Z okazji półmetka rozgrywek na Wyspach zdecydowaliśmy się najpierw wspólnie wybrać, a następnie zaprezentować Wam naszą autorską jedenastkę najlepszych na boiskach Premier League tej jesieni. Przy okazji zaznaczamy, że ustawienie, które postanowiliśmy dobrać do owej jedenastki, to 1-4-2-2-2.
David de Gea – Manchester United, klub w którym występuje Hiszpan, notuje właśnie serię 11 meczów bez porażki, wygrywając w tym okresie ośmiokrotnie. Porównując ten stan rzeczy z poprzednim sezonem, trzeba stwierdzić, że nastąpiła znaczna poprawa w zespole prowadzonym obecnie przez Louisa van Gaala. Jednym z kluczowych elementów tego zespołu jest hiszpański bramkarz. Gdyby nie de Gea, to nie mogłoby być mowy o wygranych na Emirates z Arsenalem (2:1) czy na Old Tafford z Liverpoolem (3:0). Z obu spotkań „Czerwone Diabły” wyszły zwycięsko, mimo że ich przeciwnicy w przeważającej części meczów byli lepsi. Ale nie umieli postawić kropki nad i, pokonując Hiszpana. Gdy przychodził na Wyspy, to raził słabym przygotowaniem fizycznym oraz nerwową i niepewną grą na przedpolu. Teraz imponuje swoim największym atutem, czyli refleksem, który rozwinął na największy światowy poziom, nabrał pewności w grze poza linią bramkową, ale przede wszystkim nieprawdopodobnie rozwinął się pod względem mentalnym, emanuje pewnością siebie i bezczelnością, z jaką broni kolejne, beznadziejne z pozoru sytuacje. Bezsprzecznie najbardziej efektownie grający bramkarz Premier League, bez którego znacznie surowiej przyszłoby nam oceniać linię defensywną United. Ale wciąż ma wiele do poprawy, chociażby wyprowadzenie piłki do gry.
https://www.youtube.com/watch?v=HMU0lmNxU7I
Nathaniel Clyne – Southampton zaczynało ten sezon pełne obaw. Osłabione utratą wielu kluczowych graczy z kadencji Mauricio Pochettino w pierwszej kolejce udało się na Anfield, by mierzyć się z wicemistrzem Anglii, po którym nikt wtedy nie spodziewał się, że będzie miał tyle problemów. Wtedy Southampton nieznacznie przegrało (2:1 dla Liverpoolu), a gola dla „Świętych” zdobył prawy obrońca. Wysoką formę, którą wówczas zaprezentował, utrzymał niemal przez całą rundę (ominął tylko jej końcówkę, w tym mecz z Chelsea na St. Marys). Clyne to świetny przykład efektywności działania szkółki Southampton i bardzo dobry przykład nowocześnie grającego bocznego obrońcy. Nie zawsze kończy na dośrodkowywaniu w pole karne z linii końcowej. Clyne często schodzi z bocznego sektora boiska do środka, notując asysty czy samemu zdobywając gole i mając duży wpływ na grę ofensywną drużyny Ronalda Koemana. Jeśli nie napotka poważnych problemów w swojej karierze, to powinien w niedalekiej przyszłości stać się filarem reprezentacji Anglii na pozycji prawego obrońcy.
