Do Pucharu Narodów Afryki coraz mniej czasu. Redakcja iGola stara się Wam przybliżyć nadchodzący turniej, którego Europa często nie dostrzega. O wypowiedź na temat imprezy w Gwinei i Gabonie Równikowym poprosiliśmy Wojciecha Łazarka. Były selekcjoner reprezentacji Polski część swojej trenerskiej kariery spędził właśnie w Afryce i doskonale orientuje się w tamtejszych klimatach.
Afrykańskie turnieje zawsze są wyjątkowe nie tylko ze względu na przebieg turnieju czy jego nieprzewidywalność, ale także z powodu terminu, w którym są rozgrywane, czyli środka zimy. Nie sądzi Pan, że wygodniej byłoby, gdyby PNA był rozgrywany latem, tak jak ostatnie mistrzostwa świata w RPA?
Wojciech Łazarek: Proszę Pana, byłem na jednej takiej konferencji szkoleniowej, gdzie wypowiadali się trenerzy reprezentacji i kierownictwa poszczególnych związków. W Afryce najsmutniejsza dla tej imprezy jest pogoda. Oni wszyscy sugerowali, że w tych warunkach organizmy poniosą zdecydowanie większą stratę, niż gdy zawodnicy wyjadą z klubów europejskich czy innych i powrócą. Część powróci po eliminacjach, część po ćwierćfinałach itd. Takie były dywagacje.
Czyli bardziej obciążające dla organizmów piłkarzy byłoby granie w Afryce latem niż obecne wyjeżdżanie w środku sezonu i rozgrywanie większej liczby spotkań niż normalnie?
Tak, oczywiście. Tak było przedtem, konferencja była pięć lat temu i wtedy podchodzono do tego z taką troską. Chociaż myślałem, że coś się zmieni, ale nic się nie zmieniło. Poszczególne federacje zrobiły taką otoczkę ochronną dla siebie i zawodników, którzy podpisują kontrakt. Zresztą obarczone to jest przepisami FIFA, według których na mistrzostwa świata i kontynentów kluby muszą zawodników oddać. No niestety, nikt nikomu nie odpuści.
W tym roku gospodarzami są Gwinea Równikowa i Gabon, które raczej nie kojarzą się kibicom z futbolowymi potęgami. Co może Pan powiedzieć o tych zespołach?
Statystycznie oraz sugerując się ostatnimi osiągnięciami, prawdą jest, że nikt specjalnie poważnie nie bierze wysokich umiejętności organizatorów tej imprezy. Ale nie zapominajmy, że w Afryce – nawet nie umiem tego dokładnie Panu opisać – niesamowicie wygląda dwuletni okres procesu szkolenia w klubach. To niby się nawarstwia, zawodnicy trenują, każda federacja ma jakieś ambicje i raptem wyskakują na kolejnych mistrzostwach duże indywidualności. W tym przypadku może być podobnie.
Bycie gospodarzem zobowiązuje, więc federacje tych państw mogły się zmobilizować i jest szansa, że czymś nas te drużyny zaskoczą?
Wie Pan, rozegrałem w Afryce osiemnaście spotkań na wyjazdach i wiem jak trudno jest i ze względu na publiczności, i ze względu na organizację imprezy, osiągnąć jakiś korzystny wynik. Myślę, że handicapem tych drużyn będzie niesamowita reakcja publiczności oraz stadiony, które na pewno, jak popularnie się mówi, ogrywają bądź robią wszystko, żeby czuć się dobrze w skróceniu dystansu, w grze przestrzennej. Gospodarze na tych stadionach trenowali i na pewno będą dobrze przygotowani.
Czego mogą się spodziewać kibice, którzy przyjadą do Afryki na ten turniej, bo zawsze znajdzie się garstka fanatyków. Spędził Pan w Afryce trochę czasu, proszę nam powiedzieć, jak bardzo odrębna jest to kultura, jacy są Afrykanie?
