Leo, why? Słoweński koniec podróży Beenhakkera

Droga ku Słowenii

Nieudane mistrzostwa przeszły do historii, lada dzień miała rozpocząć się walka o bilet na mundial rozgrywany w Republice Południowej Afryki. Nastroje w kraju fantastyczne. Grupa łatwa. San Marino, wiadomo – chłopcy do bicia. Irlandia Północna? Trudny teren, siłowa piłka, ale co to dla nas. Słowacja i Słowenia to europejscy średniacy, komuś pewnie punkty urwą, ale przecież nie Polsce. Jedynie Czesi mogą stanąć nam na przeszkodzie, lecz też nie przesadzajmy. Będzie awans! No i się zaczęło. Remis ze Słowenią, wymęczone (!) zwycięstwo nad San Marino, porażka przeciwko Irlandczykom z Północy i Słowakom. Po siedmiu spotkaniach mieliśmy na swoim koncie 11 punktów.

Nie trzeba było eksperckiego oka, by zauważyć, że coś jest nie tak. Związek Leo Beenhakkera z reprezentacją Polski przechodził poważny kryzys. Holender co chwila powtarzał, że kocha naszych kadrowiczów, jednak miłości wyraźnie brakowało na linii selekcjoner – PZPN. Beenhakker narzekał, że pion szkolenia dosłownie leży. Działaczom z kolei nie podobało się, że szkoleniowiec coraz bardziej panoszy się po ich terenie. Prezes Lato tak bardzo chciał zaznaczyć swoją pozycję, że przed towarzyskim meczem z Irlandczykami w listopadzie 2008 roku postanowił wejść do szatni i wyręczyć selekcjonera w rozmowie motywacyjnej. Beenhakker powtarzał później, że był to jeden z momentów kluczowych, coś takiego nie powinno mieć miejsca w poważnej piłce.

Epilog – 9 września 2009, Maribor, godzina 20:45

Konfrontacja ze Słoweńcami była meczem ostatniej szansy. Reprezentacja Polski potrzebowała punktów jak tlenu, by przedłużyć swoje marzenia o mundialu w RPA. Leo Beenhakker zapowiadał atak od pierwszego gwizdka, piłkarze zapewniali o walce na śmierć i życie. Dwie minuty przed godziną 21 już przegrywaliśmy. Pół godziny później Słoweńcy wbijają nam drugi gwóźdź do trumny. W 63. minucie spotkania tracimy trzecią bramkę, a tym samym jakiekolwiek nadzieje na wyjazd do Afryki. Był to jeden z najgorszych meczów reprezentacji za kadencji holenderskiego szkoleniowca. Polacy bili głową w mur, nadziewali się na zabójcze kontry gospodarzy, a gdy już stwarzali sobie dogodne sytuacje, to niemiłosiernie pudłowali. Jednym słowem dramat, którego ciąg dalszy rozegrał się po końcowym gwizdku arbitra.

O godzinie 23:00 przed kamerami telewizji nSport stanął prezes Grzegorz Lato. Padają słowa: – Nie chcę podejmować decyzji pochopnie, ale decyzja jest nieodwołalna – trener Beenhakker przestaje być trenerem reprezentacji. Po chwili pojawia pytanie o to, jak decyzję o dymisji przyjął holenderski szkoleniowiec. Ku zdziwieniu dziennikarzy, prezes Lato wypala, że z Beenhakkerem jeszcze na ten temat nie rozmawiał, ale pan trener pewnie się domyśla, że to koniec współpracy.

W tym samym momencie pan trener stoi kilka metrów dalej i udziela wywiadu innej telewizji. Sytuacja jest tragikomiczna. Człowiek, który pracował w jednym z największych klubów piłkarskich na świecie, został publicznie zwolniony na kameralnym stadionie w Mariborze, o czym sam dowiaduje się jako ostatni. Kilka minut później Beenhakker pojawia się w sali konferencyjnej. Bez czekania na jakiekolwiek pytania rozpoczyna swój krótki monolog. Przyznaje się do błędu, dziękuje za wspólnie spędzony czas i wbija szpilę w Polski Związek Piłki Nożnej, a szczególnie w Grzegorza Latę. – Myślę, że po trzech latach współpracy dobre wychowanie i szacunek powinny sprawić, że najpierw o decyzji dowiaduje się trener, a nie telewizja. Jeżeli pan Lato w ten sposób się wypowiedział, to dużo więcej mówi to o nim niż o mnie. Ja zamierzam wyjść frontowymi drzwiami, z wysoko podniesioną głową.

Leo, why?

Jak powiedział, tak zrobił. Leo Beenhakker opuścił salę konferencyjną, wyjechał z Polski i zarzekł się, że z Grzegorzem Lato już więcej do czynienia mieć nie chce. Holender ograniczył się do udzielania wywiadów, w których obnażał kolejne wybryki Laty i jego najbliższych współpracowników. Skarżył się, że prezes PZPN-u w momencie publicznego zwalniania go z funkcji selekcjonera reprezentacji Polski był pod wpływem alkoholu. Zarzucał też, że Związek zarządzany jest przez amatorów wpatrzonych w swoje stołki, którzy nie mają jakiegokolwiek pomysłu na system szkolenia trenerów i zawodników.