https://vine.co/v/M35vQWm95pU
John Terry – jeśli Jose Mourinho mówi, że jego kapitan gra tak samo dobrze jak za pierwszej kadencji Portugalczyka na Stamford Bridge, to wiele znaczy. Terry w ostatnich spotkaniach wykazuje się nie tylko dużą skutecznością w zatrzymywaniu akcji (pomijamy tu mecz z Tottenhamem), ale i w ataku. W ostatnich trzech meczach za każdym razem wpisywał się na listę strzelców. Wydaje się, że Mourinho jest idealnym trenerem dla Anglika, za jego kadencji kapitan „The Blues” znajduje się w topowej dyspozycji. Nie ma problemów prywatnych jak za kadencji Carlo Ancelottiego (afera z żoną Wayne’a Bridge’a), nie gubi się taktycznie i językowo jak za kadencji Andre Villasa Boasa i nie trapią go kontuzje jak za panowania Roberto Di Matteo. Terry nie będzie grał wiecznie na tak wysokim poziomie jak obecnie, bo jego wyróżnienie jest też wyróżnieniem dla całej formacji defensywnej Chelsea, która jest jedną z najlepszych w lidze, ale z pewnością trudno wyobrazić sobie Premier League bez niego, a szczególnie drużynę ze Stamford Bridge.
Toby Alderweireld – w drużynie Diego Simeone nie było dla niego miejsca w pierwszym składzie, bo fantastycznie spisują się Miranda i Diego Godin, a na ławce argentyński szkoleniowiec woli młodego Urugwajczyka, Jose Gimeneza. Dlatego zdecydowano się na wypożyczenie Belga, choć przy obecnej dyspozycji Southampton może zdecydować się na dość kosztowne, ale opłacalne wykupienie reprezentanta „Czerwonych Diabłów”. Alderweireld jest perspektywicznym piłkarzem, a już ma dość spore doświadczenie. Cechuje go typowa dla topowych stoperów świata waleczność, bardzo dobrze wyprowadza piłkę z obrony (efekt grania w Ajaksie Amsterdam), poza tym świetnie się ustawia oraz znakomicie czyta grę. Dzięki jego perfekcyjnemu uzupełnianiu się z Jose Fonte w wielu jesiennych spotkaniach Fraser Forster nie miał zbyt dużo pracy, a „Święci” wykorzystywali to jako wodę na młyn w kontekście tworzenia kolejnych widowiskowych akcji ofensywnych, typowych dla swojego stylu.
Aaron Cresswell – w zasadzie trzeba go określić jako jedno z objawień rundy jesiennej Premier League. Ci, którym zdarza się oglądać Championship, mieli okazję przyjrzeć się lewemu defensorowi w zeszłym sezonie na zapleczu angielskiej ekstraklasy, gdy występował w Ipswich Town. Dzisiaj zadziwia kolejnych ekspertów w barwach londyńskich „Młotów”. Uważnie przyglądając się stylowi gry Cresswella, można dojść do wniosku, że jest swoistym połączeniem dwóch stylów bocznego obrońcy – Leightona Bainesa z Jordi Albą (z zachowaniem odpowiednich proporcji rzecz jasna). Cresswell znakomicie włącza się do przodu, czasem nawet do pierwszej linii – co widać w golu na wagę zwycięstwa nad Newcastle na własnym boisku (1:0), co jest zdecydowanie w stylu wspomnianego Hiszpana, ale potrafi też zaskakująco wykonać rzut wolny, jak w ostatnim meczu ligowym z West Bromwich Albion. I co ciekawe, o mało nie trafił do siatki bramki strzeżonej przez Bena Fostera. O ile można przewidzieć, że Baines powoli będzie luzował pozycję lewego obrońcy w reprezentacji dla młodszych kolegów, o tyle Cresswell nie będzie miał tak łatwo z zajęciem tego pola jak chociażby Clyne z prawą obroną. Za konkurenta będzie bowiem miał Luke’a Shawa. Ta rywalizacja zapowiada się więc pasjonująco, choć Shaw ma atut w postaci gry w lepszym klubie.
