Rok się kończy, czas więc wybrać najlepszych zawodników, którzy w ciągu ostatnich 365 dni błysnęli najbardziej. Choć można powiedzieć, że skupiliśmy się na gwiazdach, po prostu to one najbardziej na to zasłużyły. Jedni zawiedli na mistrzostwach, inni w Lidze Mistrzów, jednak przez cały rok prezentowali poziom wyższy od reszty.
Oto nasze zestawienie:
Bramkarz:
Manuel Neuer (Bayern Monachium/Niemcy) – tutaj chyba nie mogło być innego wyboru. Choć mistrzostwa świata okazały się turniejem bramkarzy, na którym na najwyższym poziomie broniło kilku fachowców, jednak to właśnie 28-latek wskoczył na nieosiągalny dla reszty szczyt. Nieważne co kto mówi, to właśnie w dużej mierze dzięki niemu Niemcy zdobyli tytuł mistrza świata. Pomijając jego doskonałe interwencje, istotne jest też coś innego. Zmienił pozycję bramkarza. Nie jest typowym golkiperem od bronienia piłek zmierzających w kierunku bramki. Neuer stał się jedenastym zawodnikiem w polu, ostatnim stoperem, który nie jest przywiązany do własnego pola bramkowego. Choć pojawiała się krytyka, że ryzykuje dobro zespołu swoimi wyjściami, czy ktoś jest w stanie przypomnieć jego błąd poza polem karnym? W tym sezonie Bundesligi w 17 meczach stracił tylko cztery gole.
Obrońcy:
Juanfran (Atletico Madryt/Hiszpania) – dlaczego właśnie on? To bardzo proste. Na jego pozycji lepszego już nie było. Choć Hiszpan nie błysnął na mundialu, nawet nie miał do tego większej okazji, a jego statystyki również nie powalają. Mimo wszystko jest to jeden z głównych aktorów sukcesów Atletico w minionym sezonie. Imponuje przede wszystkim swoją pewnością. W tym roku był praktycznie nieomylny. Doskonały w defensywie, a lubi też ruszyć do przodu i pomóc kolegom.
Jerome Boateng (Bayern Monachium/Niemcy) – niemiecki stoper w tym roku wszedł na najwyższy poziom. Doskonałe 365 dni w wykonaniu 26-latka. Choć nie był ani bramkostrzelny, ani z przodu nie pomagał zbytnio kolegom, nie można nie docenić jego pracy z tyłu. Przypomnieć jego błąd? Trudno. Razem z Manuelem Neuerem zadbał doskonale zarówno o spokój na mistrzostwach, jak i w rozgrywkach klubowych. Jako jeden z niewielu przez cały rok prezentował równą, bardzo wysoką formę.
Diego Godin (Atletico Madyt/Urugwaj) – choć nie jest o nim specjalnie głośno, z pewnością większość klubów ma zapisane jego nazwisko w swoich notesach. Gdyby nie on, nie byłoby sukcesów Atletico w poprzednim sezonie, ale również zaimponował podczas mundialu. Choć nie zdobył medalu, a nawet trochę mu do tego brakowało, warto wspomnieć, że pomocy mógł szukać praktycznie u Luisa Suareza. Koledzy z kadry nie potrafili dojść do jego poziomu i mimo doskonałych interwencji zabrakło czegoś z przodu. Skończyło się na 1/8 finału, ale czy 28-latek zawiódł? Może nie prezentował się tak jak w barwach „Los Rojiblancos”, ale też i kolegów nie miał tych samych. W Atletico doskonale współpracuje z Mirandą, z którym tworzy zaporę nie do przejścia.
David Alaba (Bayern Monachium) – dlaczego nie napisałem o reprezentacji? Bo Austria nie ma tutaj żadnego znaczenia. Jednak trzeba go docenić za to, co pokazał w klubie. Choć nie jest już typowym lewym obrońcą i tak nie ma lepszego na tej pozycji. Po odejściu Toniego Kroosa stał się jednym z najbardziej uniwersalnych zawodników. Środek obrony, lewa strona, ofensywny pomocnik? Jemu to bez różnicy. Na każdej pozycji imponuje przede wszystkim swoją przebojowością. W reprezentacji Austrii szybko również zauważyli, że szkoda tracić jego talent na lewej obronie i stał się wirtuozem w środku. Jego lewa noga jest zabójcza, a łączy w sobie cechy wybitnego technika i walczaka.
