Julian Ryerson

Pochodzenie

Urodził się 17 listopada 1997 roku w szpitalu we Flekkefjordzie. Pierwsze pięć lat spędził w Kvinesdal, a dorastał w Lyngdal na południu Norwegii. Ojciec urodził się w Nowym Jorku, więc Julian do dorosłości miał też amerykański paszport.

W Lyngdal IL grał w jednej drużynie ze swoim kuzynem Mathiasem Rasmussenem, a jednym z trenerów był jego wujek Roger. Trener Karl Igland wspominał, że Julian miał większą od kolegów wolę zwycięstwa: na jednym turnieju przez cały dzień grał ze złamaną stopą i nikomu nie powiedział, że go boli. Sam Ryerson mówił, że rywalizacja w tamtej drużynie z Lyngdal ukształtowała go jako piłkarza.

W 2013 roku, jako 15-latek, przeprowadził się do Stavanger i trafił do akademii Viking FK.

Kariera

W Eliteserien zadebiutował w barwach Vikinga w 2015 roku, mając 17 lat, a w 2016 i 2017 roku grał już regularnie. W 2017 roku Viking spadł z ligi. Grywał też w środku pomocy. Ówczesny trener Bjarne Berntsen mówił o jego ogromnej woli i ambicji.

Latem 2018 roku przeszedł do Unionu Berlin, grającego wtedy w 2. Bundeslidze. Na jego pozycji grał Christopher Trimmel, ale Ryerson mówił, że lubi wyzwania i wierzy, że jego czas przyjdzie. W pierwszym sezonie grał rzadko, ale wystąpił w rewanżu baraży z VfB Stuttgart, po którym Union po raz pierwszy w historii awansował do Bundesligi. Z czasem grał coraz więcej, często na lewej stronie, a w sezonie 2022/23 był wicekapitanem drużyny. Przy odejściu wspominał awans, grę w europejskich pucharach i swojego gola w Lidze Konferencji przeciw Maccabi Hajfa.

W styczniu 2023 roku, po kontuzji Thomasa Meuniera, podpisał kontrakt z Borussią Dortmund. Dyrektor sportowy Sebastian Kehl nazwał go inteligentnym i agresywnym w dobrym sensie obrońcą, który chce schodzić z boiska jako zwycięzca. Szybko wywalczył miejsce w składzie. Kibice pokochali go za ofiarną grę, zwłaszcza gdy strzelił gola w Monachium w jednym z rzadkich zwycięstw Borussii nad Bayernem. W sezonie 2023/24 zagrał w dziesięciu z trzynastu meczów Borussii w Lidze Mistrzów, a 1 czerwca 2024 roku na Wembley rozegrał cały przegrany 0:2 finał z Realem Madryt, w którym pilnował Viníciusa Júniora. W październiku 2024 roku przedłużył kontrakt do 2028 roku. U Niko Kovača grał jako wahadłowy albo boczny z trzech środkowych obrońców.

Styl gry

To ofiarny, intensywny i wytrzymały boczny obrońca, silny fizycznie i bezkompromisowy w pojedynkach. Bardzo dobrze broni jeden na jednego, a z czasem coraz więcej daje w ataku. Najczęściej gra na prawej obronie, ale równie dobrze radzi sobie po lewej stronie, a nawet w środku pola. W Unionie był w czołówce zespołu pod względem przebiegniętego dystansu. Zdarzało mu się być zbyt porywczym w odbiorze, słabiej radził sobie też w powietrzu.

Selekcjoner Ståle Solbakken żartował, że jego mózg trzeba będzie kiedyś zbadać, a Brede Hangeland mówił podczas mundialu, że w kadrze nazywają go „psycho”, co jest komplementem.

Reprezentacja

Grał w młodzieżowych reprezentacjach Norwegii. W pierwszej reprezentacji zadebiutował w listopadzie 2020 roku w zremisowanym 1:1 meczu z Austrią w Lidze Narodów. Zagrała w nim awaryjna kadra złożona z piłkarzy z zagranicznych klubów, bo podstawowemu składowi władze nie pozwoliły wyjechać z Norwegii z powodu kwarantanny. Ryerson był jednym z zawodników, którzy po tym meczu zostali w kadrze.

U Solbakkena stał się podstawowym prawym obrońcą. W eliminacjach mundialu 2026, pierwszego wielkiego turnieju Norwegii od 25 lat, zagrał wszystkie minuty we wszystkich ośmiu meczach. Na mistrzostwach rozegrał cały wygrany 4:1 mecz z Irakiem, ale doznał w nim kontuzji, która utrudniała mu grę w kolejnych spotkaniach.