https://vine.co/v/OnTmzOLEdYU
Cesc Fabregas – wszyscy pamiętamy, jak grając w Arsenalu, cały czas marzył o występach w swojej ukochanej Barcelonie. Gdy w końcu zamieniał deszczowy Londyn na słoneczną Katalonię, wydawało się, że zostanie tam do końca kariery, ale nic bardziej mylnego. Fabregas wrócił do Premier League w nieprawdopodobnym stylu. Imponuje dynamiką, zaciętością i sercem do gry, tak jak kiedyś w Arsenalu, jeszcze bardziej doszlifował swoje doskonałe umiejętności techniczne, ale jednocześnie, co najważniejsze, dojrzał pod względem czysto piłkarskim. Każdy jego ruch jest przemyślany, każde zagranie wcześniej zaplanowane. Jest idealnym środkowym pomocnikiem, dysponującym zarówno świetnym prostopadłym podaniem po ziemi, jak i dokładnymi przerzutami. Nadal umie samemu wziąć sprawy w swoje nogi i przeprowadzić indywidualną akcję, ale nauczył się też pracować dla zespołu w defensywie. Ale przede wszystkim dał Chelsea dużo technicznej jakości i więcej możliwości rozgrywania ataków pozycyjnych przez tę drużynę. Po pięknej akcji, którą stworzył z Oscarem w spotkaniu z Crystal Palace, Mourinho powiedział: – Takie rzeczy powinny być zabronione, to jest zbyt perfekcyjne. Jeśli tak mówi „The Special One”, to czego chcieć więcej.
Gylfi Sigurdsson – kariera Islandczyka na angielskich boiskach jest dość przewrotna i niejednoznaczna. Zaczynał na wypożyczeniu w Swansea, jeszcze za czasów, gdy piłkarzy tego klubu trenował Brendan Rodgers. Wtedy zaskoczył na plus i klub z Walii już chciał wykupić rozgrywającego z Hoffenheim, ale uprzedził go Tottenham. Dwuletni pobyt w Londynie trudno zaliczyć do udanych, Islandczyk głównie siedział na ławce rezerwowych lub na trybunach, a gdy już dostawał szanse gry, to rozczarowywał. Nie było więc argumentów przemawiających za 25-latkiem i bez bólu sprzedano go do Swansea przed startem obecnej kampanii w ramach wymiany za Bena Daviesa i Michaela Vorma. W Swansea pomógł mu Gary Monk i Islandczyk odżył. Obecnie tworzy świetny duet ofensywny z Wilfriedem Bonym, para często przypomina duet Gerrard – Torres z sezonu 2008/2009, który w znacznej mierze przyczynił się do wicemistrzostwa „The Reds”. Sigurdsson niemal telepatycznie porozumiewa się z napastnikiem pochodzącym z Wybrzeża Kości Słoniowej, dzięki czemu Swansea jest w górnej części tabeli. Sigurdsson stworzył swoim kolegom aż 48 sytuacji podbramkowych, co stawia go w absolutnej czołówce ligi w tej kategorii. Już chodzą pogłoski, że zainteresowane angażem Islandczyka są większe kluby. Tym razem na pewno dwa razy się zastanowi, zanim wyjedzie z Walii, bo o ile nie jest piłkarzem z najwyższej półki, o tyle w swojej dobrej dyspozycji jest graczem nietuzinkowym, którego ogląda się z przyjemnością.
