Ile w futbolu znaczą trzy miesiące?

Nowe nadzieje

Od słów do czynów daleka droga. Sentencja wyjątkowo nietrafna odnośnie do polityki „normalizacji” struktur trzynastokrotnego mistrza Polski. Szefostwo – stosując metodę małych kroczków, a także werbowania po drodze sprzymierzeńców w skonkretyzowanych kwestiach (Bogusław Leśnodorski, Jarosław Królewski, Tomasz Jażdżyński, Piotr Obidziński, Jakub Błaszczykowski) – sprawia, że wydmienione wyżej hasło staje się wzorową antytezą w sprawach dotyczących Wisły Kraków.

Ile zrobiono po dziś dzień? Odpowiedź jest prozaiczna, lecz zarazem uderzająco precyzyjna – dużo.

Od zerwania nepotycznych umów zawartych przed poprzedników, odzyskania licencji na grę w ekstraklasie, odcięcia się grubą linią od gangsterskiej szajki posiadającej w przeszłości wpływy przez pozyskanie przeróżnymi źródłami środków na funkcjonowanie, aktywne okienko transferowe i rewolucję kadrową, prężną kampanię marketingową zachęcającą sympatyków do wsparcia ukochanego klubu do wreszcie pełnego niemalże co mecz stadionu i gry o puchary.

Ale chyba największym sukcesem nowych władz jest bezwzględne zaprowadzenie porządku w kwestii stadionowej patologii i wpływów, jakie niewątpliwie przy ulicy Reymonta posiadali.

Zerwanie umowy gwarantującej Stowarzyszeniu Kibiców Wisły Kraków złotówkę od każdego sprzedanego biletu, usunięcie panoszących się vlepek ze stadionu i okolic, rychła likwidacja sklepów z asortymentem raczej mało dla klubu reprezentatywnym, brak zgody na jakiekolwiek symbole nawiązujące do organizacji przestępczej pod nazwą „Wisła Sharks”.

Bo przecież największym dobrem dla Wisły jest rzesza wiernych kibiców wspierających drużynę, kiedy jest dobrze i kiedy jest źle. Z kolei największym złem grupa pseudokibiców, którzy prowadząc zorganizowany doping na meczach, upatrują dla siebie niemałych korzyści.

A to wszystko w trzy miesiące. Pracowitość oraz jej efekty godne podziwu. Choć na płaszczyźnie organizacyjno-finansowej klub wciąż jest winny spore kwoty pieniężne, a wszystkie problemy przeszłości wciąż jeszcze są żywe, to pod względem sportowym Wisła ostatnimi czasy prawie nie ma sobie równych. Zimowy exodus zawodników nie przełożył się znacząco na dyspozycję zespołu, czego najlepszym dowodem jest chociażby, kolokwialnie mówiąc, „czwórka” wsadzona ekipie Legii Warszawa.

Pamiętajmy, że wciąż jesteśmy w bardzo trudnej sytuacji, a dług liczony jest w dziesiątkach milionów złotych. To nie jest tak, że wygrane derby, dużo goli, fajna gra, pełny stadion i na tym koniec. Rafał Wisłocki w rozmowie z Łączy nas Pasja

Na korzyść klubu bądź nie spora część kibiców już zapomniała o czarnych demonach sprzed 90 dni. I jest to jak najbardziej zrozumiałe. „Biała Gwiazda” przebyła w krótkim czasie niezwykle długotrwałą trasę, by znaleźć się w obecnym położeniu. Stąd apel – niech spektakularna forma boiskowa nie przyćmiewa trudności, z którymi Wisła wciąż się boryka. I niech zdrowy rozsądek bierze górę nad przesadnym optymizmem.

Relatywność czasoprzestrzeni jest niepodważalna. Trzy miesiące to zarówno długo, jak i krótko. Względność tego pojęcia nabiera natomiast znaczenia w przypadku Wisły. Krakowski klub przebył długą (?) i krętą drogę, by zameldować się w aktualnym miejscu. Meta daleko, jednak trasa doń prowadząca stała się znacznie prostsza. Niekoniecznie szybsza.

Tak, trzy miesiące w piłce nożnej to szmat czasu.

