Przyjmują, czyli będą zwalniać. Zwalniają, czyli będą przyjmować. Trenerska karuzela w ekstraklasie kręci się nieprzerwanie od lat i konia z rzędem temu, kto zatrzyma ten chory proceder. Jeśli Jan Urban wyleci z Poznania, będzie to kolejny dowód na to, że prezesów ekstraklasy należałoby zamknąć w pokojach bez klamek.
Umarł król, niech żyje król. Lech Poznań, mimo tego, że wciąż jest panującym mistrzem Polski, powoli zbiera manatki i opuszcza królewskie komnaty. Całą przeprowadzką dyryguje Jan Urban, który ze względu na niską lokatę w ligowej tabeli może stracić pracę. Jednak poznańskim decydentom polecamy ochłonąć, pójść po rozum do głowy i przeanalizować całą przygodę Urbana na Bułgarskiej. A jeśli oni nie chcą analizować, my zrobimy to za nich.
Był 12 października 2015 roku – oficjalnie zaprezentowano Jana Urbana jako szkoleniowca Lecha Poznań. Dwukrotny mistrz Polski z Legią dostał proste zadanie – wyciągnąć Lecha z dołka i zagrać w europejskich pucharach w sezonie 16/17. Biorąc pod uwagę fakt, że „Kolejorz” zajmował ostatnie miejsce w tabeli ekstraklasy, a od patrzenia na ich grę bolały zęby, powieki, prawe płuco i mięśnie, o których istnieniu nie mieliśmy pojęcia, to wymagania poznańskich włodarzy były co najmniej absurdalne. Ale mimo wszystko Urban podjął rękawicę.
Swego czasu dało się słyszeć głosy, które kreowały „Pana Jana” na idealnego trenera dla zespołu pogrążonego w kryzysie. Rozłoży siatkonogę, rzuci żarcikiem w szatni, rozluźni atmosferę i jakoś pójdzie. I poszło.
Czarno na białym widać, że Urban to najlepsze, co mogło się przydarzyć Lechowi. To dzięki niemu Lech ponownie stał się drugą siłą polskiej piłki. Znów meczów z Lechem należało i należy się obawiać. Hasło „bij mistrza!” odeszło do lamusa. Awans do mistrzowskiej ósemki, choć dla wielu wydawał się nieprawdopodobny, stał się faktem.
Kto wie, czy gdyby nie kontuzje czołowych piłkarzy, takich jak Pawłowski, Linetty, Jevtić czy Nielsen, to Lech nie walczyłby o coś więcej niż tylko honorowe odcięcie kuponów w końcówce sezonu. Zwłaszcza historia Duńczyka może służyć za przekrojową analizę sezonu w wykonaniu „Kolejorza”. Wejście smoka do zespołu, bramka z Termalicą, zadziorność, dobra forma fizyczna i piłkarska. A jak idzie, to wiadomo – kontuzja.
https://www.youtube.com/watch?v=3o9Ksyv2-gE
Kłody pod nogi, dołki kopane przez los, brak szczęścia etc. Wszystko to złożyło się na to, że Lech jest dziś praktycznie poza grą o europejskie puchary. Jednak trudno za tę sytuację winić Jana Urbana, który z drużyny przypominającej piasek ukręcił pokaźnych rozmiarów bicz.
Głupotą ze strony poznańskich dyrektorów byłoby zwolnienie Urbana po zakończeniu obecnych rozgrywek. Taką zwykłą, ludzką głupotą. Urban to w tej chwilii najlepszy wybór dla poznaniaków. Skoro w 23 meczach zdobywa czterdzieści punktów, czyli o dziesięć mniej niż, najprawdopodobniej, przyszły mistrz Polski – Legia – to jest to wyraźny znak, że Lech wrócił na odpowiednie tory. A dlaczego? Bo za sterami nieco przyrdzewiałej poznańskiej lokomotywy w październiku usiadł Jan Urban, który dorzucił nieco węgla do pieca i rozpędził pociąg po ekstraklasowych szynach.