Alexis Sanchez – kibice Arsenalu chyba wolą nie myśleć o tym, jak by wyglądała sytuacja ich zespołu bez Chilijczyka. Sanchez, kupiony latem z Barcelony, idealnie wpasował się do angielskiej piłki mimo jej różnic z ligą włoską czy hiszpańską, w których poprzednio występował. Okazało się, że odpowiada mu wysokie tempo gry, a większy udział aspektu fizycznego w grze wcale mu nie przeszkadza. Sanchez kreuje sytuacje kolegom, asystuje i sam strzela gole dla „The Gunners”. W Premier League uzbierał ich 10, a trzeba jeszcze pamiętać o jego dyspozycji w Lidze Mistrzów i jego decydującym golu w barażowym meczu o awans do LM z Besiktasem Stambuł. Sanchez skorzystał, tak samo jak Fabregas, na zmianie ligi i zespołu. Zmienił się też jego status. Na Camp Nou był jednym z wielu, teraz jest tym najlepszym. Gdyby tylko klub z Emirates miał więcej piłkarzy pokroju 26-letniego skrzydłowego…
https://www.youtube.com/watch?v=K3RpcfmWlk8
Eden Hazard – kto ogląda Belga od czasu, kiedy ten przybył do Premier League (lato 2012), ten wie, jak Hazard się zmienił w tym czasie. Od początku ma duży wpływ na poczynania ofensywne klubu z zachodniego Londynu, ale odkąd trenerem zespołu został Mourinho, to były piłkarz Lille jeszcze się polepszył, co wcześniej wydawało się niemożliwe. Przestał grać egoistycznie, zaczął stwarzać więcej sytuacji kolegom (jest pod tym względem najlepszy w lidze), zwiększył efektywność swoich dryblingów (jeśli chodzi o udane dryblingi, również nie ma od niego lepszego w Premier League), a także popracował nad swoją posturą, nabierając siły fizycznej. Teraz pod tym względem coraz bardziej przypomina Sergio Aguero, którego mimo niewielkiego wzrostu jest bardzo trudno powalić ze względu na niesamowicie mocne nogi, na których umiejętnie się utrzymuje w starciach z wyższymi i silniejszymi. Hazard sam o sobie mówi, że jedyne, czego brakuje mu do Messiego i Ronaldo, to większa skuteczność pod bramką rywali, Belg bowiem nie strzela tylu goli co gwiazdy odpowiednio Barcelony i Realu Madryt. Ale mimo to trzeba powiedzieć, że jest z absolutnego światowego topu.
Charlie Austin – nieprawdopodobną historię tego człowieka znają już chyba niemal wszyscy sympatycy ligi angielskiej. Człowiek, który jeszcze parę lat temu grę w piłkę na poziomie półzawodowym łączył z pracą na budowie, teraz strzela jak rasowy killer na najwyższym piłkarskim poziomie w swoim kraju. W zasadzie to nie jak killer, bo tym killerem Austin się stał, akcje wykańcza z zimną krwią, bezwzględnie, a nie ma wielu okazji, bo gra w Queens Park Rangers, klubie walczącym o utrzymanie i nienarzekającym na nadmiar kreatywności swoich pomocników. Na konto Austina należy zapisać 54% goli, które QPR zdołało strzelić w tej kampanii Premier League, i to głównie od tego, czy uda się Anglika zatrzymać zimą przy Loftus Road, zależy, czy drużyna należąca do Tony’ego Fernandesa utrzyma się w lidze. Bo chyba nikt nie ma wątpliwości co do tego, że latem większe kluby PL będą się zabijać o 25-latka. A i Roy Hodgson może być zadowolony, bo zyskał cennego napastnika w miejsce gasnącego w oczach Rickiego Lamberta.
https://vine.co/v/OOO5btVYXj6
Sergio Aguero – trudno sobie wyobrazić jedenastkę rundy bez jej najlepszego strzelca. Z jednej strony nie można wyjść z podziwu nad Aguero, z drugiej zaś ogromnie go szkoda ze względu na często powtarzające się urazy, które gnębią tego zawodnika i nie dają mu pokazywać przez cały sezon pełni swoich umiejętności. W zasadzie trudno sobie przypomnieć, kiedy ostatnio popularny „Kun” rozegrał pełen sezon bez problemów zdrowotnych. O ile taki przypadek w ogóle miał miejsce. Aguero to w tym momencie gwiazda City, zawodnik absolutnie kluczowy, piłkarz, który jeśli ma dobry dzień, potrafi niemal w pojedynkę pokonać tak wielką drużynę, jaką jest Bayern Monachium, strzelając mu hat tricka. Po odejściu Luisa Suareza z Liverpoolu do Barcelony to bezsprzecznie najlepszy napastnik ligi.
Clyne jest wychowankiem Crystal Palace i dopiero od lipca 2012 roku jest na St. Mary’s Stadium.
