INO: Calcio Anno Domini 2010

Mediolan nadal rządzi (ale ten czerwono-czarny)

Druga połowa roku też należała do mediolańczyków, ale do tych, którzy przywdziewają czerwono-czarne barwy. Pozyskanie Ibrahimovicia, Robinho czy Boatenga okazało się strzałem w dziesiątkę. Cała trójka, a szczególnie Szwed, wniosła do gry „Rossoneri” dużo świeżości i polotu. AC Milan w dobrych humorach kończy rok, gdyż zajmuje on pozycję lidera. Drugi z wielkich przegranych pierwszej części roku, Juventus, także odżył. Duża w tym zasługa Milosa Krasicia oraz Fabio Quagliarelli. Czwarte miejsce jest w Turynie dobrze przyjmowane, ale apetyty sięgają nawet mistrzostwa Włoch. Skazą na dobrej formie „Bianconeri” jest szybkie wyeliminowanie z europejskich pucharów. Rewelacją są zespoły Napoli oraz Lazio. Głównie dzięki Cavaniemu oraz Hernanesowi te drużyny zajmują czołowe miejsca w tabeli. Druga część roku pokazuje, że w Serie A znów zaczynają liczyć się indywidualności. To Ibrahimović, Krasić, Cavani oraz Hernanes są absolutnymi liderami swoich ekip i można pokusić się o tezę, że bez nich w składzie gra tych zespołów wyglądałaby zupełnie inaczej.

Udany dla siebie rok Inter kończy z lekkim niesmakiem. Co prawda udało mu się w grudniu zdobyć klubowe mistrzostwo świata, ale atmosfera wokół klubu zrobiła się nieciekawa. W atmosferze małego skandalu rozstano się z Rafaelem Benitezem. Massimo Moratti już zapomniał, jak to jest, gdy się okupuje środkową część tabeli i postanowił, że ktoś musi za ten stan rzeczy zapłacić głową. Padło na Hiszpana. Rozczarowania nie da się ukryć w Genui. Oba zespoły z miasta narodzin Krzysztofa Kolumba na razie spisują się poniżej oczekiwań. Sampdorii na złe wyszła zmiana trenera. Domenico Di Carlo nie potrafił przygotować zespołu do batalii o Ligę Mistrzów. Następnie przyszła kompromitacja w Lidze Europejskiej. W Serie A „Blucerchiati” grali w kratkę. Na koniec roku zajmują 8. pozycję. Najgłośniej o „Sampie” zrobiło się z powodu zachowania Antonio Cassano. Napastnik w nieparlamentarnych słowach zwrócił się do prezesa Riccardo Garrone, za co został odsunięty od składu. Od nowego roku niepokorny zawodnik będzie bronił barw Milanu. Jeśli chodzi o Genoę, to po tym zespole spodziewano się więcej, biorąc pod uwagę nazwiska, jakie dopisano do kadry. Eduardo, Miguel Veloso, Rafinha, Toni to najbardziej znani piłkarze, którzy latem dołączyli do zespołu „Gryfów”. Nie przełożyło się to na jakość. Portugalski bramkarz nie ustrzegł się poważnych błędów, jego rodak nie potrafi się zaaklimatyzować we Włoszech, a rutynowany napastnik w lidze zdobył tylko trzy bramki. Marzenia o grze w Lidze Mistrzów należy zakopać i odkopać dopiero na początku kolejnego sezonu.

Do rozczarowań należy dodać postawy beniaminków. Ubiegły sezon przyniósł awanse Parmie, Bari oraz Livorno. Dwie pierwsze drużyny znakomicie wkomponowały się w Serie A, zajmując kolejno 8. i 10. lokatę na finiszu. Do drugiej ligi powróciło tylko Livorno. Teraz wygląda na to, iż z najwyższą klasą rozgrywkową pożegna się co najmniej dwóch beniaminków. Brescia, Cesena oraz Lecce balansują pomiędzy ostatnim z bezpiecznych miejsc a strefą spadkową. Dużo gorzej radzi sobie Bari. „Galletti” grają beznadziejnie. W 17 meczach zgromadzili 11 punktów. Taki wynik jednoznacznie wskazuje ich jako głównego kandydata do spadku. W mieście, którego patronem jest święty Mikołaj, planuje się wzmocnienia. Zakontraktowani są Kamil Glik oraz Stefano Okaka Chuka. Czy oni będą w stanie wyciągnąć zespół z dna? Odpowiedź poznamy w ciągu pięciu. miesięcy.