R
Redakcja
Pomocnicy:
Angel Di Maria (Real Madryt/Manchesteru United/Argentyna) – odszedł z Realu, bo czuł się niedoceniany, i trudno mu się dziwić. Mimo że jest świetnym technikiem, można śmiało stwierdzić, że w Realu odwalał czarną robotę. To on pracował na to, że Cristiano Ronaldo mógł świecić. Gdyby nie on, gdzie byłby Real w poprzednim sezonie? Tego nie wie nikt. W poprzednim sezonie zaliczył w lidze łącznie 18 asyst, co jest wynikiem wręcz wybitnym. Również na mundialu widać było jego brak w drużynie Argentyny w decydujących meczach, półfinale i finale. Choć skończył tylko z jednym golem i asystą, a kibice oczekiwali po nim jeszcze więcej, nie można określić, że zaprezentował się słabo. Po doskonałym początku w barwach Manchesteru United trochę przygasł, jednak z pewnością jest bardzo ważną postacią „Czerwonych Diabłów”.
Toni Kroos (Bayern Monachium/Real Madryt/Niemcy) – podobnie jak Di Maria, w swoim byłym zespole nie był do końca doceniany. Stąd decyzja o odejściu, i to do samego Realu. Przez cały sezon prezentował się wybitnie, doskonale łącząc w sobie cechy pozycji „10” i „6”. Jest zawsze tam, gdzie go potrzeba, a na dodatek nie boi się brać gry na siebie. Choć nie czaruje dryblingami, dotknięcie piłki z jego strony zawsze oznacza coś wspaniałego. Ma niesamowitą wizję gry, potrafi wypatrzeć zawodnika, którego wcześniej nie widział nikt. Jego podania są do końca wypieszczone i wręcz idealnie zagrane. Główny architekt złotego medalu mistrzostw świata, choć – podobnie jak przed czterema laty Xavi czy Iniesta – sam nie błyszczał, jednak doskonale pracował na innych.
Koke (Atletico Madryt/Hiszpania) – mózg największego odkrycia poprzedniego sezonu. Zawsze gdy drużynie nie szło, sprawy w swoje ręce brał Koke, który albo pozyskał świetną piłkę, albo sam wpisywał się na listę strzelców. Jego głównym narzędziem są znakomicie wykonywane stałe fragmenty gry, które przyniosły i dalej przynoszą zespołowi wiele bramek.
Napastnicy:
Lionel Messi (Barcelona/Argentyna) – fakt, że ten rok nie był jego optymalnym, że prezentował się słabiej. Ale wcześniej był na takim wysokim poziomie, że nawet spadek formy utrzymuje go na szczycie. Ale jak tu mówić o słabej dyspozycji, skoro strzelił w całym roku 58 bramek, a do tego dorzucił 26 asyst?! Choć można przyznać, że Argentyńczyk został troszeczkę w cieniu CR7, w odróżnieniu od Portugalczyka zrobił coś na mundialu. Skończył turniej z czterema golami i asystą. Mimo że widać było, że jest jakiś niemrawy, gdyby nie on i jego bramki, Argentyna mogłaby polec już w grupie. Wobec katastrofalnej postawy m.in. Sergio Aguero czy Gonzalo Higuaina to on wziął całą grę kadry na swoje barki. A i wbrew pozorom w Barcelonie nie zawodzi. Jak powiedział niedawno Cesc Fabregas, „gra Barcelony teraz to Messi i 10 innych zawodników”.
Diego Costa (Atletico Madryt/Chelsea Londyn/Hiszpania) – zacznijmy od początku. Pierwsza połowa roku doskonała w barwach „Los Rojiblancos”. Wyrósł na jednego z najlepszych napastników na świecie. Było wiadomo, że na mistrzostwa pojedzie, pozostała kwestia w jakich barwach. Biły się o niego Brazylia i Hiszpania, ostatecznie okazało się, że niepotrzebnie. Zawiódł w reprezentacji Hiszpanii, zresztą jak cały zespół. Nie rozumiał się z kolegami, przez co poszły stwierdzenia, że to zawodnik jednego sezonu. Szybko jednak zamknął usta wszystkim krytykom po przejściu do Chelsea, w której od początku sezonu spisuje się znakomicie. Obecnie w 16 meczach Premier League zdobył 13 goli.