Dodaj komentarz
Z okazji półmetka rozgrywek na Wyspach zdecydowaliśmy się najpierw wspólnie wybrać, a następnie zaprezentować Wam naszą autorską jedenastkę najlepszych na boiskach Premier League tej jesieni. Przy okazji zaznaczamy, że ustawienie, które postanowiliśmy dobrać do owej jedenastki, to 1-4-2-2-2.
David de Gea – Manchester United, klub w którym występuje Hiszpan, notuje właśnie serię 11 meczów bez porażki, wygrywając w tym okresie ośmiokrotnie. Porównując ten stan rzeczy z poprzednim sezonem, trzeba stwierdzić, że nastąpiła znaczna poprawa w zespole prowadzonym obecnie przez Louisa van Gaala. Jednym z kluczowych elementów tego zespołu jest hiszpański bramkarz. Gdyby nie de Gea, to nie mogłoby być mowy o wygranych na Emirates z Arsenalem (2:1) czy na Old Tafford z Liverpoolem (3:0). Z obu spotkań „Czerwone Diabły” wyszły zwycięsko, mimo że ich przeciwnicy w przeważającej części meczów byli lepsi. Ale nie umieli postawić kropki nad i, pokonując Hiszpana. Gdy przychodził na Wyspy, to raził słabym przygotowaniem fizycznym oraz nerwową i niepewną grą na przedpolu. Teraz imponuje swoim największym atutem, czyli refleksem, który rozwinął na największy światowy poziom, nabrał pewności w grze poza linią bramkową, ale przede wszystkim nieprawdopodobnie rozwinął się pod względem mentalnym, emanuje pewnością siebie i bezczelnością, z jaką broni kolejne, beznadziejne z pozoru sytuacje. Bezsprzecznie najbardziej efektownie grający bramkarz Premier League, bez którego znacznie surowiej przyszłoby nam oceniać linię defensywną United. Ale wciąż ma wiele do poprawy, chociażby wyprowadzenie piłki do gry.
https://www.youtube.com/watch?v=HMU0lmNxU7I
Nathaniel Clyne – Southampton zaczynało ten sezon pełne obaw. Osłabione utratą wielu kluczowych graczy z kadencji Mauricio Pochettino w pierwszej kolejce udało się na Anfield, by mierzyć się z wicemistrzem Anglii, po którym nikt wtedy nie spodziewał się, że będzie miał tyle problemów. Wtedy Southampton nieznacznie przegrało (2:1 dla Liverpoolu), a gola dla „Świętych” zdobył prawy obrońca. Wysoką formę, którą wówczas zaprezentował, utrzymał niemal przez całą rundę (ominął tylko jej końcówkę, w tym mecz z Chelsea na St. Marys). Clyne to świetny przykład efektywności działania szkółki Southampton i bardzo dobry przykład nowocześnie grającego bocznego obrońcy. Nie zawsze kończy na dośrodkowywaniu w pole karne z linii końcowej. Clyne często schodzi z bocznego sektora boiska do środka, notując asysty czy samemu zdobywając gole i mając duży wpływ na grę ofensywną drużyny Ronalda Koemana. Jeśli nie napotka poważnych problemów w swojej karierze, to powinien w niedalekiej przyszłości stać się filarem reprezentacji Anglii na pozycji prawego obrońcy.
