Lech Poznań i czas weryfikacji – dla kogo to kluczowe pół roku?

Tej zimy jednak zaskoczył. Mieliśmy okazję widzieć z bliska jego wyczyny na bocznym boisku treningowym z Hansą Rostock. Wyglądał na napastnika, który może jeszcze strzelić kilka brameczek w PKO Ekstraklasie. Pewnie to jego ostatnie pół roku w Poznaniu, ale to też jeszcze szansa na pokazanie się. CV mówi jednak samo za siebie, a wyrachowanie u niego wciąż jest na naprawdę dobrym poziomie. Nie zdziwimy się, gdy John van den Brom użyje go w pewnym momencie jako asa z ławki, gdy drużynie nie będzie szło. To jeszcze nie jest piłkarski wrak i będzie miał okazję to udowodnić.

Lech Poznań może zyskać gwiazdę ligi

Adriel Ba Loua jest już w Poznaniu półtora roku. Tak naprawdę każda jego runda jest poprzedzona problemami zdrowotnymi. Zawsze przydarzy się jakaś kontuzja, a to za późno dołączył do drużyny, zawsze coś. Zaczyna brakować usprawiedliwień, a przecież przychodził jako skrzydłowy, który w normalnych warunkach nigdy by nie trafił do Polski. No i co? Fajnie zaprezentował się w pierwszych meczach, pokazał niezły gaz, ale nigdy nie był podstawowym zawodnikiem Lecha dłużej niż przez kilka spotkań.

Najwyższy czas dla Ba Louy, aby stać się jednym z wielu. Tym bardziej że wygląda na to, że będzie podstawowym skrzydłowym. Przynajmniej na to wskazują sparingi, w których wygląda solidnie, ale bez tego „wow”. A cały Poznań czeka na to „wow”. W końcu Iworyjczyk jest w stanie zaczarować defensywę rywali i ją ośmieszyć. Zresztą taka mała statystyka obrazująca, że w Lechu jeszcze się nie odnalazł:

• Viktoria Pilzno – 49 spotkań, 9 bramek, 6 asyst,
• Lech Poznań – 37 spotkań, 1 bramka, 3 asysty.

To musi być jego runda. W innym wypadku będziemy mogli powiedzieć, że w ciągu dwóch lat w „Kolejorzu” nie zrobił tak naprawdę nic oprócz zaliczenia kilku imprez na Starym Rynku.

Jednosezonowiec?

Razem z Mikaelem Ishakiem poprowadził „Kolejorz” do mistrzostwa na stulecie. Już na zawsze zapisał się w historii poznańskiego futbolu. Mimo tego Joao Amaral to strasznie chimeryczny zawodnik. Być może dlatego szczytem dla niego jest Lech Poznań. To, jak obniżył loty, jest przerażające. To był ten Amaral za Dariusza Żurawia. Niedokładny, machający rękami, bez motywacji do gry. Tak to wygląda. Sama mowa ciała u niego zmieniła się w ciągu kilku miesięcy.

Nawet jako gwiazda ligi stracił miejsce w składzie i niekoniecznie wiosną je odzyska. Wszyscy wiemy, że stać go na wiele. Wiemy, jak dużo jest w stanie dać jako podwieszony napastnik, a występ na stoperze w sparingu z Hansą był po prostu potrzebą chwili. Nie pomyliliśmy się, van den Brom wystawił go na środku defensywy. Zaczęło się już mówić o jego odejściu, wygląda jednak na to, że pozostanie do końca sezonu, a więc ma szansę udowodnić swoją jakość nie tylko na polskim podwórku, ale też w Europie. W innym przypadku zostanie jednosezonowcem.

Barry Douglas powinien zacząć myśleć o emeryturze?

Swoje w futbolu już zdobył. Dwa tytuły mistrza Polski z Maciejem Skorżą podniósł. Tym bardziej jest to sukces, że miało to miejsce w dwóch różnych epokach „Kolejorza”. Barry Douglas wieku niestety nie oszuka. Jesień stracił głównie przez kontuzje, ale już na początku rundy wyglądał na zawodnika, który z biegiem lat stracił wiele atutów. Szkot to już tylko alternatywa, i to głęboka. Nie ma co go w tym momencie porównywać do Pedro Rebocho.

Wielkim znakiem zapytania jest to, jak będzie wyglądał Barry Douglas po tak poważnej kontuzji. Czy jest jeszcze w stanie wrócić na obroty ekstraklasowe? Lech Poznań to dla niego drugi dom, ale być może po sezonie będzie trzeba się pożegnać i zakończyć tę jakże owocną współpracę. „Kolejorz” musi poszerzać kadrę i dokładać kolejne jakościowe klocki do tej budowy. Douglas choć wnosi niesamowitą wartość mentalną, tak piłkarsko coraz bardziej ustępuje młodszym kolegom. Może się mylimy i sympatyczny Szkot jeszcze zabiega niejednego skrzydłowego, dorzuci parę dośrodkowań do Ishaka i przypomni o swoim genialnym strzale z rzutu wolnego.