Cristiano Ronaldo (Real Madryt/Portugalia) – chyba trzeba to powiedzieć jasno i na sam początek. Dał dupy podczas mistrzostw świata. Jego reprezentacja zaprezentowała się fatalnie, a sam CR7 nie zrobił praktycznie nic dobrego. Choć widać było, że cierpi, zdrowie nie dopisało, krytycy od razu zauważyli, że Ronaldo solo wcale nie jest tak świetny. Skończył z jedną bramką i asystą, ale wszystko nadrobił w sezonie klubowym. W całym roku strzelił 61 goli, co jest najlepszym wynikiem. Został królem strzelców poprzedniej edycji Ligi Mistrzów, w której zdobył 17 bramek! Choć obecnie Champions League zdecydowanie nie jest dla niego polem do popisu, w Primera Division robi ogromną różnicę. W tym sezonie strzelił już 25 bramek w 14 spotkaniach. Do tego zanotował też 11 asyst. Szaleństwo!
Trener roku: Diego Simeone (Atletico Madryt) – po prostu trener z jajami. Poradził sobie po odejściu Falcao i zrobił piłkarza kompletnego z Diego Costy. Charakterny, za swoją drużynę oddałby życie. Przełamał hegemonię dwóch największych ekip Europy, czego nie udało się dokonać wielu trenerom od lat. Pokazał, że nie trzeba mieć milionów, żeby móc stworzyć ekipę, która może walczyć z najlepszymi. Wygranie Primera Division i finał LM tylko potwierdzają, jak wielkim jest szkoleniowcem. Argentyńczyk nie bał się ryzykować, stawiał na młodych, a jego zawodnicy po prostu go uwielbiają. – Dopiero kiedy Simeone objął zespół, zaczęliśmy walczyć naprawdę. To dlatego, że on tego chciał. A jeśliby zechciał, to morze zaczęłoby płynąć – te słowa Filipe Luisa chyba najlepiej oddają charakter „El Cholo”, który w tym roku jest bezkonkurencyjny.
Nikt jeszcze nie skomentował tego tekstu. Bądź pierwszy.
Dodaj komentarz
Rok się kończy, czas więc wybrać najlepszych zawodników, którzy w ciągu ostatnich 365 dni błysnęli najbardziej. Choć można powiedzieć, że skupiliśmy się na gwiazdach, po prostu to one najbardziej na to zasłużyły. Jedni zawiedli na mistrzostwach, inni w Lidze Mistrzów, jednak przez cały rok prezentowali poziom wyższy od reszty.
Oto nasze zestawienie:
Bramkarz:
Manuel Neuer (Bayern Monachium/Niemcy) – tutaj chyba nie mogło być innego wyboru. Choć mistrzostwa świata okazały się turniejem bramkarzy, na którym na najwyższym poziomie broniło kilku fachowców, jednak to właśnie 28-latek wskoczył na nieosiągalny dla reszty szczyt. Nieważne co kto mówi, to właśnie w dużej mierze dzięki niemu Niemcy zdobyli tytuł mistrza świata. Pomijając jego doskonałe interwencje, istotne jest też coś innego. Zmienił pozycję bramkarza. Nie jest typowym golkiperem od bronienia piłek zmierzających w kierunku bramki. Neuer stał się jedenastym zawodnikiem w polu, ostatnim stoperem, który nie jest przywiązany do własnego pola bramkowego. Choć pojawiała się krytyka, że ryzykuje dobro zespołu swoimi wyjściami, czy ktoś jest w stanie przypomnieć jego błąd poza polem karnym? W tym sezonie Bundesligi w 17 meczach stracił tylko cztery gole.
Obrońcy:
Juanfran (Atletico Madryt/Hiszpania) – dlaczego właśnie on? To bardzo proste. Na jego pozycji lepszego już nie było. Choć Hiszpan nie błysnął na mundialu, nawet nie miał do tego większej okazji, a jego statystyki również nie powalają. Mimo wszystko jest to jeden z głównych aktorów sukcesów Atletico w minionym sezonie. Imponuje przede wszystkim swoją pewnością. W tym roku był praktycznie nieomylny. Doskonały w defensywie, a lubi też ruszyć do przodu i pomóc kolegom.