https://vine.co/v/M35vQWm95pU
John Terry – jeśli Jose Mourinho mówi, że jego kapitan gra tak samo dobrze jak za pierwszej kadencji Portugalczyka na Stamford Bridge, to wiele znaczy. Terry w ostatnich spotkaniach wykazuje się nie tylko dużą skutecznością w zatrzymywaniu akcji (pomijamy tu mecz z Tottenhamem), ale i w ataku. W ostatnich trzech meczach za każdym razem wpisywał się na listę strzelców. Wydaje się, że Mourinho jest idealnym trenerem dla Anglika, za jego kadencji kapitan „The Blues” znajduje się w topowej dyspozycji. Nie ma problemów prywatnych jak za kadencji Carlo Ancelottiego (afera z żoną Wayne’a Bridge’a), nie gubi się taktycznie i językowo jak za kadencji Andre Villasa Boasa i nie trapią go kontuzje jak za panowania Roberto Di Matteo. Terry nie będzie grał wiecznie na tak wysokim poziomie jak obecnie, bo jego wyróżnienie jest też wyróżnieniem dla całej formacji defensywnej Chelsea, która jest jedną z najlepszych w lidze, ale z pewnością trudno wyobrazić sobie Premier League bez niego, a szczególnie drużynę ze Stamford Bridge.
Toby Alderweireld – w drużynie Diego Simeone nie było dla niego miejsca w pierwszym składzie, bo fantastycznie spisują się Miranda i Diego Godin, a na ławce argentyński szkoleniowiec woli młodego Urugwajczyka, Jose Gimeneza. Dlatego zdecydowano się na wypożyczenie Belga, choć przy obecnej dyspozycji Southampton może zdecydować się na dość kosztowne, ale opłacalne wykupienie reprezentanta „Czerwonych Diabłów”. Alderweireld jest perspektywicznym piłkarzem, a już ma dość spore doświadczenie. Cechuje go typowa dla topowych stoperów świata waleczność, bardzo dobrze wyprowadza piłkę z obrony (efekt grania w Ajaksie Amsterdam), poza tym świetnie się ustawia oraz znakomicie czyta grę. Dzięki jego perfekcyjnemu uzupełnianiu się z Jose Fonte w wielu jesiennych spotkaniach Fraser Forster nie miał zbyt dużo pracy, a „Święci” wykorzystywali to jako wodę na młyn w kontekście tworzenia kolejnych widowiskowych akcji ofensywnych, typowych dla swojego stylu.
Aaron Cresswell – w zasadzie trzeba go określić jako jedno z objawień rundy jesiennej Premier League. Ci, którym zdarza się oglądać Championship, mieli okazję przyjrzeć się lewemu defensorowi w zeszłym sezonie na zapleczu angielskiej ekstraklasy, gdy występował w Ipswich Town. Dzisiaj zadziwia kolejnych ekspertów w barwach londyńskich „Młotów”. Uważnie przyglądając się stylowi gry Cresswella, można dojść do wniosku, że jest swoistym połączeniem dwóch stylów bocznego obrońcy – Leightona Bainesa z Jordi Albą (z zachowaniem odpowiednich proporcji rzecz jasna). Cresswell znakomicie włącza się do przodu, czasem nawet do pierwszej linii – co widać w golu na wagę zwycięstwa nad Newcastle na własnym boisku (1:0), co jest zdecydowanie w stylu wspomnianego Hiszpana, ale potrafi też zaskakująco wykonać rzut wolny, jak w ostatnim meczu ligowym z West Bromwich Albion. I co ciekawe, o mało nie trafił do siatki bramki strzeżonej przez Bena Fostera. O ile można przewidzieć, że Baines powoli będzie luzował pozycję lewego obrońcy w reprezentacji dla młodszych kolegów, o tyle Cresswell nie będzie miał tak łatwo z zajęciem tego pola jak chociażby Clyne z prawą obroną. Za konkurenta będzie bowiem miał Luke’a Shawa. Ta rywalizacja zapowiada się więc pasjonująco, choć Shaw ma atut w postaci gry w lepszym klubie.
