, że jeszcze niejedna niespodzianka przed nami w pozostałych czterech kolejkach!