Jerome Boateng (Bayern Monachium/Niemcy) – niemiecki stoper w tym roku wszedł na najwyższy poziom. Doskonałe 365 dni w wykonaniu 26-latka. Choć nie był ani bramkostrzelny, ani z przodu nie pomagał zbytnio kolegom, nie można nie docenić jego pracy z tyłu. Przypomnieć jego błąd? Trudno. Razem z Manuelem Neuerem zadbał doskonale zarówno o spokój na mistrzostwach, jak i w rozgrywkach klubowych. Jako jeden z niewielu przez cały rok prezentował równą, bardzo wysoką formę.
Diego Godin (Atletico Madyt/Urugwaj) – choć nie jest o nim specjalnie głośno, z pewnością większość klubów ma zapisane jego nazwisko w swoich notesach. Gdyby nie on, nie byłoby sukcesów Atletico w poprzednim sezonie, ale również zaimponował podczas mundialu. Choć nie zdobył medalu, a nawet trochę mu do tego brakowało, warto wspomnieć, że pomocy mógł szukać praktycznie u Luisa Suareza. Koledzy z kadry nie potrafili dojść do jego poziomu i mimo doskonałych interwencji zabrakło czegoś z przodu. Skończyło się na 1/8 finału, ale czy 28-latek zawiódł? Może nie prezentował się tak jak w barwach „Los Rojiblancos”, ale też i kolegów nie miał tych samych. W Atletico doskonale współpracuje z Mirandą, z którym tworzy zaporę nie do przejścia.
David Alaba (Bayern Monachium) – dlaczego nie napisałem o reprezentacji? Bo Austria nie ma tutaj żadnego znaczenia. Jednak trzeba go docenić za to, co pokazał w klubie. Choć nie jest już typowym lewym obrońcą i tak nie ma lepszego na tej pozycji. Po odejściu Toniego Kroosa stał się jednym z najbardziej uniwersalnych zawodników. Środek obrony, lewa strona, ofensywny pomocnik? Jemu to bez różnicy. Na każdej pozycji imponuje przede wszystkim swoją przebojowością. W reprezentacji Austrii szybko również zauważyli, że szkoda tracić jego talent na lewej obronie i stał się wirtuozem w środku. Jego lewa noga jest zabójcza, a łączy w sobie cechy wybitnego technika i walczaka.
Pomocnicy:
Angel Di Maria (Real Madryt/Manchesteru United/Argentyna) – odszedł z Realu, bo czuł się niedoceniany, i trudno mu się dziwić. Mimo że jest świetnym technikiem, można śmiało stwierdzić, że w Realu odwalał czarną robotę. To on pracował na to, że Cristiano Ronaldo mógł świecić. Gdyby nie on, gdzie byłby Real w poprzednim sezonie? Tego nie wie nikt. W poprzednim sezonie zaliczył w lidze łącznie 18 asyst, co jest wynikiem wręcz wybitnym. Również na mundialu widać było jego brak w drużynie Argentyny w decydujących meczach, półfinale i finale. Choć skończył tylko z jednym golem i asystą, a kibice oczekiwali po nim jeszcze więcej, nie można określić, że zaprezentował się słabo. Po doskonałym początku w barwach Manchesteru United trochę przygasł, jednak z pewnością jest bardzo ważną postacią „Czerwonych Diabłów”.
Toni Kroos (Bayern Monachium/Real Madryt/Niemcy) – podobnie jak Di Maria, w swoim byłym zespole nie był do końca doceniany. Stąd decyzja o odejściu, i to do samego Realu. Przez cały sezon prezentował się wybitnie, doskonale łącząc w sobie cechy pozycji „10” i „6”. Jest zawsze tam, gdzie go potrzeba, a na dodatek nie boi się brać gry na siebie. Choć nie czaruje dryblingami, dotknięcie piłki z jego strony zawsze oznacza coś wspaniałego. Ma niesamowitą wizję gry, potrafi wypatrzeć zawodnika, którego wcześniej nie widział nikt. Jego podania są do końca wypieszczone i wręcz idealnie zagrane. Główny architekt złotego medalu mistrzostw świata, choć – podobnie jak przed czterema laty Xavi czy Iniesta – sam nie błyszczał, jednak doskonale pracował na innych.
