Léo Pétrot

Pochodzenie

Urodził się 15 kwietnia 1997 roku w Firminy, a dorastał w Monistrol-sur-Loire w departamencie Haute-Loire. Piłkę zaczął kopać w lokalnym klubie z Monistrol i grał w nim aż do transferu do Olympique de Saint-Étienne. W Olympique spędził rok w elitarnej kategorii U-15, po czym trafił do akademii AS Saint-Étienne, w której spędził siedem lat. Jako dziecko był kibicem Saint-Étienne i chodził na mecze na stadion Geoffroy-Guichard.

W AS Saint-Étienne zdobył z drużyną U-17 mistrzostwo Francji. W obronie grał wtedy z Jorisem Mendym, a w ataku występowali Jonathan Bamba i Allan Saint-Maximin. Później był jednym z liderów drużyny rezerw, z którą wywalczył awans do National 2.

Kariera

W 2018 roku podpisał pierwszy zawodowy kontrakt ze Saint-Étienne, ale w pierwszym zespole nie zadebiutował i w 2019 roku odszedł. Przez dwa sezony grał w National 2 w Andrézieux-Bouthéon, skąd w lipcu 2021 roku zabrał go FC Lorient. Przed podpisaniem umowy kilka razy rozmawiał przez wideo z Régisem Le Brisem, który prowadził akademię i rezerwy klubu, i podobały mu się metody pracy Lorient, zwłaszcza wykorzystanie wideo. Miał grać w rezerwach, ale trafił do pierwszej drużyny i w sierpniu 2021 roku zadebiutował w Ligue 1 w meczu z RC Lens. W sezonie 2021/2022 stał się podstawowym obrońcą i w rundzie wiosennej grał niemal w każdym meczu, pomagając Lorient utrzymać się w lidze. Mówił wtedy, że w piłce trzeba mieć trochę szczęścia, a o swojej drodze: „nigdy nie wolno się poddawać i trzeba wierzyć w siebie”.

W sierpniu 2022 roku wrócił do Saint-Étienne, które grało wtedy w Ligue 2. Trener Laurent Batlles znał go z czasów, gdy prowadził rezerwy, w których Pétrot był jednym z jego kapitanów. Batlles wspominał, że Pétrot dojrzał dzięki cechom charakteru, i cenił jego uniwersalność, bo mógł grać w środku obrony i jako lewy obrońca. W sezonie 2024/2025 Pétrot grał z klubem w Ligue 1, ale Saint-Étienne spadło do Ligue 2.

Trener Olivier Dall'Oglio nazywał go „żołnierzem, wojownikiem” i mówił, że jest „stąd”, ze Saint-Étienne. Sam Pétrot zgadzał się z tym określeniem: mówił, że czuje się strażnikiem ducha Saint-Étienne, czyli gry bez oszczędzania się i razem, i że to jego obowiązek tłumaczyć młodszym i nowym zawodnikom, w jakim klubie grają. Wspominał też, że jednym z największych momentów kariery było zwycięstwo z Olympique Lyon na Geoffroy-Guichard, w którym asystował przy golu Lucasa Stassina.

W lipcu 2025 roku, po wygaśnięciu kontraktu, przeniósł się do Elche, beniaminka hiszpańskiej LaLigi, i podpisał umowę na rok. W Elche grał na lewej obronie i w środku defensywy, a w Pucharze Króla strzelił gola Realowi Betis. Po sezonie jego umowa wygasła.

W lipcu 2026 roku został piłkarzem RSC Anderlecht, z kontraktem do 2028 roku. Mówił, że to dla niego największy klub w Belgii, o ambicjach podobnych do jego własnych, czyli gry o tytuły i w europejskich pucharach, oraz że chce dać drużynie defensywną stabilność i doświadczenie. W rewanżowym meczu z PAOK-iem Saloniki w kwalifikacjach Ligi Europy otworzył wynik, a Anderlecht wygrał 3:2 i awansował do ostatniej rundy kwalifikacji.

Styl gry

Jest lewonożnym obrońcą, który może zagrać w środku defensywy i jako lewy obrońca. Dall'Oglio opisywał go jako zawodnika wpływowego i walecznego, a Batlles jako piłkarza o mocnych cechach charakteru i dużej uniwersalności. Pétrot mówił o sobie, że jest żołnierzem, który ma być bez zarzutu.