Jonjoe Kenny

Pochodzenie

Urodził się 15 marca 1997 roku w Liverpoolu i wychował pięć minut drogi od Goodison Park. Mówił, że pochodzi z robotniczej rodziny, a w piłkę gra, odkąd pamięta. Imię wybrała mu pięć lat starsza siostra, która jako dziecko poznała chłopca o imieniu Jonjoe i przekonała mamę, by tak nazwać brata. W akademii Evertonu był od dziewiątego roku życia, a w 2014 roku awansował do pierwszego zespołu.

Kariera

Z Evertonu wypożyczano go do Wigan Athletic i Oxford United. W pierwszym zespole na dobre zagrał w sezonie 2017/18, gdy pod nieobecność kontuzjowanego Séamusa Colemana regularnie wychodził w podstawowym składzie na prawej obronie.

W lipcu 2019 roku Everton wypożyczył go na sezon do Schalke 04. Mówił, że wyjechał do Bundesligi, żeby wyjść ze swojej strefy komfortu. Od razu wywalczył miejsce w składzie i już w sierpniu strzelił pierwszego gola dla Schalke. Po powrocie do Evertonu grał mało, więc w lutym 2021 roku Neil Lennon sprowadził go na wypożyczenie do Celtiku jako następcę Jeremiego Frimponga.

Latem 2022 roku odrzucił nowy kontrakt w Evertonie i za darmo przeszedł do Herthy Berlin. Najwięcej, jak mówił, dał mu Frank Lampard, który w trudnym okresie Evertonu przywrócił mu wiarę w siebie. W 2023 roku Hertha spadła z Bundesligi. Latem Kenny chciał odejść, ale nie znalazł klubu i wypadł ze składu. Jesienią wywalczył miejsce z powrotem. W serii ośmiu meczów bez porażki jako jedyny w drużynie grał zawsze od pierwszej do ostatniej minuty. Trener Pál Dárdai nazwał go swoją największą niespodzianką. Po trzech sezonach w Berlinie, w czerwcu 2025 roku, przeszedł za darmo do PAOK Saloniki.

Sukcesy

• 2017 Mistrzostwo świata U-20 z Anglią
• 2014 Mistrzostwo Europy U-17 z Anglią

Styl gry

Sam opisuje się jako agresywnego zawodnika, który lubi odbierać piłkę i bronić, ale też chętnie podłącza się do ataku. W Hercie ceniono go za szybkość, pracowitość i mentalność.

Reprezentacja

W maju 2014 roku na Malcie zdobył z Anglią mistrzostwo Europy U-17. W finale z Holandią (1:1) zablokował strzał Bergwijna, a w serii rzutów karnych wykorzystał decydującą jedenastkę. Trzy lata później grał od pierwszej minuty we wszystkich siedmiu meczach mistrzostw świata U-20 w Korei Południowej, także w wygranym 1:0 finale z Wenezuelą. Był to pierwszy tytuł mistrza świata dla reprezentacji Anglii od 1966 roku. Grał też w kadrze U-21.