Afryka czyni powolne, ale wyraźne postępy. Problemem jest tylko, jak szybki będzie ten postęp, jeśli chodzi o same wartości taktyczne. Czy uda się wyegzekwować pewne założenia taktyczne dla potrzeb tej imprezy – i to jest jedyny problem. Bo jestem przekonany, że ze względu na technikę czy spontaniczność, bo tu wszystko jest podporządkowane pod grę ofensywną, będzie to wspaniała impreza. Natomiast mankamentem mimo wszystko i na tych mistrzostwach będą nie najlepsze, nie najbardziej wartościowe realizacje założeń taktycznych. Bo trudno tutaj natychmiast zmienić mentalność czy wkomponować dyscyplinę taktyczną zawodnikom na potrzeby reprezentacji. Oni są mimo wszystko rozhulani, rozbrykani i niekiedy mi to przypomina, na pewno Pan oglądał, grę takich maluchów w szkole podstawowej – w momencie przechwytu piłki celem jest tylko i wyłącznie gra ofensywna.
Na turnieju zabraknie takich drużyn jak Kamerun, Egipt, Nigeria czy RPA. Czy to znaczy, że poziom w Afryce zaczął się wyrównywać i kończy się dominacja tych charakterystycznych dla kontynentu w ostatnich latach drużyn?
Słuszna Pana obserwacja. Zaczyna się nie tylko wyrównywać. Ten pęd do postępu jest ukierunkowany pod te największe federacje. Tak jak dawniej małpowano Tunezję czy nawet ostatnio Ghanę bądź Egipt, to teraz znowu pewne reprezentacje odżyją i będą bardzo groźne. Bo to nie jest tak, że Tunezja miała na ostatnich mistrzostwach jakąś zadyszkę i tam amplituda była nieciekawa. Ale jestem przekonany, że na tym turnieju będzie bardzo groźnym zespołem.
Świetnie w eliminacjach zaprezentował się Niger, który wygrał rywalizację z Egiptem i RPA. Można tę drużynę określić mianem czarnego konia zawodów?
Bardzo szkoda jest mi Egiptu, bo wie Pan dlaczego oni odpadli? Tam były te zawirowania na tle politycznym i… w ogóle Afrykańczycy są bardzo takimi delikatnymi, subtelnymi ludźmi, zaangażowani uczuciowo w pewne zjawiska, które są okolone takimi przypadkami, do jakich doszło ostatnio w Egipcie, Tunezji czy Syrii. Oni są bardzo wrażliwi i to widać także w niektórych spotkaniach. Jak coś ułoży się nie tak, ktoś komuś jakąś krzywdę zrobił, czy nawet po reakcjach, werdyktach sędziów, to niech Pan zauważy, że przez następne 5-10 minut drużyna jest rozklekotana, tak było w przypadku Egiptu. Jestem przekonany, że to duża strata, że Egiptu nie ma w tych finałach.
Całkowicie się z Panem zgadzam. Końcówka eliminacji, gdy sytuacja w Egipcie trochę się uspokoiła, pokazała, że Egipt wciąż potrafi grać w piłkę.
Tak, tym bardziej, że ja Egipt dobrze znam. Poprawiło się szkolenie, które jest bardzo poważnie traktowane przez kluby. Ogólnie są to zdolni ludzie pod względem koordynacji ruchowej do tej dyscypliny sportu. Stąd ciągle jest dużo indywidualności na bardzo wysokim poziomie.
Jeśli chodzi o faworytów turnieju, to chyba zgodzi się Pan ze mną, że są to Wybrzeże Kości Słoniowej i Ghana?
No tak, ale nie wolno pominąć Tunezji. Jednak myślę, że dopiero w ćwierćfinałach będziemy mogli poznać, kto z jakimi szansami wejdzie do półfinałów czy finałów i ta suma ogólnych umiejętności będzie decydowała, że… zresztą zobaczymy pod względem taktycznym, kto jest jak przygotowany do tych mistrzostw. Przykładowo Sudan, który prowadziłem, jest już od półtora miesiąca na zgrupowaniu, co nigdy wcześniej nie było możliwe. Ze względu na prowadzoną wojnę w Darfurze warunki ekonomiczne były fatalne. Ja naprawdę spotykałem się z bardzo poważnymi kłopotami, żeby właściwie przygotować reprezentację. Teraz warunki ekonomiczne się poprawiły i mogą sobie pozwolić na półtoramiesięczne przygotowania, co kiedyś się nie zdarzało. A tak poza tym, Sudan też może być ciekawym zespołem, może ciekawym to tak nieładnie brzmi, ale zespołem o dużych możliwościach piłkarskich i ambicjonalnych.