Taki był smutny koniec przygody Leo Beenhakkera w naszym kraju. Przyzwyczajony do najwyższych standardów szkoleniowiec został potraktowany w sposób prostacki i skandaliczny. Można mieć do Holendra pretensje o brak wyników w końcowym okresie pracy z naszą kadrą, jednak trzeba mu też oddać, że wprowadził polską piłkę na europejskie salony. Niestety, trafił jednak na zarząd, którego miejsce było w lesie…

• Leo Beenhakker
• Reprezentacja Polski
• Polska
• Słowenia

Droga ku Słowenii

Nieudane mistrzostwa przeszły do historii, lada dzień miała rozpocząć się walka o bilet na mundial rozgrywany w Republice Południowej Afryki. Nastroje w kraju fantastyczne. Grupa łatwa. San Marino, wiadomo – chłopcy do bicia. Irlandia Północna? Trudny teren, siłowa piłka, ale co to dla nas. Słowacja i Słowenia to europejscy średniacy, komuś pewnie punkty urwą, ale przecież nie Polsce. Jedynie Czesi mogą stanąć nam na przeszkodzie, lecz też nie przesadzajmy. Będzie awans! No i się zaczęło. Remis ze Słowenią, wymęczone (!) zwycięstwo nad San Marino, porażka przeciwko Irlandczykom z Północy i Słowakom. Po siedmiu spotkaniach mieliśmy na swoim koncie 11 punktów.

Nie trzeba było eksperckiego oka, by zauważyć, że coś jest nie tak. Związek Leo Beenhakkera z reprezentacją Polski przechodził poważny kryzys. Holender co chwila powtarzał, że kocha naszych kadrowiczów, jednak miłości wyraźnie brakowało na linii selekcjoner – PZPN. Beenhakker narzekał, że pion szkolenia dosłownie leży. Działaczom z kolei nie podobało się, że szkoleniowiec coraz bardziej panoszy się po ich terenie. Prezes Lato tak bardzo chciał zaznaczyć swoją pozycję, że przed towarzyskim meczem z Irlandczykami w listopadzie 2008 roku postanowił wejść do szatni i wyręczyć selekcjonera w rozmowie motywacyjnej. Beenhakker powtarzał później, że był to jeden z momentów kluczowych, coś takiego nie powinno mieć miejsca w poważnej piłce.

Epilog – 9 września 2009, Maribor, godzina 20:45

Konfrontacja ze Słoweńcami była meczem ostatniej szansy. Reprezentacja Polski potrzebowała punktów jak tlenu, by przedłużyć swoje marzenia o mundialu w RPA. Leo Beenhakker zapowiadał atak od pierwszego gwizdka, piłkarze zapewniali o walce na śmierć i życie. Dwie minuty przed godziną 21 już przegrywaliśmy. Pół godziny później Słoweńcy wbijają nam drugi gwóźdź do trumny. W 63. minucie spotkania tracimy trzecią bramkę, a tym samym jakiekolwiek nadzieje na wyjazd do Afryki. Był to jeden z najgorszych meczów reprezentacji za kadencji holenderskiego szkoleniowca. Polacy bili głową w mur, nadziewali się na zabójcze kontry gospodarzy, a gdy już stwarzali sobie dogodne sytuacje, to niemiłosiernie pudłowali. Jednym słowem dramat, którego ciąg dalszy rozegrał się po końcowym gwizdku arbitra.

O godzinie 23:00 przed kamerami telewizji nSport stanął prezes Grzegorz Lato. Padają słowa: – Nie chcę podejmować decyzji pochopnie, ale decyzja jest nieodwołalna – trener Beenhakker przestaje być trenerem reprezentacji. Po chwili pojawia pytanie o to, jak decyzję o dymisji przyjął holenderski szkoleniowiec. Ku zdziwieniu dziennikarzy, prezes Lato wypala, że z Beenhakkerem jeszcze na ten temat nie rozmawiał, ale pan trener pewnie się domyśla, że to koniec współpracy.

W tym samym momencie pan trener stoi kilka metrów dalej i udziela wywiadu innej telewizji. Sytuacja jest tragikomiczna. Człowiek, który pracował w jednym z największych klubów piłkarskich na świecie, został publicznie zwolniony na kameralnym stadionie w Mariborze, o czym sam dowiaduje się jako ostatni. Kilka minut później Beenhakker pojawia się w sali konferencyjnej. Bez czekania na jakiekolwiek pytania rozpoczyna swój krótki monolog. Przyznaje się do błędu, dziękuje za wspólnie spędzony czas i wbija szpilę w Polski Związek Piłki Nożnej, a szczególnie w Grzegorza Latę. – Myślę, że po trzech latach współpracy dobre wychowanie i szacunek powinny sprawić, że najpierw o decyzji dowiaduje się trener, a nie telewizja. Jeżeli pan Lato w ten sposób się wypowiedział, to dużo więcej mówi to o nim niż o mnie. Ja zamierzam wyjść frontowymi drzwiami, z wysoko podniesioną głową.

Leo, why?

Jak powiedział, tak zrobił. Leo Beenhakker opuścił salę konferencyjną, wyjechał z Polski i zarzekł się, że z Grzegorzem Lato już więcej do czynienia mieć nie chce. Holender ograniczył się do udzielania wywiadów, w których obnażał kolejne wybryki Laty i jego najbliższych współpracowników. Skarżył się, że prezes PZPN-u w momencie publicznego zwalniania go z funkcji selekcjonera reprezentacji Polski był pod wpływem alkoholu. Zarzucał też, że Związek zarządzany jest przez amatorów wpatrzonych w swoje stołki, którzy nie mają jakiegokolwiek pomysłu na system szkolenia trenerów i zawodników.

Taki był smutny koniec przygody Leo Beenhakkera w naszym kraju. Przyzwyczajony do najwyższych standardów szkoleniowiec został potraktowany w sposób prostacki i skandaliczny. Można mieć do Holendra pretensje o brak wyników w końcowym okresie pracy z naszą kadrą, jednak trzeba mu też oddać, że wprowadził polską piłkę na europejskie salony. Niestety, trafił jednak na zarząd, którego miejsce było w lesie…