Na plac konstrukcji przybył latem 2013 roku. Podpisano z nim długoterminowy kontrakt, wierząc w stu procentach w jego wizję i plan na widowiskową i ofensywną piłkę. Miał zapewniać co najmniej jedno trofeum każdego roku i poprowadzić City do będących cały czas poza zasięgiem sukcesów w Europie. Wszystko szło jak po maśle, aż przybył 2015 rok. Budowa zwolniła, robotnicy, mimo że świetnie opłacani, odczuli spadek motywacji, a pomysły konstrukcyjne inżyniera zniknęły niczym samoloty nad trójkątem Bermudzkim.Jak napisaliśmy w tytule, Pellegrini podpisał pięcioletni kontrakt. Oczywiście to pięć lat w teorii, bo doskonale wiemy, jak w dzisiejszych czasach wszyscy podchodzą do przestrzegania długości umów w futbolu. Tutaj był jednak mały szczegół. Zawarto umowę, że każdego sezonu Pellegrini musi dostarczyć do klubowej gabloty co najmniej jedno trofeum, tak aby cała jego kadencja opiewała w pięć zdobyczy pucharowych.
Pierwszy rok na Etihad zaowocował w dwie wygrane rozgrywki – Premier League oraz Capital One Cup, czyli Puchar Ligi Angielskiej. Czy władze City, z szejkiem Mansourem na czele, powinny zwalniać Chilijczyka, skoro zdobyczami z pierwszego sezonu wypełnił limit także na drugą kampanię w Manchesterze? Spróbujemy przedstawić wam argumenty za i przeciw takiemu posunięciu. Pomiędzy poszczególnymi wątkami pokażemy wam, co ukazywało się o Pellegrinim w social mediach na przełomie ostatnich dni.
Pierwszym argumentem, najczęściej omawianym przez brytyjskie media na przestrzeni ostatnich miesięcy, jest sprawa ustawienia i taktyki, o której pisaliśmy zresztą już jakiś czas temu. Nic w tej kwestii nie uległo zmianie na lepsze. Manchester City nadal prezentuje się słabo pod tym względem, wydaje się, że 1-4-4-2, czyli ulubione ustawienie Pellegriniego, wyczerpało się w przypadku tej grupy piłkarzy.
To co najbardziej razi w kontekście taktyki, to brak widocznego planu B. Pisał o tym dla BBC Sport były piłkarz klubu z Greater Manchester, Danny Mills. Jeśli popatrzymy na Liverpool czy na Arsenal, czyli ekipy, które miały w tym sezonie o wiele większe problemy z wynikami niż mistrz Anglii, widzimy, że zarówno Brendan Rodgers, jak i Arsene Wenger mieli plany alternatywne. U Rodgersa było to przejście na ustawienie z trójką stoperów, u Arsene’a Wengera było to przybranie bardziej pragmatycznej postawy i bardziej reagowanie na wydarzenia boiskowe niż kreowanie, co zaowocowało między innymi wygraną „Kanonierów” na Etihad Stadium (2:0).
Kolejnym argumentem za zwolnieniem Pellegriniego są rzecz jasna wyniki. Oczywiście rezultaty osiągane na boisku zawsze są efektem wielu czynników dotyczących całości klubu, nie zawsze samego trenera, ale podstawowa odpowiedzialność zawsze spoczywa na barkach menedżera. Fakty są takie, że „The Citizens” wygrali tylko pięć meczów ligowych od początku roku – z WBA(D), Leicester(D), Newcastle(D), Sunderlandem(D) i Stoke(W), a 1 stycznia byli przecież na czele tabeli, na równi z londyńską Chelsea. W dodatku podopieczni Chilijskiego szkoleniowca przegrali sześć z ostatnich ośmiu spotkań, pomijając już odpadnięcie z Ligi Mistrzów w mizernym stylu z FC Barcelona.