Patrząc z perspektywy czasu, widzi Pan duży progres, odkąd zakończył Pan prowadzenie tej reprezentacji?
Ja już przedtem widziałem olbrzymie możliwości w tym zespole. Przez dwa lata miałem okazję zobaczyć, jak dużo jest różnych indywidualności, tylko tak trudno było to wszystko scalić w ogólną wartość. Bo wiele było takich sytuacji jak przyjście Lamazano, czy – dla nas to śmieszne sprawy – ale jak kolizje z prawem, bo jednak Koran rządzi się tam swoimi zasadami. W Sudanie część ludności to byli katolicy, część muzułmanie i było dużo kłopotów. Myślę, że teraz, gdy uspokoiło się w Darfurze, mamy dwie reprezentacje Sudanu. Oczywiście ta druga jeszcze nie awansowała, ale jest już spokojnie. Fakt, że na właściwe przygotowanie mają półtora miesiąca świadczy, że poważnie traktują tę imprezę.
Komu będzie Pan kibicować w czasie tegorocznego turnieju i kto jest Pana faworytem?
Zawsze się wstrzymuję od takich ocen, gdyż nie wiem, jakie będą składy, ilu kontuzjowanych, bo tu jednak będzie przemiał, leci siatkarnia w ligach europejskich i w każdym tygodniu może nastąpić diametralna zmiana. A niestety ci, którzy grają w Europie, to w każdej z drużyn afrykańskich są jakąś siłą napędową reprezentacji. I tylko to mnie wstrzymuje od oceny.
Do Pucharu Narodów Afryki coraz mniej czasu. Redakcja iGola stara się Wam przybliżyć nadchodzący turniej, którego Europa często nie dostrzega. O wypowiedź na temat imprezy w Gwinei i Gabonie Równikowym poprosiliśmy Wojciecha Łazarka. Były selekcjoner reprezentacji Polski część swojej trenerskiej kariery spędził właśnie w Afryce i doskonale orientuje się w tamtejszych klimatach.
Afrykańskie turnieje zawsze są wyjątkowe nie tylko ze względu na przebieg turnieju czy jego nieprzewidywalność, ale także z powodu terminu, w którym są rozgrywane, czyli środka zimy. Nie sądzi Pan, że wygodniej byłoby, gdyby PNA był rozgrywany latem, tak jak ostatnie mistrzostwa świata w RPA?
Wojciech Łazarek: Proszę Pana, byłem na jednej takiej konferencji szkoleniowej, gdzie wypowiadali się trenerzy reprezentacji i kierownictwa poszczególnych związków. W Afryce najsmutniejsza dla tej imprezy jest pogoda. Oni wszyscy sugerowali, że w tych warunkach organizmy poniosą zdecydowanie większą stratę, niż gdy zawodnicy wyjadą z klubów europejskich czy innych i powrócą. Część powróci po eliminacjach, część po ćwierćfinałach itd. Takie były dywagacje.
Czyli bardziej obciążające dla organizmów piłkarzy byłoby granie w Afryce latem niż obecne wyjeżdżanie w środku sezonu i rozgrywanie większej liczby spotkań niż normalnie?
Tak, oczywiście. Tak było przedtem, konferencja była pięć lat temu i wtedy podchodzono do tego z taką troską. Chociaż myślałem, że coś się zmieni, ale nic się nie zmieniło. Poszczególne federacje zrobiły taką otoczkę ochronną dla siebie i zawodników, którzy podpisują kontrakt. Zresztą obarczone to jest przepisami FIFA, według których na mistrzostwa świata i kontynentów kluby muszą zawodników oddać. No niestety, nikt nikomu nie odpuści.