https://vine.co/v/OnTmzOLEdYU
Cesc Fabregas – wszyscy pamiętamy, jak grając w Arsenalu, cały czas marzył o występach w swojej ukochanej Barcelonie. Gdy w końcu zamieniał deszczowy Londyn na słoneczną Katalonię, wydawało się, że zostanie tam do końca kariery, ale nic bardziej mylnego. Fabregas wrócił do Premier League w nieprawdopodobnym stylu. Imponuje dynamiką, zaciętością i sercem do gry, tak jak kiedyś w Arsenalu, jeszcze bardziej doszlifował swoje doskonałe umiejętności techniczne, ale jednocześnie, co najważniejsze, dojrzał pod względem czysto piłkarskim. Każdy jego ruch jest przemyślany, każde zagranie wcześniej zaplanowane. Jest idealnym środkowym pomocnikiem, dysponującym zarówno świetnym prostopadłym podaniem po ziemi, jak i dokładnymi przerzutami. Nadal umie samemu wziąć sprawy w swoje nogi i przeprowadzić indywidualną akcję, ale nauczył się też pracować dla zespołu w defensywie. Ale przede wszystkim dał Chelsea dużo technicznej jakości i więcej możliwości rozgrywania ataków pozycyjnych przez tę drużynę. Po pięknej akcji, którą stworzył z Oscarem w spotkaniu z Crystal Palace, Mourinho powiedział: – Takie rzeczy powinny być zabronione, to jest zbyt perfekcyjne. Jeśli tak mówi „The Special One”, to czego chcieć więcej.
Gylfi Sigurdsson – kariera Islandczyka na angielskich boiskach jest dość przewrotna i niejednoznaczna. Zaczynał na wypożyczeniu w Swansea, jeszcze za czasów, gdy piłkarzy tego klubu trenował Brendan Rodgers. Wtedy zaskoczył na plus i klub z Walii już chciał wykupić rozgrywającego z Hoffenheim, ale uprzedził go Tottenham. Dwuletni pobyt w Londynie trudno zaliczyć do udanych, Islandczyk głównie siedział na ławce rezerwowych lub na trybunach, a gdy już dostawał szanse gry, to rozczarowywał. Nie było więc argumentów przemawiających za 25-latkiem i bez bólu sprzedano go do Swansea przed startem obecnej kampanii w ramach wymiany za Bena Daviesa i Michaela Vorma. W Swansea pomógł mu Gary Monk i Islandczyk odżył. Obecnie tworzy świetny duet ofensywny z Wilfriedem Bonym, para często przypomina duet Gerrard – Torres z sezonu 2008/2009, który w znacznej mierze przyczynił się do wicemistrzostwa „The Reds”. Sigurdsson niemal telepatycznie porozumiewa się z napastnikiem pochodzącym z Wybrzeża Kości Słoniowej, dzięki czemu Swansea jest w górnej części tabeli. Sigurdsson stworzył swoim kolegom aż 48 sytuacji podbramkowych, co stawia go w absolutnej czołówce ligi w tej kategorii. Już chodzą pogłoski, że zainteresowane angażem Islandczyka są większe kluby. Tym razem na pewno dwa razy się zastanowi, zanim wyjedzie z Walii, bo o ile nie jest piłkarzem z najwyższej półki, o tyle w swojej dobrej dyspozycji jest graczem nietuzinkowym, którego ogląda się z przyjemnością.