Koke (Atletico Madryt/Hiszpania) – mózg największego odkrycia poprzedniego sezonu. Zawsze gdy drużynie nie szło, sprawy w swoje ręce brał Koke, który albo pozyskał świetną piłkę, albo sam wpisywał się na listę strzelców. Jego głównym narzędziem są znakomicie wykonywane stałe fragmenty gry, które przyniosły i dalej przynoszą zespołowi wiele bramek.
Napastnicy:
Lionel Messi (Barcelona/Argentyna) – fakt, że ten rok nie był jego optymalnym, że prezentował się słabiej. Ale wcześniej był na takim wysokim poziomie, że nawet spadek formy utrzymuje go na szczycie. Ale jak tu mówić o słabej dyspozycji, skoro strzelił w całym roku 58 bramek, a do tego dorzucił 26 asyst?! Choć można przyznać, że Argentyńczyk został troszeczkę w cieniu CR7, w odróżnieniu od Portugalczyka zrobił coś na mundialu. Skończył turniej z czterema golami i asystą. Mimo że widać było, że jest jakiś niemrawy, gdyby nie on i jego bramki, Argentyna mogłaby polec już w grupie. Wobec katastrofalnej postawy m.in. Sergio Aguero czy Gonzalo Higuaina to on wziął całą grę kadry na swoje barki. A i wbrew pozorom w Barcelonie nie zawodzi. Jak powiedział niedawno Cesc Fabregas, „gra Barcelony teraz to Messi i 10 innych zawodników”.
Diego Costa (Atletico Madryt/Chelsea Londyn/Hiszpania) – zacznijmy od początku. Pierwsza połowa roku doskonała w barwach „Los Rojiblancos”. Wyrósł na jednego z najlepszych napastników na świecie. Było wiadomo, że na mistrzostwa pojedzie, pozostała kwestia w jakich barwach. Biły się o niego Brazylia i Hiszpania, ostatecznie okazało się, że niepotrzebnie. Zawiódł w reprezentacji Hiszpanii, zresztą jak cały zespół. Nie rozumiał się z kolegami, przez co poszły stwierdzenia, że to zawodnik jednego sezonu. Szybko jednak zamknął usta wszystkim krytykom po przejściu do Chelsea, w której od początku sezonu spisuje się znakomicie. Obecnie w 16 meczach Premier League zdobył 13 goli.
Cristiano Ronaldo (Real Madryt/Portugalia) – chyba trzeba to powiedzieć jasno i na sam początek. Dał dupy podczas mistrzostw świata. Jego reprezentacja zaprezentowała się fatalnie, a sam CR7 nie zrobił praktycznie nic dobrego. Choć widać było, że cierpi, zdrowie nie dopisało, krytycy od razu zauważyli, że Ronaldo solo wcale nie jest tak świetny. Skończył z jedną bramką i asystą, ale wszystko nadrobił w sezonie klubowym. W całym roku strzelił 61 goli, co jest najlepszym wynikiem. Został królem strzelców poprzedniej edycji Ligi Mistrzów, w której zdobył 17 bramek! Choć obecnie Champions League zdecydowanie nie jest dla niego polem do popisu, w Primera Division robi ogromną różnicę. W tym sezonie strzelił już 25 bramek w 14 spotkaniach. Do tego zanotował też 11 asyst. Szaleństwo!
Trener roku: Diego Simeone (Atletico Madryt) – po prostu trener z jajami. Poradził sobie po odejściu Falcao i zrobił piłkarza kompletnego z Diego Costy. Charakterny, za swoją drużynę oddałby życie. Przełamał hegemonię dwóch największych ekip Europy, czego nie udało się dokonać wielu trenerom od lat. Pokazał, że nie trzeba mieć milionów, żeby móc stworzyć ekipę, która może walczyć z najlepszymi. Wygranie Primera Division i finał LM tylko potwierdzają, jak wielkim jest szkoleniowcem. Argentyńczyk nie bał się ryzykować, stawiał na młodych, a jego zawodnicy po prostu go uwielbiają. – Dopiero kiedy Simeone objął zespół, zaczęliśmy walczyć naprawdę. To dlatego, że on tego chciał. A jeśliby zechciał, to morze zaczęłoby płynąć – te słowa Filipe Luisa chyba najlepiej oddają charakter „El Cholo”, który w tym roku jest bezkonkurencyjny.