W tym roku gospodarzami są Gwinea Równikowa i Gabon, które raczej nie kojarzą się kibicom z futbolowymi potęgami. Co może Pan powiedzieć o tych zespołach?
Statystycznie oraz sugerując się ostatnimi osiągnięciami, prawdą jest, że nikt specjalnie poważnie nie bierze wysokich umiejętności organizatorów tej imprezy. Ale nie zapominajmy, że w Afryce – nawet nie umiem tego dokładnie Panu opisać – niesamowicie wygląda dwuletni okres procesu szkolenia w klubach. To niby się nawarstwia, zawodnicy trenują, każda federacja ma jakieś ambicje i raptem wyskakują na kolejnych mistrzostwach duże indywidualności. W tym przypadku może być podobnie.
Bycie gospodarzem zobowiązuje, więc federacje tych państw mogły się zmobilizować i jest szansa, że czymś nas te drużyny zaskoczą?
Wie Pan, rozegrałem w Afryce osiemnaście spotkań na wyjazdach i wiem jak trudno jest i ze względu na publiczności, i ze względu na organizację imprezy, osiągnąć jakiś korzystny wynik. Myślę, że handicapem tych drużyn będzie niesamowita reakcja publiczności oraz stadiony, które na pewno, jak popularnie się mówi, ogrywają bądź robią wszystko, żeby czuć się dobrze w skróceniu dystansu, w grze przestrzennej. Gospodarze na tych stadionach trenowali i na pewno będą dobrze przygotowani.
Czego mogą się spodziewać kibice, którzy przyjadą do Afryki na ten turniej, bo zawsze znajdzie się garstka fanatyków. Spędził Pan w Afryce trochę czasu, proszę nam powiedzieć, jak bardzo odrębna jest to kultura, jacy są Afrykanie?
Afryka czyni powolne, ale wyraźne postępy. Problemem jest tylko, jak szybki będzie ten postęp, jeśli chodzi o same wartości taktyczne. Czy uda się wyegzekwować pewne założenia taktyczne dla potrzeb tej imprezy – i to jest jedyny problem. Bo jestem przekonany, że ze względu na technikę czy spontaniczność, bo tu wszystko jest podporządkowane pod grę ofensywną, będzie to wspaniała impreza. Natomiast mankamentem mimo wszystko i na tych mistrzostwach będą nie najlepsze, nie najbardziej wartościowe realizacje założeń taktycznych. Bo trudno tutaj natychmiast zmienić mentalność czy wkomponować dyscyplinę taktyczną zawodnikom na potrzeby reprezentacji. Oni są mimo wszystko rozhulani, rozbrykani i niekiedy mi to przypomina, na pewno Pan oglądał, grę takich maluchów w szkole podstawowej – w momencie przechwytu piłki celem jest tylko i wyłącznie gra ofensywna.
Na turnieju zabraknie takich drużyn jak Kamerun, Egipt, Nigeria czy RPA. Czy to znaczy, że poziom w Afryce zaczął się wyrównywać i kończy się dominacja tych charakterystycznych dla kontynentu w ostatnich latach drużyn?
Słuszna Pana obserwacja. Zaczyna się nie tylko wyrównywać. Ten pęd do postępu jest ukierunkowany pod te największe federacje. Tak jak dawniej małpowano Tunezję czy nawet ostatnio Ghanę bądź Egipt, to teraz znowu pewne reprezentacje odżyją i będą bardzo groźne. Bo to nie jest tak, że Tunezja miała na ostatnich mistrzostwach jakąś zadyszkę i tam amplituda była nieciekawa. Ale jestem przekonany, że na tym turnieju będzie bardzo groźnym zespołem.
Świetnie w eliminacjach zaprezentował się Niger, który wygrał rywalizację z Egiptem i RPA. Można tę drużynę określić mianem czarnego konia zawodów?
