Ostatnie miesiące pozwalają człowiekowi wierzyć, że w piłce europejskiej idzie ku lepszemu. Kompletnie nierealistyczne sumy transferowe piłkarzy do najzamożniejszych klubów w Premiership, ekstremalnie wysokie gaże dla zawodników, dramatycznie ujemne zestawienia przychodów na rzecz kosztów, to tylko wierzchołek góry lodowej, która może się roztopić lada chwila.
A dlaczego piszę, że jest to pozytywny przejaw? Ponieważ tylko w ten sposób zostaną docenieni prezesi, kluby, menedżerowie, którzy dbając o przyszłość i dobro klubu nie szastali pieniędzmi, nie kupowali po zawyżonych cenach gwiazd, stawiali na piłkarzy mało znanych, albo kompletnie anonimowych. W Anglii za kilka lat będzie to widać w niezwykłym kontraście obrazu.
Spektakularne pieniądze, spektakularne sukcesy, czy równie spektakularne upadki?
Pierwszym człowiekiem z „naprawdę wielką kasą” był w Anglii rosyjski magnat naftowy Roman Abramowicz (w 2008 roku Forbes ocenił jego majątek na 22.5 mld $). Kiedy przejmował Chelsea świat piłkarski podzielił się na zwolenników i przeciwników „The Blues”. Mało kto jednak zastanawiał się, jak to jest możliwe, że klub, który co prawda biedą nie raził, ale krezusem też nie był, zaczął wydawać miliony funtów nie mając kompletnie dochodów, lub mając je bardzo niezadowalające. Przecież każdy rozsądny administrator czy szef firmy nigdy by sobie na taką sytuację nie pozwolił.
Kibic Chelsea może zapewne wytoczyć częsty kontrargument, tzn. „piszesz Pan tak, bo kibicujesz pewnie któremuś z klubów zza miedzy” (Arsenal, West Ham, Tottenham itd.). Ale niech ten kibic się zastanowi. Abramowicz wtłoczył w klub ze Stumford Bridge setki milionów, jeśli nie miliardy funtów, a w zamian zyskał raptem kilkanaście, kilkadziesiąt mln. Bilans bezapelacyjnie jest ujemny. Przyjmując że rosyjski miliarder naiwniakiem nie jest (a skoro jest właścicielem tak ogromnej fortuny to można do takiego założenia dopuścić), kiedyś powie „dosyć”. Co zresztą już ma miejsce. A kto przejmie firmę-bankruta, z gigantycznymi zaległościami finansowymi? Albo klub zostanie wykupiony przez jakiegoś bogatego fanatyka Chelsea i skończy z jeszcze większymi długami, albo zostanie zdegradowany z powodów finansowych. Teraz zapytam fana Chelsea: czy więc warto?
Podobna sytuacja do tej w Chelsea ma miejsce w FC Liverpoolu (amerykańscy właściciele Tom Hicks i George Gillet Jr.), Tottenhamie Hotspur (Daniel Levy), Manchesterze City (arabski potentat naftowy Mansour bin Zayed Al Nahyan). We wszystkich wymienionych klubach wydaje się dużo więcej niż zarabia. I rzadko ktoś widzi w tych działaniach niekonsekwencję i nieodpowiedzialność władz klubu.
Najpierw sukces, potem komornik
W tym momencie warto kibicom angielskich potentatów przypomnieć historię klubu, który jeszcze kilka lat temu zadziwiał cała piłkarską Europę, a dziś tuła się po niższych ligach. Mowa o zespole Leeds United. Popularne „Pawie” na przełomie wieków były prawdziwym objawieniem europejskich boisk. Grająca ofensywną, piękną dla oka piłkę drużyna Davida O’Leary’ego, naszpikowana młodymi, zdolnymi futbolistami (m. in. Rio Ferdinand, Alan Smith, Harry Kewell, Mark Viduka, Jonathan Woodgate) miała przed sobą świetlaną przyszłość. Jednak fatalne posunięcia zarządu spowodowały, iż klub znikł praktycznie z piłkarskiej mapy Europy.