• Adriel Ba Loua
• Artur Sobiech
• Barry Douglas
• Filip Marchwiński
• João Amaral
• Lech Poznań
• PKO Ekstraklasa

Tej zimy jednak zaskoczył. Mieliśmy okazję widzieć z bliska jego wyczyny na bocznym boisku treningowym z Hansą Rostock. Wyglądał na napastnika, który może jeszcze strzelić kilka brameczek w PKO Ekstraklasie. Pewnie to jego ostatnie pół roku w Poznaniu, ale to też jeszcze szansa na pokazanie się. CV mówi jednak samo za siebie, a wyrachowanie u niego wciąż jest na naprawdę dobrym poziomie. Nie zdziwimy się, gdy John van den Brom użyje go w pewnym momencie jako asa z ławki, gdy drużynie nie będzie szło. To jeszcze nie jest piłkarski wrak i będzie miał okazję to udowodnić.

Lech Poznań może zyskać gwiazdę ligi

Adriel Ba Loua jest już w Poznaniu półtora roku. Tak naprawdę każda jego runda jest poprzedzona problemami zdrowotnymi. Zawsze przydarzy się jakaś kontuzja, a to za późno dołączył do drużyny, zawsze coś. Zaczyna brakować usprawiedliwień, a przecież przychodził jako skrzydłowy, który w normalnych warunkach nigdy by nie trafił do Polski. No i co? Fajnie zaprezentował się w pierwszych meczach, pokazał niezły gaz, ale nigdy nie był podstawowym zawodnikiem Lecha dłużej niż przez kilka spotkań.

Najwyższy czas dla Ba Louy, aby stać się jednym z wielu. Tym bardziej że wygląda na to, że będzie podstawowym skrzydłowym. Przynajmniej na to wskazują sparingi, w których wygląda solidnie, ale bez tego „wow”. A cały Poznań czeka na to „wow”. W końcu Iworyjczyk jest w stanie zaczarować defensywę rywali i ją ośmieszyć. Zresztą taka mała statystyka obrazująca, że w Lechu jeszcze się nie odnalazł:

• Viktoria Pilzno – 49 spotkań, 9 bramek, 6 asyst,
• Lech Poznań – 37 spotkań, 1 bramka, 3 asysty.

To musi być jego runda. W innym wypadku będziemy mogli powiedzieć, że w ciągu dwóch lat w „Kolejorzu” nie zrobił tak naprawdę nic oprócz zaliczenia kilku imprez na Starym Rynku.

Jednosezonowiec?

Razem z Mikaelem Ishakiem poprowadził „Kolejorz” do mistrzostwa na stulecie. Już na zawsze zapisał się w historii poznańskiego futbolu. Mimo tego Joao Amaral to strasznie chimeryczny zawodnik. Być może dlatego szczytem dla niego jest Lech Poznań. To, jak obniżył loty, jest przerażające. To był ten Amaral za Dariusza Żurawia. Niedokładny, machający rękami, bez motywacji do gry. Tak to wygląda. Sama mowa ciała u niego zmieniła się w ciągu kilku miesięcy.

Nawet jako gwiazda ligi stracił miejsce w składzie i niekoniecznie wiosną je odzyska. Wszyscy wiemy, że stać go na wiele. Wiemy, jak dużo jest w stanie dać jako podwieszony napastnik, a występ na stoperze w sparingu z Hansą był po prostu potrzebą chwili. Nie pomyliliśmy się, van den Brom wystawił go na środku defensywy. Zaczęło się już mówić o jego odejściu, wygląda jednak na to, że pozostanie do końca sezonu, a więc ma szansę udowodnić swoją jakość nie tylko na polskim podwórku, ale też w Europie. W innym przypadku zostanie jednosezonowcem.

Barry Douglas powinien zacząć myśleć o emeryturze?

Swoje w futbolu już zdobył. Dwa tytuły mistrza Polski z Maciejem Skorżą podniósł. Tym bardziej jest to sukces, że miało to miejsce w dwóch różnych epokach „Kolejorza”. Barry Douglas wieku niestety nie oszuka. Jesień stracił głównie przez kontuzje, ale już na początku rundy wyglądał na zawodnika, który z biegiem lat stracił wiele atutów. Szkot to już tylko alternatywa, i to głęboka. Nie ma co go w tym momencie porównywać do Pedro Rebocho.

Wielkim znakiem zapytania jest to, jak będzie wyglądał Barry Douglas po tak poważnej kontuzji. Czy jest jeszcze w stanie wrócić na obroty ekstraklasowe? Lech Poznań to dla niego drugi dom, ale być może po sezonie będzie trzeba się pożegnać i zakończyć tę jakże owocną współpracę. „Kolejorz” musi poszerzać kadrę i dokładać kolejne jakościowe klocki do tej budowy. Douglas choć wnosi niesamowitą wartość mentalną, tak piłkarsko coraz bardziej ustępuje młodszym kolegom. Może się mylimy i sympatyczny Szkot jeszcze zabiega niejednego skrzydłowego, dorzuci parę dośrodkowań do Ishaka i przypomni o swoim genialnym strzale z rzutu wolnego.