Bardzo szkoda jest mi Egiptu, bo wie Pan dlaczego oni odpadli? Tam były te zawirowania na tle politycznym i… w ogóle Afrykańczycy są bardzo takimi delikatnymi, subtelnymi ludźmi, zaangażowani uczuciowo w pewne zjawiska, które są okolone takimi przypadkami, do jakich doszło ostatnio w Egipcie, Tunezji czy Syrii. Oni są bardzo wrażliwi i to widać także w niektórych spotkaniach. Jak coś ułoży się nie tak, ktoś komuś jakąś krzywdę zrobił, czy nawet po reakcjach, werdyktach sędziów, to niech Pan zauważy, że przez następne 5-10 minut drużyna jest rozklekotana, tak było w przypadku Egiptu. Jestem przekonany, że to duża strata, że Egiptu nie ma w tych finałach.
Całkowicie się z Panem zgadzam. Końcówka eliminacji, gdy sytuacja w Egipcie trochę się uspokoiła, pokazała, że Egipt wciąż potrafi grać w piłkę.
Tak, tym bardziej, że ja Egipt dobrze znam. Poprawiło się szkolenie, które jest bardzo poważnie traktowane przez kluby. Ogólnie są to zdolni ludzie pod względem koordynacji ruchowej do tej dyscypliny sportu. Stąd ciągle jest dużo indywidualności na bardzo wysokim poziomie.
Jeśli chodzi o faworytów turnieju, to chyba zgodzi się Pan ze mną, że są to Wybrzeże Kości Słoniowej i Ghana?
No tak, ale nie wolno pominąć Tunezji. Jednak myślę, że dopiero w ćwierćfinałach będziemy mogli poznać, kto z jakimi szansami wejdzie do półfinałów czy finałów i ta suma ogólnych umiejętności będzie decydowała, że… zresztą zobaczymy pod względem taktycznym, kto jest jak przygotowany do tych mistrzostw. Przykładowo Sudan, który prowadziłem, jest już od półtora miesiąca na zgrupowaniu, co nigdy wcześniej nie było możliwe. Ze względu na prowadzoną wojnę w Darfurze warunki ekonomiczne były fatalne. Ja naprawdę spotykałem się z bardzo poważnymi kłopotami, żeby właściwie przygotować reprezentację. Teraz warunki ekonomiczne się poprawiły i mogą sobie pozwolić na półtoramiesięczne przygotowania, co kiedyś się nie zdarzało. A tak poza tym, Sudan też może być ciekawym zespołem, może ciekawym to tak nieładnie brzmi, ale zespołem o dużych możliwościach piłkarskich i ambicjonalnych.
Patrząc z perspektywy czasu, widzi Pan duży progres, odkąd zakończył Pan prowadzenie tej reprezentacji?
Ja już przedtem widziałem olbrzymie możliwości w tym zespole. Przez dwa lata miałem okazję zobaczyć, jak dużo jest różnych indywidualności, tylko tak trudno było to wszystko scalić w ogólną wartość. Bo wiele było takich sytuacji jak przyjście Lamazano, czy – dla nas to śmieszne sprawy – ale jak kolizje z prawem, bo jednak Koran rządzi się tam swoimi zasadami. W Sudanie część ludności to byli katolicy, część muzułmanie i było dużo kłopotów. Myślę, że teraz, gdy uspokoiło się w Darfurze, mamy dwie reprezentacje Sudanu. Oczywiście ta druga jeszcze nie awansowała, ale jest już spokojnie. Fakt, że na właściwe przygotowanie mają półtora miesiąca świadczy, że poważnie traktują tę imprezę.
Komu będzie Pan kibicować w czasie tegorocznego turnieju i kto jest Pana faworytem?
Zawsze się wstrzymuję od takich ocen, gdyż nie wiem, jakie będą składy, ilu kontuzjowanych, bo tu jednak będzie przemiał, leci siatkarnia w ligach europejskich i w każdym tygodniu może nastąpić diametralna zmiana. A niestety ci, którzy grają w Europie, to w każdej z drużyn afrykańskich są jakąś siłą napędową reprezentacji. I tylko to mnie wstrzymuje od oceny.
Komentarze
Nikt jeszcze nie skomentował tego tekstu. Bądź pierwszy.