Piłka nożna jest na igrzyskach olimpijskich niemal od samego początku, poza olimpiadą w Atenach w 1896 roku oraz w Amsterdamie w 1932. Z tymi dwoma wyjątkami futbol zawsze był częścią scenariusza igrzysk olimpijskich. Z jakim efektem? Zapraszamy do lektury.
Piłka nożna od zawsze wydawała się niechcianą siostrą wszystkich dyscyplin na igrzyskach olimpijskich. Powodem takiego stanu rzeczy były pieniądze. Piłkarze szybko przeszli na zawodowstwo i zarabiali duże pieniądze, natomiast w pozostałych sportach jakiekolwiek korzyści były rzadkością. Zresztą sama idea igrzysk olimpijskich miała na celu promowanie sportu amatorskiego, więc nic dziwnego, że najbardziej pożądana z sióstr szybko odłączyła się od drogi, którą zmierzała reszta sportowego rodzeństwa. Przez ponad 100 lat futbol na olimpiadzie przechodził wzloty i upadki, stawał się ważny, by po chwili odgrywać rolę niepotrzebnego dodatku, aż w końcu utknął gdzieś pomiędzy mało atrakcyjnym złem koniecznym a pożądaną dyscypliną, która przynosi wiele pozytywnych emocji. A wszystko zaczęło się w 1896 roku, choć wówczas jeszcze bez najpopularniejszej z sióstr.
Ateny 1896
W pierwszych igrzyskach olimpijskich, które odbyły się w 1896 roku w Atenach, piłka nożna nie wchodziła w skład dyscyplin, w których toczono walkę o medale.
Paryż 1900
Pierwszy raz piłka nożna na igrzyskach olimpijskich zagościła w 1900 roku. W Paryżu rywalizowały zaledwie cztery zespoły, Niemcy, Wielka Brytania, Francja i Belgia, które nie walczyły o medale, była to bowiem wówczas dyscyplina pokazowa. Spośród tych drużyn najlepsza okazała się ekipa Wielkiej Brytanii, która pewnie pokonała gospodarzy 4:0. Poniżej składy ze spotkania decydującego o ostatecznym triumfie.
Francja (Club Francais de Paris) – Wielka Brytania (Upton Park FC) 0:4
Club Francais de Paris: Lucien Huteau – Louis Bach, Pierre Allemane – Virgile Gaillard, Alfred Bloch, Maurice Macaire – Eugene Fraysse (k), Georges Garnier, A. Lambert, A.Grandjean, Fernand Canelle
Upton Park FC: J. H. Jones – Claude Percy Buckingham, William Sullivan Grosling – Alfred Ernest Chalk, T. E. Burridge, William Fransis Quash – Arthur R. Turner, F. G. Spackman, J. Nicholas, James Edward Zealey, A. Haslom (k).
St. Louis 1904
Podobny przebieg miał turniej rozgrywany w 1904 roku na igrzyskach w St. Louis. Stany Zjednoczone zgłosiły wówczas dwie drużyny uniwersyteckie, stawkę uzupełniła Kanada, którą reprezentował zespół Galt FC. Ku zaskoczeniu kibiców gospodarze ulegli sąsiadom z północy i to Kanadyjczycy cieszyli się ze zwycięstwa w turnieju, ale podobnie jak cztery lata wcześniej nie można ich nazwać pełnoprawnymi medalistami olimpijskimi, gdyż futbol wciąż był dyscypliną pokazową.