Alexis Sanchez – kibice Arsenalu chyba wolą nie myśleć o tym, jak by wyglądała sytuacja ich zespołu bez Chilijczyka. Sanchez, kupiony latem z Barcelony, idealnie wpasował się do angielskiej piłki mimo jej różnic z ligą włoską czy hiszpańską, w których poprzednio występował. Okazało się, że odpowiada mu wysokie tempo gry, a większy udział aspektu fizycznego w grze wcale mu nie przeszkadza. Sanchez kreuje sytuacje kolegom, asystuje i sam strzela gole dla „The Gunners”. W Premier League uzbierał ich 10, a trzeba jeszcze pamiętać o jego dyspozycji w Lidze Mistrzów i jego decydującym golu w barażowym meczu o awans do LM z Besiktasem Stambuł. Sanchez skorzystał, tak samo jak Fabregas, na zmianie ligi i zespołu. Zmienił się też jego status. Na Camp Nou był jednym z wielu, teraz jest tym najlepszym. Gdyby tylko klub z Emirates miał więcej piłkarzy pokroju 26-letniego skrzydłowego…
https://www.youtube.com/watch?v=K3RpcfmWlk8
Eden Hazard – kto ogląda Belga od czasu, kiedy ten przybył do Premier League (lato 2012), ten wie, jak Hazard się zmienił w tym czasie. Od początku ma duży wpływ na poczynania ofensywne klubu z zachodniego Londynu, ale odkąd trenerem zespołu został Mourinho, to były piłkarz Lille jeszcze się polepszył, co wcześniej wydawało się niemożliwe. Przestał grać egoistycznie, zaczął stwarzać więcej sytuacji kolegom (jest pod tym względem najlepszy w lidze), zwiększył efektywność swoich dryblingów (jeśli chodzi o udane dryblingi, również nie ma od niego lepszego w Premier League), a także popracował nad swoją posturą, nabierając siły fizycznej. Teraz pod tym względem coraz bardziej przypomina Sergio Aguero, którego mimo niewielkiego wzrostu jest bardzo trudno powalić ze względu na niesamowicie mocne nogi, na których umiejętnie się utrzymuje w starciach z wyższymi i silniejszymi. Hazard sam o sobie mówi, że jedyne, czego brakuje mu do Messiego i Ronaldo, to większa skuteczność pod bramką rywali, Belg bowiem nie strzela tylu goli co gwiazdy odpowiednio Barcelony i Realu Madryt. Ale mimo to trzeba powiedzieć, że jest z absolutnego światowego topu.
Charlie Austin – nieprawdopodobną historię tego człowieka znają już chyba niemal wszyscy sympatycy ligi angielskiej. Człowiek, który jeszcze parę lat temu grę w piłkę na poziomie półzawodowym łączył z pracą na budowie, teraz strzela jak rasowy killer na najwyższym piłkarskim poziomie w swoim kraju. W zasadzie to nie jak killer, bo tym killerem Austin się stał, akcje wykańcza z zimną krwią, bezwzględnie, a nie ma wielu okazji, bo gra w Queens Park Rangers, klubie walczącym o utrzymanie i nienarzekającym na nadmiar kreatywności swoich pomocników. Na konto Austina należy zapisać 54% goli, które QPR zdołało strzelić w tej kampanii Premier League, i to głównie od tego, czy uda się Anglika zatrzymać zimą przy Loftus Road, zależy, czy drużyna należąca do Tony’ego Fernandesa utrzyma się w lidze. Bo chyba nikt nie ma wątpliwości co do tego, że latem większe kluby PL będą się zabijać o 25-latka. A i Roy Hodgson może być zadowolony, bo zyskał cennego napastnika w miejsce gasnącego w oczach Rickiego Lamberta.
https://vine.co/v/OOO5btVYXj6
Sergio Aguero – trudno sobie wyobrazić jedenastkę rundy bez jej najlepszego strzelca. Z jednej strony nie można wyjść z podziwu nad Aguero, z drugiej zaś ogromnie go szkoda ze względu na często powtarzające się urazy, które gnębią tego zawodnika i nie dają mu pokazywać przez cały sezon pełni swoich umiejętności. W zasadzie trudno sobie przypomnieć, kiedy ostatnio popularny „Kun” rozegrał pełen sezon bez problemów zdrowotnych. O ile taki przypadek w ogóle miał miejsce. Aguero to w tym momencie gwiazda City, zawodnik absolutnie kluczowy, piłkarz, który jeśli ma dobry dzień, potrafi niemal w pojedynkę pokonać tak wielką drużynę, jaką jest Bayern Monachium, strzelając mu hat tricka. Po odejściu Luisa Suareza z Liverpoolu do Barcelony to bezsprzecznie najlepszy napastnik ligi.