Szybkie pożegnanie z Afryką

Jeśli jeszcze w piłce klubowej honor calcio obronił Inter, to „Squadra Azzurra” zawiodła na całej linii. Tifosi zdawali sobie sprawę, iż stan narodowej kadry nie jest w najlepszej kondycji, ale liczono, że znów zespół zmobilizuje się na wielką imprezę i tam sprawi miłą niespodziankę. W najczarniejszych snach nie śnili, iż przygoda na mundialu zakończy się w taki sposób. Ale po kolei. Sprawdzianem przed mistrzostwami świata był Puchar Konfederacji. Podczas tej imprezy reprezentacja Włoch nie zdołała wyjść z grupy, ponosząc historyczną porażkę z Egiptem oraz upokarzającą z Brazylią. Marcello Lippi bagatelizował sprawę i zarzekał się, iż na mundial Włosi jadą, aby obronić tytuł. Wyniki z początku 2010 roku przeczyły tym słowom. 3 marca „Squadra Azzurra” mierzyła się z Kamerunem i zaledwie zremisowała. Następne mecze przypadły na początek czerwca. Porażka z Meksykiem nieco ostudziła nastroje. Jednak remis ze Szwajcarią został potraktowany jako dobry omen. Włosi przed mundialami w Hiszpanii i Niemczech również mierzyli się z Helwetami i również podzielili się punktami. Efekt – mistrzostwo świata. Lubujący się w podobnych smaczkach Włosi mieli powód do pocieszania się.

Grupa złożona z Paragwaju, Nowej Zelandii oraz Słowacji była dla Italii idealna. Kibice nawet nie dopuszczali do siebie myśli odpadnięcia już na tym etapie turnieju. Remis z Paragwajem został potraktowany jako wpadka, ale już ten z Nową Zelandią sprawił, że na Półwyspie Apenińskim pojawiła się czarna rozpacz. Wielkie Włochy nie potrafiły pokonać półamatorskiej reprezentacji z Oceanii. W ostatnim meczu podopiecznym Lippiego do awansu wystarczał remis ze Słowacją. Po dramatycznym meczu debiutanci mistrzostw świata wygrali 3:2 i zapewnili sobie przepustkę do fazy pucharowej. Włoskie media nie pozostawiły na drużynie Italii suchej nitki. Wymowna była grafika przedstawiona na łamach „La Gazzetta dello Sport”, która pokazywała boisko, a na nim 11 trumien. Marcello Lippi spadł z boskiego piedestału.

Wiatr zmian

W reprezentacji konieczne były zmiany. Schedę po Marcello Lippim przejął Cesare Prandelli. Dotychczasowy trener Fiorentiny zasłynął z tego, że nie bał się stawiać na futbol ofensywny oraz potrafił odpowiednio zmotywować zawodników. To przełożyło się m.in. na dobrą postawę „Violi” w Lidze Mistrzów. Świat calcio przyjął decyzję włoskiego związku piłki nożnej z zadowoleniem. Prandelli od razu wkupił się w społeczne łaski, gdy zapowiedział, że planuje odmłodzić drużynę, a na jej lidera mianuje Antonio Cassano, który nie znalazł uznania w oczach Lippiego. Zdając sobie sprawę z ubóstwa w linii ofensywnej, nowy selekcjoner do ataku powołał nowe twarze. Balotelli oraz Amauri zadebiutowali w pierwszym oficjalnym meczu pod batutą Prandellego. Jednakże mecz z Wybrzeżem Kości Słoniowej zakończył się pechową porażką.

Nieco lepiej rozpoczęły się eliminacje do mistrzostw Europy. W pierwszym meczu Włosi długo męczyli się z Estonią, ale wywieźli z Tallina trzy punkty. Następnie we Florencji pewnie zwyciężyli z Wyspami Owczymi. Remis z Irlandią Północną nie sprawił, iż nastroje Italii pogorszyły się. „Squadra Azzurra” w Belfaście zaprezentowała się naprawdę dobrze. Zawiodła skuteczność, a w bramce cudów dokonywał Maik Taylor. Ostatni mecz o stawkę zakończył się skandalem w Genui. Wszystko za sprawą pseudokibiców z Serbii, którzy zaczęli demolować stolicę Ligurii. UEFA podjęła decyzję o przyznaniu walkowera i trzy punkty zapisali sobie Włosi. Reprezentacja Italii rok zakończyła remisem z Rumunią. Przyszłość „Squadra Azzurra” pozostaje sporą niewiadomą. Podopieczni Cesare Prandellego łatwo pokonywali zespoły z niższej półki. Trudno powiedzieć, jak Cassano i spółka zaprezentują się w potyczce z silną drużyną. Nowy rok przyniesie na to odpowiedź, gdyż już w lutym formę reprezentacji Włoch przetestują Niemcy.

Jutro dalsza część podsumowań. Redaktorzy ligi włoskiej wybrali subiektywne „naj” mijającego roku. W artykule nie zabraknie jedenastu najlepszych, najpiękniejszych bramek, największych skandali, najbardziej niesamowitych parad bramkarskich itp.