Iliman Ndiaye

Pochodzenie

Urodził się 6 marca 2000 roku we Francji i wychował w Rouen. Jego ojciec pochodzi z Senegalu. W Rouen grał w futsal w FC Rouen, a lokalne media nazywały go „następnym Zizou”. Trafił do akademii Olympique Marsylia, ale po roku musiał z niej odejść, bo rodzina przeprowadziła się do Senegalu. W Dakarze grał w Dakar Sacré-Cœur, na piaszczystych boiskach.

W wieku 14 lat przeniósł się z rodziną do Londynu. Występował w drużynach młodzieżowych Boreham Wood, a w pierwszej drużynie dwa razy usiadł na ławce, nie zagrawszy w meczu National League. Żeby utrzymać formę, grał w niedzielnej lidze w Rising Ballers.

Kariera

W 2019 roku skaut Steve Holmes zaprosił go na tygodniowe testy do Sheffield United. Ndiaye zagrał w dwóch meczach testowych i zrobił wrażenie sprawnością, agresją i techniką. Klub zaproponował kontrakt, ale transfer prawie upadł, bo Marsylia, w której akademii się szkolił, miała dostać rekompensatę. Holmes i trener Travis Binnion przekonali Sheffield, żeby zapłaciło.

Wiosną 2020 roku wypożyczono go do Hyde United z siódmej ligi, Northern Premier League. Zagrał tam w sześciu meczach, a trener zauważył go w rezerwach Sheffield United. Trenował tak długo, że czasem ryzykował spóźnienie na ostatni pociąg do Sheffield. Menedżer Hyde David McGurk mówił, że drużyna ustaliła zasadę: gdziekolwiek jest Ndiaye, trzeba mu podać piłkę, nawet gdy jest ciasno kryty. Zapowiedział mu też, że po powrocie do Sheffield nie zagra już na tym poziomie.

W Premier League zadebiutował w marcu 2021 roku w meczu z Leicester City. Sheffield United spadło w tym sezonie z ligi, a Ndiaye spędził dwa sezony w Championship. W 2023 roku był najlepszym strzelcem Sheffield United w Championship i pomógł klubowi w awansie do Premier League, po czym przeszedł do Olympique Marsylia. Mówił, że marzył o grze w klubie, którego koszulkę dostał jako pięciolatek, i że ważna była możliwość gry w europejskich pucharach. Jako jednego z idoli wymieniał Pierre-Emericka Aubameyanga, z którym grał w jednej drużynie. W sezonie 2023/2024 Marsylia doszła do półfinału Ligi Europy.

W lipcu 2024 roku przeszedł do Evertonu. U Seana Dyche'a często występował jako skrzydłowy schodzący do środka z lewej strony. W styczniu 2025 roku trenerem Evertonu został David Moyes. 24 sierpnia 2025 roku strzelił pierwszego gola na nowym stadionie Evertonu, Hill Dickinson Stadium, w meczu z Brighton.

1 września 2026 roku, w ostatnim dniu okna transferowego, przeszedł do Manchesteru City i podpisał pięcioletni kontrakt. Powiedział wtedy, że całe życie pracował na taką okazję.

Styl gry

Jest dryblerem: wyróżnia go technika, szybkość i zwrotność w grze jeden na jednego. Dużo pracuje też bez piłki. Najlepiej czuje się jako „dziesiątka” albo cofnięty napastnik za plecami środkowego napastnika. W sezonie awansu Sheffield United był w tej roli skuteczniejszy niż jako klasyczny napastnik. W Evertonie często zaczynał na lewej stronie i schodził do środka.

Reprezentacja

Urodzony we Francji, wybrał reprezentację Senegalu, ojczyzny ojca. Zadebiutował 4 czerwca 2022 roku, wchodząc w 67. minucie za Boulaye Dię w wygranym 3:1 meczu eliminacji Pucharu Narodów Afryki z Beninem. Trener Aliou Cissé mówił po meczu, że jest zadowolony.

Był w kadrze na mistrzostwa świata w Katarze w 2022 roku. Zagrał w przegranym 0:3 meczu 1/8 finału z Anglią.

18 stycznia 2026 roku wyszedł w pierwszym składzie na finał Pucharu Narodów Afryki z Marokiem w Rabacie. Senegal wygrał 1:0 po dogrywce, ale w marcu 2026 roku CAF uznała mecz za przegrany walkowerem przez Senegal (0:3), bo drużyna zeszła z boiska po rzucie karnym przyznanym Marokańczykom, i przyznała tytuł Maroku. Senegalska federacja odwołała się do Trybunału Arbitrażowego ds. Sportu. Ndiaye mówił, że uważa Senegal za mistrza Afryki.

Na mistrzostwach świata w 2026 roku wyszedł w pierwszym składzie w meczu 1/16 finału z Belgią w Seattle. Senegal prowadził 2:0 pięć minut przed końcem podstawowego czasu, ale przegrał 2:3 po dogrywce.