Kiedy piłkarzowi uderza sodówka

Tajemnicą poliszynela pozostaje fakt, że na miejscu pilnował go sam Włodzimierz Lubański. Kiedy zabrakło już surowej ręki, to zawodnik gdzieś… zaginął. Zamiast kolejnych gier w reprezentacji Polski pojawiły się oblane testy w Irlandii, treningi z rezerwami Legii, z których zniknął w tajemniczych okolicznościach. Mówiło się o problemach z alkoholem. Na chwilę Janczyk wrócił do gry, do Piasta Gliwice, ale i tam szału nie było. Ostatecznie zniknął z horyzontu, oby jeszcze wrócił. Najlepiej z formą z Kanady.

Gwiazdą jednego meczu okazał się Patryk Mikita. 22-letni obecnie napastnik już w Młodej Ekstraklasie objawiał nie tylko spory talent, ale i spore zdolności do tracenia kontaktu z rzeczywistością. Zwracał na to uwagę m.in. trener Dariusz Banasik, który wiele razy prosił dziennikarzy o wstrzymanie w kwestii tego chłopaka. Na próżno. Najpierw prezes Bogusław Leśnodorski nazwał go „kosmitą” po jednym z turniejów młodzieżowych, potem w wywiadzie pochodzący z Warszawy zawodnik ogłosił, że nie czuje się gorszy od zawodników z pierwszej drużyny Legii.

W końcu apogeum i zaraz początek zjazdu nastąpił podczas meczu z Widzewem Łódź. Gol i dwie asysty w debiucie musiały zrobić wrażenie. Patryk potrafił wykorzystać swoje pięć minut. Brylował w mediach, znalazł sobie dziewczynę, która w przeszłości uwiodła Radosława Majdana. High life pełną gębą. Niestety w kluczowym momencie zabrakło najważniejszego – futbolu. Zawodnik częściej imprezował, niż trenował. Podczas wypożyczenia do Widzewa spóźniał się na treningi, dając wszystkim do zrozumienia, że przyszedł z Legii, a więc powinien być traktowany szczególnie. Dzisiaj minęły dwa lata od momentu jego magicznego debiutu, a Mikita nadal pozostaje gwiazdą jednego meczu. Obecnie Patryk nie ma klubu, udał się na testy do Szkocji, chociaż na FB nadal widnieje, że jest piłkarzem Legii. Patryku, halo, tutaj ziemia. Weź się do roboty, bo masz papiery na granie!

Ogromne miasto, mnóstwo pieniędzy, młody wiek – trzy kluczowe czynniki, które mają niekorzystny wpływ na młodych zawodników. Właśnie one stają się przyczyną powstawania tzw. wody sodowej w głowach piłkarzy. W przypadku Ondreja Dudy trudno jest stwierdzić, czy to aby na pewno to. Granica pomiędzy zbyt dużą pewnością siebie a syndromem sody jest bardzo cienka i czasem nasze przeczucia mogą znacznie odbiegać od rzeczywistości. Duda sprowadzony z ligi słowackiej okazał się świetnym wyborem warszawskich skautów. Pomimo trudnych początków dosyć szybko zjednał sobie sympatię kibiców Legii – byli nim zachwyceni. Szybko upomniał się o niego Inter Mediolan, lecz na szczęście dla warszawskich fanów futbolu do transakcji nie doszło.

Oferta tak prestiżowego klubu, jakim jest Inter, na pewno marzy się wielu zawodnikom. W Ondreju pobudziło to większą pewność siebie – wielu twierdzi, że stal się bardziej opryskliwy względem dziennikarzy i znacznie urosło mu ego. Ale czy to na pewno kwestia wody sodowej? Być może. Nie znamy Ondreja prywatnie, więc możemy bazować tylko na tym, co słyszymy od jego współpracowników. W momencie, gdy zawodnikowi uderza do głowy soda, zaczyna on myśleć, że klub, w którym gra, jest dla niego za słaby, że stać go na więcej. Zaczyna się obijać, patrzeć na kolegów z drużyny z góry – „dziękujcie mi za obecność”. Podobno Słowak nie stracił zapału do gry i dalej ciężko trenuje, pomagając Legii w zdobywaniu punktów zarówno w Lidze Europy, jak i ekstraklasie.

Może i bywa momentami arogancki, ale czy zawsze musimy tłumaczyć to sodą? Ondrej to zaledwie 20-letni chłopak. Jego charakter tak naprawdę dopiero się kształtuje, może faktycznie to wszystko przyszło zbyt nagle, ale wygląda na to, że pomimo tych wszystkich wywiadów, w których potrafił dziennikarzom dać się w kość, jest normalnym, w miarę ogarniętym chłopakiem, a rozwój kariery po prostu pobudził w nim pewność siebie i stał się bardziej przebojowy.

Powyższe przykłady pokazują, że woda sodowa w futbolu ma różne objawy oraz różne konsekwencje. Niektórzy potrafią się w tym odnaleźć i całkiem nieźle funkcjonować, a inni idą w melanż i nigdy już stamtąd nie wracają, stając się gwiazdami jednego sezonu lub meczu.