Kenny Tete

Pochodzenie

Urodził się 9 października 1995 roku w Amsterdamie. Zaczynał w amatorskim klubie AVV Zeeburgia, a jako dziewięciolatek trafił do Ajaksu. Wcześniej nie został wybrany na jednym z dni talentów w ośrodku De Toekomst i, jak wspominał, bardzo to przeżył.

W akademii grał między innymi z Jaïro Riedewaldem, Sheraldo Beckerem i Ricardo Kishną. W pierwszym roku w drużynie B-juniorów, w okresie dojrzewania, zaczął się opuszczać, mniej grał i zastanawiał się, czy piłka jest jego przyszłością. Trenerzy powiedzieli mu, że jeśli się nie zmieni, może nie zostać w Ajaksie na kolejny rok. Nazwał tę rozmowę sygnałem alarmowym: wziął się w garść, w następnym roku trafił do B1 i dość szybko dostał pierwszy kontrakt.

Kariera

Zawodowo zadebiutował 5 sierpnia 2013 roku w Jong Ajax, w ligowym meczu z Telstar w Eerste Divisie. W pierwszym zespole Ajaksu pierwszy raz zagrał 5 lutego 2015 roku, w przegranym 0:1 meczu z AZ, wprowadzony na boisko przez Franka de Boera. Ten sezon skończył już jako podstawowy prawy obrońca, z Ricardem van Rhijnem na ławce, a w sezonie 2015/2016 miał w drużynie stałe miejsce.

W sezonie 2016/2017 Joël Veltman, wcześniej środkowy obrońca, został przestawiony na prawą stronę, a Tete wypadł z podstawowego składu i grał także w Jong Ajax i Jong Oranje. W lidze zagrał wtedy tylko pięć razy. Ajax doszedł w tym sezonie do finału Ligi Europy w Sztokholmie, przegranego z Manchesterem United, ale Tete w finale nie zagrał. Mówił później, że szkoda, iż nie zagrał w finale.

Latem 2017 roku przeszedł do Olympique Lyon. W pierwszym sezonie szybko wywalczył miejsce w składzie, a przed przerwą zimową zaliczył trzy asysty w czterech meczach. W marcu 2018 roku stracił miejsce na rzecz Rafaela da Silvy, a na początku sezonu 2018/2019 w pierwszych czternastu meczach zagrał tylko raz. Zapytany przez holenderską telewizję NOS, czy myśli o odejściu, odpowiedział, że tak. W kolejnych tygodniach znów dostawał więcej minut. W sierpniu 2020 roku zagrał w ćwierćfinale Ligi Mistrzów z Manchesterem City, w którym Lyon awansował do półfinału.

10 września 2020 roku przeniósł się do Fulham, który wrócił wtedy do Premier League. Klub spadł z niej po sezonie 2020/2021, ale Tete został. W sezonie 2021/2022 rozegrał 20 meczów w Championship, a 2 maja 2022 roku, w wygranym 7:0 meczu z Luton Town, strzelił gola w meczu, w którym Fulham przypieczętował mistrzostwo.

Po powrocie do Premier League wygrał rywalizację o miejsce w składzie z Kevinem Mbabu, nowym nabytkiem klubu. W pierwszym meczu sezonu 2022/2023, remisie 2:2 z Liverpoolem, dośrodkował przy pierwszym golu Aleksandara Mitrovicia. 3 lutego 2023 roku na Stamford Bridge, w bezbramkowym meczu z Chelsea, został wybrany zawodnikiem meczu. Wygrał 10 pojedynków, więcej niż ktokolwiek na boisku, a w pierwszej połowie wyłączył z gry Mychajła Mudryka, który debiutował przed własną publicznością w Chelsea.

W lutym 2023 roku mówił, że dobrze czuje się w Fulham i w Londynie. Przypominał też, że gdy jako 19-latek grał w pierwszej drużynie Ajaksu, pojawiały się plotki o zainteresowaniu Realu Madryt, a to mieszało mu w głowie. Teraz, jak twierdził, bierze mecz po meczu i nie myśli o kolejnych miesiącach.

Sukcesy

• 2022 Mistrzostwo Championship z Fulham

Styl gry

To defensywnie nastawiony prawy obrońca, który w obronie gra twardo i bez zbędnych ozdobników. Wyróżnia go timing wślizgów. W Ajaksie, jak mówił, był zawsze jedynym prawdziwym obrońcą, co dawało mu status w drużynie. Frank de Boer, wybierając go w 2021 roku do reprezentacji, ocenił, że Tete daje więcej defensywnej pewności i szybkości niż Denzel Dumfries i nie chce za każdym razem wyrywać do przodu.

Mówił, że chce być nowoczesnym bocznym obrońcą. W Lyonie pod wodzą Bosza musiał dokładać więcej w ataku, a w Anglii, gdzie gra jest bardziej fizyczna, dodatkowo pracować nad siłą.

Reprezentacja

W reprezentacji Holandii zadebiutował 10 października 2015 roku w Astanie, w wygranym 2:1 meczu eliminacji Euro 2016 z Kazachstanem. Od pierwszej minuty zagrał na prawej obronie, razem z Virgilem van Dijkiem i Anwarem El Ghazim, dla których też był to debiut. Selekcjonerem był Danny Blind.

W marcu 2021 roku Frank de Boer wystawił go w pierwszym składzie w meczu eliminacji mistrzostw świata z Turcją, jego pierwszym występie w kadrze od dwóch lat. Dwa miesiące później odesłał go jednak z szerokiej kadry na Euro, wybierając Veltmana, Dumfriesa i Jurriëna Timbera. Zdaniem selekcjonera byli lepsi w decyzjach podejmowanych w trakcie meczu.