Kiko Femenía

Pochodzenie

Urodził się 2 lutego 1991 roku w Sanet y Negrals w prowincji Alicante. Zaczynał w Fútbol Base Dénia, a w 2004 roku trafił do młodzieżowych drużyn Hercules Alicante. Wtedy był skrzydłowym. W czerwcu 2008 roku jako 17-latek zadebiutował w pierwszym zespole Herculesa w meczu z Cádiz.

W młodzieżowych reprezentacjach Hiszpanii grał na szczeblach U-18, U-19 i U-20.

Kariera

W sezonie 2009/2010 awansował z Herculesem do Primera División. Zadebiutował w niej w sierpniu 2010 roku, jako 19-latek, w meczu z Athletikiem Bilbao. 11 września 2010 roku beniaminek z Alicante wygrał na Camp Nou 2:0, a Femenía wszedł na boisko w 65. minucie.

W lipcu 2011 roku Barcelona zapłaciła za niego Herculesowi i zrobiła z niego pierwszego piłkarza pozyskanego tamtego lata. Trafił do Barcelony B. 22 sierpnia 2011 roku zagrał 45 minut w meczu o Puchar Gampera z Napoli. Był to jedyny raz, gdy zagrał na Camp Nou w koszulce pierwszej drużyny Barcelony. W sezonie 2011/2012 rozegrał 30 meczów w rezerwach i strzelił pięć goli. Rok później drzwi do pierwszego zespołu pozostały zamknięte i pojawiły się nieporozumienia z klubem.

W sierpniu 2013 roku rozwiązał kontrakt z Barceloną i bez odstępnego przeszedł do Realu Madryt Castilla. Mówił wtedy, że w Barcelonie nigdy nie czuł się chciany, a Realowi Madryt kibicował od dziecka. W Castilli trudno było o miejsce, a po sezonie 2013/2014 klub się z nim rozstał. Przez pół roku był bez klubu. Szansę dał mu Alcorcón, a przede wszystkim trener José Bordalás, który pomógł mu odzyskać formę. Femenía w ciągu około trzech miesięcy wrócił do podstawowego składu.

Gdy po sezonie 2014/2015 Bordalás przeszedł do Alavés, zabrał go ze sobą. Alavés ogłosiło transfer latem 2015 roku. W sezonie 2015/2016 Femenía zagrał w 38 meczach ligowych, strzelił pięć goli i wywalczył z Alavés awans do Primera División jako mistrz Segunda División. W pierwszej lidze, już za trenera Mauricio Pellegrino, występował jako prawy obrońca. We wrześniu 2016 roku Alavés wygrało 2:1 na Camp Nou, a Femenía asystował przy golu Deyversona na 1:0.

1 lipca 2017 roku przeszedł do Watfordu na podstawie czteroletniej umowy. 31 marca 2018 roku strzelił swojego pierwszego gola dla klubu: w 13. minucie meczu z Bournemouth, po rzucie rożnym, a Watford zremisował 2:2. W Watfordzie grał do 2022 roku.

W 2022 roku trafił do Villarrealu jako zmiennik Juana Foytha na prawej obronie i w ciągu trzech sezonów zaliczył 86 meczów. Pożegnał się z klubem w czerwcu 2025 roku po tym, jak nie doszło do porozumienia w sprawie nowej umowy. Napisał wtedy, że Villarreal pozwolił mu spełnić marzenie o grze w Europie. Latem 2025 roku został piłkarzem Getafe, prowadzonego przez Bordalása, a 8 marca 2026 roku w meczu z Betisem strzelił z woleja pierwszego gola w wygranym 2:0 spotkaniu.

Sukcesy

• 2016 Mistrzostwo Segunda División z Deportivo Alavés

Styl gry

W Herculesie był szybkim skrzydłowym, który odważnie ogrywał rywali, najchętniej z prawej strony. Jako 20-latek był typowym szybkim i wybuchowym skrzydłowym, dobrym w pojedynku jeden na jeden, który często szuka przekątnej w stronę bramki i nie strzela wielu goli. Pod Bordalásem w Alavés grał najpierw jako skrzydłowy, a za Pellegrino stał się prawym obrońcą. Zaczynał więc jako prawoskrzydłowy i tak go opisywano jeszcze po przejściu do Watfordu.