• Wisła Kraków
• Legia Warszawa

Nowe nadzieje

Od słów do czynów daleka droga. Sentencja wyjątkowo nietrafna odnośnie do polityki „normalizacji” struktur trzynastokrotnego mistrza Polski. Szefostwo – stosując metodę małych kroczków, a także werbowania po drodze sprzymierzeńców w skonkretyzowanych kwestiach (Bogusław Leśnodorski, Jarosław Królewski, Tomasz Jażdżyński, Piotr Obidziński, Jakub Błaszczykowski) – sprawia, że wydmienione wyżej hasło staje się wzorową antytezą w sprawach dotyczących Wisły Kraków.

Ile zrobiono po dziś dzień? Odpowiedź jest prozaiczna, lecz zarazem uderzająco precyzyjna – dużo.

Od zerwania nepotycznych umów zawartych przed poprzedników, odzyskania licencji na grę w ekstraklasie, odcięcia się grubą linią od gangsterskiej szajki posiadającej w przeszłości wpływy przez pozyskanie przeróżnymi źródłami środków na funkcjonowanie, aktywne okienko transferowe i rewolucję kadrową, prężną kampanię marketingową zachęcającą sympatyków do wsparcia ukochanego klubu do wreszcie pełnego niemalże co mecz stadionu i gry o puchary.

Ale chyba największym sukcesem nowych władz jest bezwzględne zaprowadzenie porządku w kwestii stadionowej patologii i wpływów, jakie niewątpliwie przy ulicy Reymonta posiadali.

Zerwanie umowy gwarantującej Stowarzyszeniu Kibiców Wisły Kraków złotówkę od każdego sprzedanego biletu, usunięcie panoszących się vlepek ze stadionu i okolic, rychła likwidacja sklepów z asortymentem raczej mało dla klubu reprezentatywnym, brak zgody na jakiekolwiek symbole nawiązujące do organizacji przestępczej pod nazwą „Wisła Sharks”.

Bo przecież największym dobrem dla Wisły jest rzesza wiernych kibiców wspierających drużynę, kiedy jest dobrze i kiedy jest źle. Z kolei największym złem grupa pseudokibiców, którzy prowadząc zorganizowany doping na meczach, upatrują dla siebie niemałych korzyści.

A to wszystko w trzy miesiące. Pracowitość oraz jej efekty godne podziwu. Choć na płaszczyźnie organizacyjno-finansowej klub wciąż jest winny spore kwoty pieniężne, a wszystkie problemy przeszłości wciąż jeszcze są żywe, to pod względem sportowym Wisła ostatnimi czasy prawie nie ma sobie równych. Zimowy exodus zawodników nie przełożył się znacząco na dyspozycję zespołu, czego najlepszym dowodem jest chociażby, kolokwialnie mówiąc, „czwórka” wsadzona ekipie Legii Warszawa.

Pamiętajmy, że wciąż jesteśmy w bardzo trudnej sytuacji, a dług liczony jest w dziesiątkach milionów złotych. To nie jest tak, że wygrane derby, dużo goli, fajna gra, pełny stadion i na tym koniec. Rafał Wisłocki w rozmowie z Łączy nas Pasja

Na korzyść klubu bądź nie spora część kibiców już zapomniała o czarnych demonach sprzed 90 dni. I jest to jak najbardziej zrozumiałe. „Biała Gwiazda” przebyła w krótkim czasie niezwykle długotrwałą trasę, by znaleźć się w obecnym położeniu. Stąd apel – niech spektakularna forma boiskowa nie przyćmiewa trudności, z którymi Wisła wciąż się boryka. I niech zdrowy rozsądek bierze górę nad przesadnym optymizmem.

Relatywność czasoprzestrzeni jest niepodważalna. Trzy miesiące to zarówno długo, jak i krótko. Względność tego pojęcia nabiera natomiast znaczenia w przypadku Wisły. Krakowski klub przebył długą (?) i krętą drogę, by zameldować się w aktualnym miejscu. Meta daleko, jednak trasa doń prowadząca stała się znacznie prostsza. Niekoniecznie szybsza.

Tak, trzy miesiące w piłce nożnej to szmat czasu.