Kto najwięcej zyskał, a kto stracił po meczu z Rosją?

Śmiało można również zadawać sobie pytanie o aktualną dyspozycję Kamila Glika, który w poniedziałek, podobnie jak inni kluczowi piłkarze, nie zagrał. Jedno jest pewne – młodzi robią już przymiarki i niedługo będą chcieli wejść w buty 33-latka, który choć niczym wino, również czasami się psuje.

Pytanie, co zrobilibyśmy bez Macieja Rybusa? Tymoteusz Puchacz nie pokazał w pełni tego, co potrafi. Pamiętamy jego rajdy w Lechu Poznań oraz solidną grę w obronie. Dziś wystarczyłyby maksymalnie trzy palce jednej ręki, żeby policzyć jego wkład w akcje ofensywne.

Obrona? Niby solidna, ale jednak nie do końca. Co prawda wspomagał swoich partnerów, asekurował i pilnował rywali, jednak wystarczyła jedna szybsza akcja, a Puchacz lekko przysnął. Ewidentnie zgubione krycie i bramka na konto 22-letniego zawodnika Unionu Berlin.

Choć sprawa bramkarza według trenera Sousy była już dawno temu przesądzona, to występem we Wrocławiu na pewno nie poprawił swojej sytuacji gracz West Hamu, Łukasz Fabiański. Rosjanie nie rozpieszczali go groźnymi uderzeniami, poza jednym, w którym, chyba każdy się zgodzi, mógł zachować się o wiele lepiej.

Czas zapomnieć o problemach Wojciecha Szczęsnego na wielkich imprezach, bo przecież taka passa nie może trwać w nieskończoność i z tego samego wniosku zapewne wychodzi również Paulo Sousa. Dodatkowo nie można ująć mu klasy oraz umiejętności. Stąd to zaufanie do Szczęsnego, który miał nieco gorszy sezon w Serie A.

Skrzydła drogą do europejskiego nieba?

Nie jest niespodzianką, że najbardziej widowiskową częścią polskiej reprezentacji od lat była dynamiczna gra skrzydłami. Krzynówek, Błaszczykowski, Grosicki – te nazwiska pamiętamy bardzo dobrze. Czas na nową erę dynamiki. A o nią nie trzeba się martwić.

Bardzo dobre spotkanie rozegrał Przemysław Frankowski, który miał szansę na bramkę po kolejnym fenomenalnym podaniu Mateusza Klicha, jednak „Franek” wolał podzielić się piłką ze swoim kolegą i celowo źle przyjął piłkę.

…oczywiście, że nie. Niemniej jednak po złym przyjęciu piłki zdołał ją opanować oraz podać do Jakuba Świerczoka, tym samym wpisując się na listę asystentów. Choć w niektórych momentach widać było nerwowość i brak opanowania, to występ zaliczony, jak najbardziej, na plus.

Można by doszukiwać się pewnego podobieństwa w grze Frankowskiego oraz Jóźwiaka. Zapewne, jeśli już, pierwszy będzie zmiennikiem drugiego i to pod niego ustawiana jest taktyka dla obu panów. We Wrocławiu Frankowski otrzymywał świetne piłki za plecy obrońców od partnerów, co widzieliśmy już w przypadku gry na Jóźwiaka.

Jego szybkość oraz dynamika zbliżone są do Kamila Jóźwiaka, co stanowi dobrą alternatywę w rotacji. Inną sprawą jest również powrót i pomoc w strefie defensywnej. W zasadzie ci dwaj należą do typów zawodników box to box, którzy momentalnie przy odbiorze piłki przez partnerów lecą skrzydłem i oczekują na uruchomienie akcji ofensywnej.

Problemem była jednak druga strona, po której to egzystował Dawid Kownacki. Napastnik schodzący na skrzydło w tym przypadku nie spełnił pokładanych oczekiwań i choć nie znamy założeń trenera na ten mecz, można śmiało się zastanawiać, czy jakiekolwiek mu przypisał.

Wyglądało to tak, jakby na odprawie powiedział każdemu zawodnikowi, jakie ma zadania, a na Kownackiego nie starczyło mu czasu. Gracz Fortuny Düsseldorf poruszał się jak dziecko we mgle. Na dobrą sprawę nie był widoczny ani w napadzie, ani na skrzydle. Bardzo słaby prognostyk.

Dziwi więc jeszcze bardziej brak zmiany w postaci Przemysława Płachety, który przecież bardzo dobrze zna i czuje się na Stadionie Wrocław. Wielu kibiców i ludzi związanych z wrocławskim sportem czekało na tę zmianę, jednak Sousa pokazał tym gestem stanowcze „zero sentymentów, ma być po mojemu!”.

Wydaje się jednak, że Sousa widzi potencjał w młodym skrzydłowym Norwich i absolutnie nie zamierza z niego rezygnować, zatem będziemy mogli zobaczyć go w spotkaniu z Islandią, bo w zasadzie czemu nie?

Spokój w środku pola

Kibice mogą czuć się komfortowo, oglądając duet Krychowiak–Klich. To spotkanie pokazało, że nie ma się czym martwić i choć brak Piotra Zielińskiego jest widoczny, to niech rzuci pierwszy kamień ten, kto uważa, że któryś z wcześniej wspomnianej dwójki źle sobie poradził.

Po gorszej formie Krychowiaka z przeszłości wszyscy obiecująco patrzyli na Krystiana Bielika. Gdy okazało się, że ten na Euro nie pojedzie, zaczęły się nerwy. Przymierzany był Moder, próbowano różnych wariantów, ale teraz wiele wskazuje na to, iż orzełek na piersi sprawił, że „Krycha” ponownie poczuł w sobie siłę.